Φυσικα, τελειως φυσικα

loop the loop

2011-08-29T13:01:00.002+03:00

Πέντε μήνες μετά, βρέθηκα να περπατάω στους δρόμους της Αθήνας. Τα πόδια μου πήγαιναν στον αυτόματο, αυτή η πόλη με έχει διαποτίσει, σαν άρωμα που μένει στα ρούχα, όσες φορές και να τα πλύνεις. Πάσχιζα να βρω μέσα μου το διακοπτάκι, για να μπορέσω να το κλείσω φεύγοντας, αλλά δεν νομίζω να τα κατάφερα. Όλοι μου οι αγαπημένοι δρόμοι και άνθρωποι, ακόμα εκεί, σ' αυτό το ελληνικό παραισθησιογόνο καλοκαίρι, που σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά, ακόμα κι αν ήξερες ότι το φθινόπωρο που σε περιμένει θα ήταν πολύ δύσκολο. Φοβάμαι για τα όσα χάνω από κει, τις ανάσες και τα βήματα, ίσως θα έπρεπε να μετράω και τα όσα κερδίζω από εδώ, αλλά δεν ήμουν ποτέ καλή στα μαθηματικά. Προσπαθώ να μαζέψω επιτέλους αυτό το πόδι, να μην κρέμεται στο κενό που χάσκει, αλλά να κάτσει έστω πάνω στο σύρμα, μπας και ισορροπήσω.

η στάμνα μου για ένα καλοκαίρι

2011-07-03T22:26:00.003+03:00

Εδώ που φτάσαμε, ήρθα κι εγώ, μ' ένα εισιτήριο που χρησιμοποίησα κατά το ήμισυ, ρούχα για μια εποχή που δεν ήρθε πλήρης, φόβους, όνειρα απ' αυτά που είχα σταματήσει να κάνω, μακριά από ότι με χαρακτήριζε και με σημάδευε. Πέρασαν 3 μήνες και τώρα, καλούμαι για αυτό το μετά - το θαρραλέο, που κι εγώ αναρωτιέμαι αν γίνεται ως αυτοματισμός, και δεν ξέρω να απαντήσω. Ένα κομμάτι μου φοβάται, ένα άλλο θέλει να γίνει ξανά του κουτιού, αν και φοβάται ότι έχει χάσει διά παντός αυτή την ικανότητα. Ένα άλλο νιώθει μεγάλη πικρία. Κι ένα άλλο σκέφτεται ότι ίσως εδώ να γίνουν πια όλα. Στο εδώ-αλλού.

lion's share

2011-05-15T21:40:00.004+03:00

Πάντα με τα χέρια στις τσέπες και κάποιο τραγούδι να παίζει στο βάθος των ακουστικών, περπατάω σε κάποια νοσταλγικά μουντή επαρχία, που δικαιώνει τον Morrissey.

Αυτή η άσκηση περιλαμβάνει σιωπές και αποκλεισμό περιττών θορύβων. Τόσα πράγματα φαίνονται βαβούρα πια. Ενίοτε και άνθρωποι.

Η απόσταση δημιουργεί καθαρότητα σε πολλά, όσο θολώνει άλλα. Είναι σαν φακός που έχουν αυτοκτονήσει πάνω του μικρά εντομάκια.

Κι εδώ, στην πραγματική μοναξιά αυτής της απόφασης, όπου μοναξιά γίνεται η αδυνατότητα χαρακτηρισμού, εξήγησης, μεταφοράς βιώματος, ακόμα κι αν δεν είσαι με την πλάτη στον τοίχο, ίσως πρέπει να αναγκαστείς να βρεθείς εκεί, για να μάθεις επιτέλους να κοιτάς μόνο προς τα μπροστά.

rococo

2011-03-10T19:12:00.003+02:00

Οι μέρες περνούν ή μάλλον, πέρασαν. Πέρασαν ήδη και σε λίγο πολλά θα αλλάξουν. Ο τόπος πρώτα, ο χρόνος μετά, τα βήματα, ο αέρας, η μουσική, το βλέμμα.

H αντοχή δεν έχει τίποτα το αξιοθαύμαστο, απλώς υπάρχει γιατί έτσι είναι. Θα ξεφλουδίσω τις εντυπώσεις για να αναμετρηθούμε με τα μάτια ορθάνοιχτα, στον πυρήνα των παιδικών μας χρόνων, που όλα είχαν τεράστιες διαστάσεις και μοιραίες συνέπειες. Οι έρωτες ήταν όλοι ασφυκτικοί, οι αποτυχίες όλες αναπόδραστες και βαρυσήμαντες, οι επιτυχίες στιγμιαίες, η ευτυχία χαμένη σε κάποιο στίχο στις τουαλέτες του Decadence.

Τώρα κρύβεται στις πλάκες των πεζοδρομίων που μετράμε όταν γυρνάμε σπίτι, καταπολεμώντας την όρεξή μας για περιπέτεια.

rubber bands

2010-12-28T12:57:00.001+02:00

Σε απέφυγα όπως κανείς προλαμβάνει ένα κρύωμα: χαπακώθηκα βιταμίνες και διάφορα αναβράζοντα, συνήθως αλκοολούχα. Και η πόλη σου δεν είναι φάντασμα, παρά μόνο εσύ, μια σκιά χωρίς κόκαλα πια, ανίκανη για θόρυβο, για φόβο, για ο,τιδήποτε. Ούτε καν νοσταλγία, γιατί αυτό προϋποθέτει παρελθόν άξιο αναμνησιακής λειτουργίας. Αν αυτό υπήρξε ποτέ, το κατέστρεψα σε ένα βράδι. Σου είπα, δεν γουστάρω τα μνημόσυνα.

Ξεφλουδίζω ανθρώπους. Πέφτουν νιφάδες, χωρίς στροβιλισμούς, στην ευθεία και κάτω. Αφαίρεση, η παραγνωρισμένη ξαδέρφη της πρόσθεσης. Και καθώς χώνομαι στις αμυχές μιας μουσικής που παίζει διαρκώς, θέλω για φέτος, να μετρηθούμε και να βγούμε όσοι ακριβώς πρέπει να είμαστε. Ούτε ένας παραπάνω.

truth

2010-11-29T18:22:00.001+02:00

Σε είδα να χωράς σε ένα κουτί και το ρώταγα που είσαι. Το κουτί δεν μίλησε. Κι ότι έμεινε από σένα είναι τα εξαρτήματα της μηχανής που είμαστε, τα μέρη δεν συνιστούν το όλον, το όλον είναι κάτι άλλο, που δεν υπάρχει πια παρά μόνο σε φωτογραφίες και αναμνήσεις, αυτή την περίεργη χημική διεργασία του εγκεφάλου που αναπλάθει παρελθόντα.

Είμασταν, λέει, και οι δύο άνθρωποι, ο ένας ίσως περισσότερο από τον άλλον. Κι ενώ ο νοτιάς αυτός σίγουρα θα γεννήσει τέρατα αν συνεχίσει, επινοούμε αλφάβητο από τα χιόνια της τηλεόρασης, το κομμένο σήμα και τις κουτσές σκέψεις. Εκεί μέσα μπορεί να τυφλώθηκες πια, έτσι κι αλλιώς πάντα έβλεπες μόνο τον εαυτό σου.

with some grace

2010-09-20T10:54:00.010+03:00

Οι παρενθέσεις κλείνουν σαν τις πόρτες του μετρό. Αν δεν προλάβεις, θα σου πιάσουν το μανίκι, την τσάντα, τα ακουστικά, και για λίγο θα μείνεις ανάμεσα στο άνοιγμα και το κλείσιμο, στο πριν και το μετά. Γι'αυτό πρέπει να βιαστείς.

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι περιφρονώ το κατασκεύασμά σου, αυτό που περιφέρεις και όχι αυτό που είδα εγώ, γιατί μην ξεχνάς ότι παραμένουμε δυο ξένοι.

Περιμένω επιτέλους να σκοτεινιάζει ο ουρανός και να χωθούμε στην παρηγορητική κρυψώνα ενός φθίνοντος φθινοπώρου ή ενός χειμώνα. Από κάπου μακριά φτάνουν δονήσεις αγάπης, αυτής που συναντάς σε βεράντες, μάτια, θάλασσες, μυρωδιές πεύκου, φύλλα λεμονιάς, βόλτες με το αυτοκίνητο, με αλάτια στο δέρμα.

Κι εσύ, όχι πια εδώ, αν ήσουν, θα ήσουν 32. 32 μικρές γρατσουνιές στον τοίχο της ανάμνησής σου, που πάνω του γέρνω κουρασμένη από ζωές τσιχλόφουσκες άλλων.

Θα κυνηγήσω την πόλη μέχρι να μου παραδοθεί πλήρως. Ξέρω να διασχίζω τις μεγάλες λεωφόρους από τη μέση, σχεδόν ποτέ από το φανάρι, και να το παίζω τουρίστας όταν με καταπλακώνει η οικειότητα. Τώρα όμως τα περιθώρια δεν ξεχειλώνουν άλλο. Αρχίζουν και πλησιάζουν, γίνονται οδοδείκτες. Το θέμα είναι, ακόμα κι αν στρίψεις λάθος, να ξέρεις τρόπο να φύγεις.

that's why I hold you

don't look down

2010-07-11T13:27:00.003+03:00

Δεν ξέρω αν το κατάλαβες, αλλά τελειώσαμε.
Αθόρυβα και ξαφνικά, όπως ξεκινήσαμε.
Επιτέλους, καταφέραμε και κάτι.

Και το καλοκαίρι αυτό, δεν υπάρχουν πια αποσιωπητικά.
Υπάρχει φως, γέλιο, μια πόλη δική μου. Και όλα τα υπόλοιπα, που ανακατεύονται, μπλέκονται, αγκαλιάζονται, αναπνέουν, συνιστούν.

it will be worth it

2010-05-21T12:37:00.002+03:00

Πέρασαν τρία χρόνια.
Κι εσύ έμεινες παγωμένη σε εκείνο το καλοκαίρι με το κόκκινο παρέο και τα μαλλιά σου να μου γαργαλάνε τον ώμο στο λεωφορείο. Έμεινα ίσως κι εγώ παγωμένη μέσα στη θέρμη των χρόνων μας που περάσαμε μαζί. Για κανά δυο μέρες θα ξεχαρβαλώσω την ήδη σαθρή μου λογική και θα χωθώ στο pause, στο λίγο πριν μάθω να ζω χωρίς την φυσική σου παρουσία. Τώρα μας βλέπεις όλους πως προχωρήσαμε και με τι κόστος. Κουτσά στραβά, όλα παρακάτω.

Κάποια στιγμή, κάποτε, μαθαίνουμε να κολυμπάμε κι όχι απλώς να επιπλέουμε. Τώρα μαζί με τις μάσκες, πέφτουν και πέτρες πάνω στα ήδη υπάρχοντα ερείπιά σου. Έτσι καταπλακωμένος, μέσα από μια σχισμή, ίσως με δεις να σου γυρνάω την πλάτη και να φεύγω.

down a river of red

when the truth is

2009-12-26T12:48:00.010+02:00

Κάποτε, η ζωή μου ήταν πάνω-κάτω η Πατησίων. Αργότερα, πήρε προαγωγή στην Κηφισίας. Πάνω-κάτω κι αυτή, ατελείωτα πρωινά με τα ακουστικά στα αυτιά. Ο δρόμος άλλαξε, για τον προορισμό δεν ήμουν σίγουρη.

Μπροστά μας Ντάτσουν με λάχανα να ξεχειλίζουν από την καρότσα κι εμείς να τραγουδάμε «τι σου χω κάνει και με διώχνεις σαν ζητιάνο». Ο ήλιος έχει πέσει, αρχίζει εκείνη η ψύχρα που σου θυμίζει νύχτα και φθαρμένα πεζοδρόμια. Πάμε να συναντήσουμε τις τελείες μας, να ενωθούμε και να σχηματίσουμε έναν μακρινό αστερισμό, αυτόχθονα και αυτάρκη μέσα στο χωροχρόνο του.

Καλοκαίρι, αφήνω όλη μου την ύπαρξη σε μια ξαπλώστρα και απαιτώ εξορκισμό από τη θάλασσα, τι να πρωτοκάνει κι αυτή - όλοι πηγαίνουν σ' αυτήν για τον ίδιο λόγο, ίσως και για άφεση, για βάφτιση, για ξέπλυμα, για επανεκκίνηση. Πέρασε κι αυτό πριν προλάβω να το εντοπίσω μέσα μου, βιαστικά σαν λεωφορείο που χάνεις για ένα λεπτό. Ήταν γεμάτο γέλιο, ερωτήματα, ιλιγγιώδη ηλιοβασιλέματα, χρόνια αγάπη, εκείνη την ατέλειωτη παραλία που ήταν μόνο δική μας, απώλειες που μένουμε να ζυγίζουμε και να αναλύουμε, μέχρι να γίνουν ανάμνηση, μέχρι να γίνουμε κι εμείς ανάμνηση μαζί τους.

Κόκκινα, μαύρα και μπλε γράμματα ξεπηδούν μπροστά μου, από σελίδες στην παράδοση του Βέρθερου. Το παρελθόν ενυλώνεται επειδή το καταγράφουμε, αλλιώς θα ήταν απλώς ένα νέφος που απομακρύνθηκε αθόρυβα. Αυτόπτες μάρτυρες και επιβιώσαντες του ίδιου μας του εαυτού. Είναι εκεί για να βεβαιώσουν ότι έχω-υπάρξει με τρόπους που ίσως να θέλω να ξεχάσω. Απορώ: συνέβη όντως; και τώρα; Αφού έχω τις χαρακιές να το αποδείξω.

Όταν βλέπω κοπέλα με μαλλιά σαν τα δικά σου στο δρόμο, κοντοστέκομαι. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να είσαι εσύ. Μετά είμαι σίγουρη ότι αποκλείεται κάποια άλλη να έχει τα μαλλιά σου, τα δικά σου. Κι έπειτα, θέλω να πάω να πιάσω αυτά τα μαλλιά, για να σε νιώσω ξανά για λίγο. Πέρασαν οι μήνες και δεν άλλαξε κάτι. Πέρασαν τόσα, και δεν άλλαξε τίποτα.

Όλη η πόλη είναι ένα ναρκοπέδιο. Πρέπει να είσαι από τη σωστή μεριά, μη σε βρει καμιά ξώφαλτση. Με διάφανο δέρμα σε περιμένω. Διάφανα δεν είναι τα φαντάσματα; Κι όταν έρχεσαι, δανείζομαι για λίγο σάρκα από τον παλιό μου εαυτό και μπαίνω στη ζώνη του λυκόφωτος, ή στη Ζώνη του Στάλκερ: εκεί που γίνονται αυτά που φοβόμαστε ή επιθυμούμε. Σε αυτή τη Ζώνη επιπλέω για όσο με κρατάς, για όσο μου ρουφάς το μεδούλι. Ενεργειακό βαμπίρ που με κρατά απ' το χέρι και έχουμε μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου. Είμαστε αυτοί που θα θέλαμε. Όταν φεύγεις, θέλω να με ξεφλουδίσω, να με γδάρω για να σε βγάλω από πάνω μου. Να αλλάξω δέρμα σαν φίδι και να γλιστρήσω πάλι στην κανονική ζωή. Στο εφικτό.

Κάποια βράδια, αφήνομαι στο ατελείωτο περπάτημα και στην ενοχλητική κοσμοσυρροή που διαρκώς με σπρώχνει για να περάσει. Λειτουργεί σαν υπενθύμιση για το εκεί έξω, που κάποια στιγμή θα σε πετύχει. Ασκούμαι στο σκάψιμο υπόγειων στοών ως καταφύγια ή μυστικές εξόδους κινδύνου. Πλέον τινάζουμε στάχτες από τα ρούχα μας κι όχι σκόνη.

there is no other place, no one else I face

wasting time again

2009-06-12T21:17:00.003+03:00

Annette Messager - Chimaeras

Είχε ζέστη, όπως και τότε. Η πλάτη μου έκαιγε και κάπου μακριά ακούγαμε τις δεκαοχτούρες να γουργουρίζουν. Το καταλαβαίνω όταν περιμένω να περάσω το φανάρι ή στο μετρό ή κάπου άσχετα. Νιώθω αυτή την απουσία να με γρατζουνάει, να με γδέρνει σιγά σιγά, ξεφλουδίζοντας ό,τι έχω από αναμνήσεις. Μπροστά σ’ αυτό το μάρμαρο, που μόνη του λειτουργία είναι να σημαίνει. «Αιωνία σου η μνήμη» ξανά, και αναρωτιέμαι, μπορεί η μνήμη να είναι αιώνια όταν εμείς είμαστε τόσο μακριά από την αιωνιότητα; Αν είμαστε οι φορείς της, τότε η μνήμη εξαρτάται αποκλειστικά από το πεπερασμένο μας. Είχαμε να πούμε πολλές ιστορίες από τη ζωή μας μαζί σου, μαζεμένοι γύρω σου. Βάλαμε τα λευκά χρυσάνθεμα σε νερό και φύγαμε.

Προσπαθώ να ξεχάσω τον εαυτό μου σε ένα παγκάκι. Σε μια πλατεία, δίπλα σε ένα συντριβάνι, μέσα στην πρασινάδα του μοχίτο ή σε ένα γεμάτο τασάκι. Νιώθω χωμένη στο βραχύ, σαν κάποιος να μου έκοψε το σχοινάκι και δεν έχω καλούμπα. Ακόμα ψηλαφώ στα τυφλά το περίφημο way of the world, δεν έχω ιδέα αν υπάρχει καν. Συχνά, ακόμα και οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι με κάνουν να θέλω να κατεβάσω τα παντζούρια και να καπνίζω στα κρυφά. Μετά θέλω να τους αγκαλιάσω και να τους δώσω ένα φιλί. Συχνά, το να μου λείπεις είναι πραγματικά βασανιστικό και απόλυτα μόνο, μια ενέργεια αυτοτροφοδοτούμενη που δεν έχει πουθενά να πάει, πουθενά να εκτονωθεί. Τώρα, όμως, είναι καλοκαίρι, ακόμα ένα που κρύβει ασκήσεις φυσικής άλυτες, και το καλοκαίρι λένε πως όλα λιώνουν και κολλάνε στα πεζοδρόμια, τα πατάμε με τα σανδάλια μας ενώ τρέχουμε να συναντηθούμε σε ταράτσες, να ονειρευτούμε και να αγκαλιάσουμε.

Η απόσταση είναι σαν φαγούρα που δεν φεύγει. Αφήνεις το τσιρότο ως ενθύμιο της πληγής, μόνο που εκείνη έχει επουλωθεί προ πολλού κι εσύ συντηρείς την ευκολία του τραύματος. Ίσως όλα να βασίζονται στον άκρατο σχετικισμό και στα ξόρκια, ή στον φόβο και στις αδιόρθωτες αδυναμίες. Ή ακόμα, στην ικανότητα να χαράσσεις γραμμές στον τοίχο, στο δέρμα σου, σε ένα λευκό χαρτί. Στο να ενώνεις τις τελίτσες και να μην έχεις ιδέα τι εικόνα θα σχηματιστεί. Μόνο που τώρα είναι πάλι καλοκαίρι, για κάποιο λόγο θεωρείς ότι έχεις πίστωση χρόνου ακόμα κι αν αυτό δεν ισχύει. Είναι, όμως, γεμάτο βράδια που μπορείς να τα περάσεις μέχρι το πρωί πίνοντας μπύρες και αυτό να είναι το μοναδικό νόημα που θα ήθελες να υπάρχει.

Ο Καστελούτσι γέμισε τον εγκέφαλό μου βεγγαλικά.

Βλέπεις το ξεφλούδισμα, κι από κάτω ξαφνικά, τίποτα, ούτε καν σάρκα σκέτη. Κάποιος θα το κολλήσει πίσω με σελοτέιπ κι έτσι μπανταρισμένοι, κυκλοφορούμε όλοι, ειδικά οι υπέρμαχοι του ατσαλάκωτου. Μόνο εμείς κρύβουμε την υπόσχεση της επαγγελίας και σκάβουμε το ατέρμονο ορυχείο αφθαρσίας μας.

On a treason so resplendent

μάζεψε ξύλα να καούμε στην πυρά

2009-04-13T19:40:00.002+03:00

Greg Crewdson - Untitled (Dead fox with grapes)

Όταν ήμουν 18 ή κάπου εκεί, δεν πίστευα ότι θα φτάσω μέχρι τα 33. Και γενικώς, φανταζόμουν ότι σε αυτή την ηλικία, θα έχω πάρει σίγουρα διαζύγιο (ο γάμος ήταν απλά το εμπόδιο έως το διαζύγιο).

Φυσικά, δεν έχει σημασία τι σκεφτόμουν στα 18 – αν σκεφτόμουν καν. Εκείνη η ζωή μοιάζει άλλη, ενός άλλου, κι αν δεν υπήρχαν φωτογραφίες και μάρτυρες, πολύ θα αμφέβαλλα ότι πέρασαν όλα αυτά.

Φέτος δεν είπα σε κανέναν πόσο μου λείπεις, πόσο μου έλειψες από τη γιορτή, γιατί κάθε χρόνο μου τηλεφωνούσες κι έλεγες "να σε χαίρομαι, μόνο εγώ!". Και φέτος δεν υπήρχε αυτό το τηλεφώνημα. Πως γίνεται μέσα σε τόσες ευχές, ακόμα κι από ανθρώπους που είχα να μιλήσω χρόνια, να μου λείπει εκείνη η μία. Ίσως γιατί η απουσία σου κάνει πια τον χρόνο να περνάει κανονικά, δηλαδή εκκωφαντικά, να τον ακούς σαν μετρονόμο κολλημένο κάτω από το μαξιλάρι σου, μέσα στα μηνίγγια σου, πίσω από τα μάτια σου.

Εκεί που κάθομαι και δουλεύω με τις ώρες, έρχονται φλασιές από εκείνο τον ήλιο της Νορβηγίας, ή την αγαπημένη μουντάδα της Αγγλίας, με τα χέρια στις τσέπες και τα ακουστικά στα αυτιά, με πραγματική χαρά, αυτή που σου δίνει ο δρόμος, κι εκείνος ο καφές στην ησυχία, την πρασινάδα, τα πάρκα, την ομορφιά, τόση ησυχία και ομορφιά που διάβαζες ένα βιβλίο στην καθισιά σου, και η νύχτα που δεν ερχόταν ποτέ. Ή το Βερολίνο βράδι μέσα από το τρένο που φαινόταν σαν κάποιος να ένωσε τις κουκίδες που άφησαν πίσω τους εκατομμύρια πυγολαμπίδες. Το πραγματικό βέβαια, happy place, είναι τα βράδια με φίλους, που τα σκέφτομαι την επόμενη μέρα και ξαφνικά όλα αξίζουν τον κόπο.

Εκείνη η πεντάλεπτη, το πολύ, διαδρομή με το τρένο, από Μοναστηράκι έως Θησείο, με τα διάσπαρτα ερείπια, για κάποιο λόγο με συγκινεί αφάνταστα. Δεν ξέρω γιατί. Μου θυμίζει πολύ εσένα - πολύ αργά για αναστήλωση, περασμένα μεγαλεία, χορταριασμένα, φθαρμένα, που στέκονται ως ενθύμηση για κάτι καταδικασμένο στη φαντασιακή ένδυση. Στις 8 το απόγευμα παραγγέλνω μια ρακή και νιώθω πως όλοι περιμένουν κάτι. Και βέβαια όλοι ξέρουμε τι γίνεται όταν περιμένουμε. Απολύτως τίποτα.

Jean-Sebastien Monzani

Αγοράζω ακόμα βιβλία με την ελπίδα ότι θα βρω χρόνο να τα διαβάσω.

Θέλω να σου πω "είμαι εδώ αν θέλεις να μιλήσεις", αλλά θα έπρεπε να το ξέρεις ως τώρα. Ίσως περιμένω να το καταλάβεις τηλεπαθητικά, με ραδιοκύματα. Αλλά είπαμε, όταν περιμένεις, δεν γίνεται τίποτα.

Πως γίνεται να μπερδεύεις όλα τα κομμάτια και το παζλ να βγαίνει σωστό. Ίσως γιατί ο καθένας έχει άλλη εικόνα στο μυαλό του.

μαζί και μόνοι

γενναιόδωρη απογραφή

2009-02-07T14:30:00.001+02:00

photo: Greg Crewdson

Μοχίτο, καναπέδες, μακαρόνια με κιμά, όνειρα, εκείνος ο κάδος με την αναμμένη φωτιά και τα τρία μπουκάλια καμπερνέ, οι αγαπημένοι μου άνθρωποι, γέλια, κλάματα, λακούβες, δουλειά, διάβασμα, αγκαλιές, κουβέντες, παγωμάρα, πείσμα, πολλά βιβλία, πολλές ταινίες, κούραση, κυριακάτικα ρεφενέ ρεβεγιόν, και το ρολόι έχει αλλάξει εδώ και πολύ καιρό, αλλά εμένα όλα ίδια μου φαίνονται.

έχει αλλάξει χρόνος. εμείς είμαστε ακόμα εδώ, ίσως όχι τόσο ίδιοι αλλά ούτε και τόσο διαφορετικοί.
γρατσουνάω τις αντοχές μου να δω πότε θα ματώσουν και ακουω δυνατά μουσική στο δρόμο. έχω το μικρό μου κουκούλι, δεν το διαπερνά τίποτα, ή σχεδόν τίποτα, κάτι σαν αόρατη ασπίδα, αυτή που έχουμε όλοι να μας προστατεύει όταν εμείς δεν μπορούμε.
"Πως να γίνει κανείς αυτό που είναι". χωρίς να νοσταλγεί αυτό θα μπορούσε να είχε γίνει, αλλά αυτό που έχει γίνει όντως, αυτό που υπάρχει εδώ, τώρα.
τα περισσότερα πράγματα τριγύρω είναι δοκιμασίες. χωρίς βραβείο στον ορίζοντα, ούτε καν την επιβίωσή σου. παρόλα αυτά, συνεχίζουμε να κυνηγάμε τα σημαινόμενα, ελπίζοντας να μπορέσουμε κάποτε να τα αντιστοιχίσουμε με τα σωστά σημαίνοντα.

που μας λέει την αλήθεια εκατό φορές

are u talking to me?

2008-12-13T18:46:00.003+02:00

Στην ΞέρειςΠοιόςΕίμαιΓωΡεΛάνδη, ίσως θα έπρεπε να ξέρουμε ποιός είναι ποιός.

Σιωπή αυτές τις μέρες, καθώς βλέπουμε τους δρόμους που λιώνουμε στο περπάτημα κάθε μέρα, που ζήσαμε ως φοιτητές, που ζούμε κάθε μέρα, να καίγονται, πρώτα από αγανάκτηση και οργή και μετά από βόμβες. Εδώ, που όλοι με τον παρά τους γαμούν και την κυρά τους, που ανερυθρίαστα κανείς δεν ξέρουν τίποτα για τον φόνο, αλλά μπλέχτηκαν για να πάρουν την ευχή της Παναγίας από το μοναστήρι και να εξασφαλίσουν τα παιδιά τους, που κανείς δεν έχει τα αρχίδια να αναλάβει την ευθύνη για τίποτα, διάφοροι απορούν για τα όσα συμβαίνουν. Τώρα όλοι αυτοί σιωπούν. Ελπίζουν ότι τη γλίτωσαν μέσα στην αναμπουμπούλα. Άσχετα από τα επιμέρους, όσοι απορούν μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι η κατάσταση είναι σαν το σκουός: πετάς το μπαλάκι και σου γυρνάει πίσω. Αν δεν το προλάβεις, θα σε βρει στη μάπα. Εδώ που όλοι πετάνε το μπαλάκι ο ένας στον άλλον, θα έπρεπε να βγαίνουν όλοι με το ένα μάτι έστω μαυρισμένο, αλλά ποιός ξέρει, ίσως ξέφυγε και τους έπεσε στο γκαζόν της βίλας τους.

Αυτό το στυλάκι που είχε και ο δράστης αστυνομικός, το "ξέρεις ποιος είμαι γω ρε", είναι εκείνο με το οποίο ερχόμαστε αντιμέτωποι όλοι κάθε μέρα. Από τη δουλειά μας, από γνωστούς, γκόμενους, καμιά φορά και φίλους, από δημόσιες υπηρεσίες, υπαλλήλους κυριλέ μαγαζιών που νομίζουν ότι ο Diesel θα τους θυμηθεί στη διαθήκη του, ταμίες τραπεζών που νομίζουν ότι τους ανήκουν τα λεφτά που καταθέτεις, από γιατρούς που σου ζητάνε το κατιτίς τους γιατί τους αξίζει για τη μισάωρη επέμβαση που θα σου κάνουν, καθηγητές πανεπιστημίου που κρατιούνται από τη θέση τους λες και είναι η τελευταία καρέκλα στον πλανήτη, που δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να περιφέρουν τον τίτλο τους ως άδειο σαρκίο σε μια ως επί το πλείστον εγκεφαλικά νεκρή πανεπιστημιακή κοινότητα, η οποία τιμά και αυτή με τον τρόπο της τις αρχές του Δημοσίου που όλοι αγαπήσαμε. Αυτη η χειρίστου είδους θρασυδειλία, στην οποία καταφεύγει ο εθνικός μας κομπλεξισμός χρόνια τώρα, λειτούργησε ως χαράκωμα για όλους αυτούς τους θρήσκους αγνοούντες το φως το αληθινόν που εμπλέκονται σε όσα παρακολουθούμε κουνώντας το κεφάλι μας με απογοήτευση.

Στο μεταξύ, οι γνωστοί-άγνωστοι, πως λέμε "το παιδί μου, αυτός ο άγνωστος", οι κουκουλοφόροι, ο εφιάλτης κάθε μάνας και ελληνικής οικογένειας, έρχονται να μας στοιχειώσουν, λες και φύτρωσαν από τα λάχανα ή τους πετύχαμε στα γαριδάκια. Καλό το αστείο. Ακόμα πιο επικίνδυνοι, όμως, είναι οι παντοφλοφόροι, και αυτοί είναι πολύ περισσότεροι. Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, για μια πολύ μεγάλη μερίδα κόσμου, όλα αυτά δεν τους αφορούν. Συνεχίζουν κανονικά τα ψώνια τους, το κομμωτήριό τους, τα μπουζούκια τους, τη ζωή τους. Και τι να κάνουν, θα μου πεις; Προφανώς τίποτα. Κυρίως γιατί δεν μπορούν να σκεφτούν ότι πρέπει καν να κάνουν κάτι. Ίσως θα πουν στα παιδιά τους να μην πηγαίνουν στα Εξάρχεια - λες και οι υπόλοιποι που πηγαίνουμε έχουμε ειδική βίζα.

Αυτοί οι δήθεν διαχωρισμοί και οι γιαλατζί κατηγοριοποιήσεις και δίπολα, που σε κάνουν να νομίζεις ότι από τον Φάρο Ψυχικού και πάνω θες διαβατήριο, για να μην πω για Μαρούσι-Βριλήσσια-Μελίσσια, που ανακυκλώνονται και αναπαράγονται με παραδειγματική άνεση, δημιούργησαν το επιχείρημα "μα ήταν ήσυχο παιδί, τι έκανε στα Εξάρχεια". Το θέμα είναι ότι ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ, πήγε για καφέ και δεν ξαναγύρισε. Όποιο παιδί κι αν ήταν. Μόνο που εδώ, αν δεν του βάλουμε ταμπέλα, κατά προτίμηση ιδεολογική, δεν μπορούμε να το ερμηνεύσουμε. Τώρα, βγήκε "η γενιά του Πολυτεχνείου", που πολύ γρήγορα εξαργύρωσε τη δωροεπιταγή του παρελθόντός της με το τελευταίο Αρμάνι, και καταναλώνει θερμίδες και τον αέρα των υπόλοιπων σε αναλύσεις επί αναλύσεων για μια κατάσταση στην οποία έχει συμβάλει κι αυτή τα μέγιστα.

Δε μπότομ λάιν: ένας υπάλληλος του Κράτους, που με τον παρά του θέλησε να γαμήσει, έστρεψε το όπλο του εναντίον παιδιών.

Αυτός ο υπάλληλος διορίστηκε από κάποιον. Κάποιος προσπάθησε να τον βοηθήσει να μπει εκεί. Κάποιος είπε μια κουβέντα υπέρ του. Κάποιος τον δικαιολόγησε σε κάποιο περασμένο του ξέσπασμα. Κάποιος τον έκανε να πιστεύει ότι έχει δικαίωμα να σηκώσει το όπλο του. Και πάει λέγοντας.

Το Δημόσιο δεν είναι ο κακός ο λύκος. Ούτε μια αφηρημένη έννοια. Είναι στελεχωμένο από τους γύρω μας και από ανθρώπους που έχουν εκλεγεί εκεί από κάποιους άλλους. Όσο εξακολουθούν να εκλέγονται κυβερνήσεις με τη λογική του "να βολέψουμε τα παιδιά μας, μια θεσούλα στο Δημόσιο, σίγουρα λεφτά, σχολάς στις 3", αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Και πολλές φορές, αυτή η λογική, του "να έχουμε την ησυχία μας", μεταφέρεται και εκφράζεται και στον ιδιωτικό τομέα. Είναι πλέον περασμένη στο DNA μας. Η εσάνς του δημοσιοϋπαλληλισμού έχει εσωτερικευτεί. Είναι σαν την επιτήρηση. Όλοι θέλουμε να μην μπλέξουμε. Να μην βρούμε τον μπελά μας. Μα τον έχουμε ήδη βρει.

Τα Εξάρχεια - ή μάλλον, η ιδεολογική τους συμπαραδήλωση, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- έγιναν ο αποδιοπομπαίος τράγος ενός συλλογικού ασυνείδητου που ψάχνει κάπου να τα ρίξει, πέρα από τον εαυτό του. Πέρα από την ξεχαρβαλωμένη παιδεία, που στόχο έχει να βγάλει παιδιά που σιχαίνονται τα βιβλία, πέρα από τις δουλειές, που στόχο έχουν να σε φτάσουν στα όρια των αντοχών σου, πέρα από τις βιτρίνες και τις 10 άτοκες που στόχο έχουν να δημιουργούν εκείνη την ψευδαίσθηση της ευημερίας που όλοι θέλουμε να σκεφτόμαστε πριν πέσουμε για ύπνο. Τίποτα πια δεν μας εκπλήσσει, τίποτα δεν μας συγκινεί, τίποτα δεν μας κάνει κούκου βρε αδερφέ. Ό,τι και να βγει και να πει κανείς, μας είναι το ίδιο, γιατί είναι όλα αναμενόμενα πλέον, εδώ που φτάσαμε.

Μόνο που αν σκάψεις, θα βρεις κι άλλο πάτο. Σε λίγο θα είμαστε ναυάγια που κανείς δεν θα μπει στον κόπο να βρει.

Ένα μόνο δεν μου δίνει το όνειρο, το όριο ως που να κινδυνέψω

circling years

2008-11-07T19:15:00.001+02:00

δεν αντέχω την επιστροφή.
(ψέματα. η μόνη επιστροφή που αντέχω είναι η επιστροφή φόρου).

χρειάζομαι καμιά βδομάδα και παραπάνω να συνέλθω. δεν είναι ότι βλέπω κάτι που δεν έχω ξαναδεί. ίσως φταίει που εκεί όλα μπαίνουν σε μια παύση και μετράω μόνο βήματα σε πρασινάδες.

photo by J.

εκεί γίνονται πράγματα. προλαβαίνω να διαβάσω βιβλία (δύο στα αεροπλάνα πήγαινε έλα μόνο), πράγμα που μου λείπει αφάνταστα και θεωρώ μεγάλη πολυτέλεια. προλαβαίνω να ακούσω και τις σκέψεις μου. να δω σκιούρια, φύλλα να αλλάζουν χρώμα, τις εποχές να αλλάζουν δέρμα.

προλαβαίνω να μην κυνηγάω τον κάθε ένα που δεν καταλαβαίνει ότι κανείς δεν δουλεύει για την τιμή των όπλων. να μην αποδεικνύω συνέχεια τα αυτονόητα. προλαβαίνω να δω τα πράγματα να αλλάζουν και να νιώθω νοσταλγία για αυτά που χάνω χωρίς να φταίω.

προσπαθώ να τα προλάβω όλα. με μερικούς ανθρώπους, όσα χρόνια κι αν περάσουν, η συνάφεια παραμένει. ο bacon στην tate britain, σαν να βγαίνει η σάρκα μέσα από τους τοίχους, να σε γραπώνει από τον γιακά. έκρηξη υλικότητας που δεν σηκώνει αντιρρήσεις.

από την εγκατάσταση στο turbine hall της tate modern - απόσπασμα από το Fahrenheit 451

περιμένοντας να αρχίσει το W. του Oliver Stone στο London Film Festival

μαζεύω μαζεύω μαζεύω για να έχω όταν γυρίσω. ακόμα και χωρίς πυξίδα, μπορείς να βρεις που πας. καμιά φορά, αν είσαι τυχερός, σε βρίσκει αυτό.

περιμένω την επανασύνδεση της πιο ανισόρροπης συμμορίας όλων των εποχών (με την καλή έννοια).

επιστρέφοντας, πληρώνω όσους μιλάνε ελληνικά (κάνω δωρεές στο δημόσιο, όπως λέει και μια φίλη), δυσανασχετώ με το καλοκαίρι που βρίσκω γιατί καλόμαθα στα χρώματα των φύλλων. εδώ είναι όλα. και σε αυτή την πλατεία, που όταν περνάω, μου λείπουν οι πρωινοί καφέδες της τελευταίας στιγμής.
μου τελειώνουν οι σοφίες. δεν είχα και ποτέ πολλές.
σαν να πρέπει να γδάρεις τα ακροδάχτυλά σου. μπας και αλλάξεις αφή. μήπως και όλα τα νιώσεις αλλιώς.

πίνουμε ποτά έξω σε αυτό το παρατεταμένο καλοκαίρι που σε κάνει να σκεφτείς πόσο πρέπει να έχει καταστραφεί η φύση για να έχουμε 30 βαθμούς Νοέμβρη μήνα. και ψάχνουμε να βρούμε τι κάνουμε λάθος. συγκινητική η έκθεση του koudelka. πρέπει να παλεύεις για να μην παρασυρθείς από αυτό το δυσθεώρητο κύμα αποβλάκωσης.

δεν θα σταματήσεις ποτέ να μου λείπεις. ποτέ. και δεν με νοιάζει ποιος θα το καταλάβει αυτό. κάθε μέρα αναρωτιέμαι. εγκαταλείπω τον αγώνα να βρω μια απάντηση, ίσως δεν υπάρχει. όπως και νάχει, μου διαφεύγει. διαρκώς.

το φεστιβάλ μας περιμένει. και κυρίως, οι δρόμοι και οι φίλοι. και η υγρασία. ελπίζω και η ομίχλη.

Bless you - Lulu Rouge

Tumulte

2008-10-14T11:50:00.001+03:00

ελληνικός καφές. μοβ νύχια και γκρι μπότες. μια κλεμμένη μπουκάλα κρασί, πολλά στριφτά, γέλια σε ένα πατάρι. φορητό τασάκι και μαύρα ρούχα. άδειοι δρόμοι αργά το βράδι που γυρνάω από το σπίτι σου. οι λεωφόροι είναι η γειτονιά μου, γεμάτη άλογα με μάτια προβολείς που περιμένουν να ανοίξει το φανάρι. δουλειά, άγχος, σεμινάριο και ιδέες που κολλάνε σαν κουνούπια σε ταινία. υπολογισμοί με εμφανή προτίμηση στην αφαίρεση. βόλτα στο νέο αρχαιολογικό μουσείο. πατάμε πάνω από τα ερείπια και ζαλίζομαι. πιο πολύ αυτό που είπες "φαντάζεσαι ότι όσοι έφτιαξαν όλα αυτά είχαν κάποτε όνειρα και νόμιζαν ότι θα ζήσουν για πάντα;"

λέξεις που βγαίνουν μία μία από το δέρμα σαν μυρμήγκια. απογοητεύσεις που ξεθωριάζουν σαν ρούχο σε λάθος πλύση. όρια που τεντώνουμε ανάλογα με τον καιρό. πράγματα που ίσως τα ξέραμε αλλά κάναμε ότι δεν τα βλέπαμε. γραμμές που παίζουμε κουτσό. μηνύματα που λένε όσα δεν θα μου έλεγες αν ήσουν εδώ. βόλτες στην πόλη που ίσως να έχει ακόμα κάτι άξιο προς ανακάλυψη. αναμμένα κεριά και δυσλειτουργίες. πόσος κόσμος δεν ξέρει να αγκαλιάζει. μήπως είναι εδώ η χώρα του κενού σημαίνοντος; χαρτούρα και βουνά βιβλίων. κούτες με cd. ένας χρόνος στο σπίτι μου. χρόνος μηδέν. γέλια. ένα μικρό μικρό χεράκι τυλιγμένο γύρω από το δάχτυλό μου. προτιμώ να μη συνηθίσω ό,τι μας μουδιάζει. το κακό με την επιφάνεια είναι ότι γλιστράει.

βλέπω μπροστά μου την κάρτα σου. ξέρω ότι για 12 χρόνια με αγαπούσες για αυτό που είμαι, όπως κι εγώ εσένα. για ό,τι ήμασταν και για ό,τι θα γινόμασταν ενδεχομένως, αλλά πάντα για αυτό που είναι ο πυρήνας. είναι σαν να μου ψιθυρίζεις διαρκώς κάτι που έχω ανάγκη.

John Digweed - In Spite + Mumbling Yeah (Loco Dice Tribute Remix)

από το Transitions vol. 4 (έχει περάσει σε άλλο επίπεδο σε σχέση με τα προηγούμενα)

we're always touching by underground wires

2008-09-15T08:40:00.002+03:00

Χτες πήγα στο νεκροταφείο μετά από μήνες. Θα έκλεινες τα 30 και θα σου έλεγα "welcome to my box". Αντ' αυτού, δεν είπα τίποτα. Ψέλλισα "μου λείπεις" και καθετί λογικό, καταρρίφθηκε ξανά επιτόπου. Αγκαλιά με την Α., κατηφορίζοντας, της έλεγα ότι δεν το έχω δεχτεί ακόμα και είναι δύσκολο να το εξηγήσεις, πως αυτό το πράγμα απλά υπάρχει μέσα σου όσο συνεχίζεις, σαν να συνεχίζεις να ζεις χωρίς ένα δάχτυλο. Πρέπει να τα μάθεις από την αρχή τα πράγματα, πως νιώθουν χωρίς αυτό το μέλος που λείπει. Μετά πήγαμε να τα πιούμε - θα σου άρεσε. Και γυρίσαμε ο καθένας στην τσαλακωμένη του αρτιμέλεια.

Έφτιαξα μια τεράστια κούπα με ζεστό καφέ και κάνω ότι φθινοπώριασε.

Ο τελευταίος μήνας γέμισε με πολύ δουλειά, κούραση αλλά το κυριότερο, πολλά γέλια, αγκαλιές, χορό και φωτεινά μάτια, επανασυνδέσεις, ιδέες, συνομωσίες που φέρνουν τον άξονα της γης λίγο πιο κοντά στο σωστό του σημείο, με μπύρες και τηγανητές πατάτες, μοχίτο και συνθηματικά, τηλέφωνα, εκδρομές, χαρά, θάλασσα, μικρές κατακτήσεις. Η Αθήνα ήταν σχεδόν άδεια και οι δρόμοι έμοιαζαν σχεδόν προσιτοί. Η ζέστη αφόρητη και τα επίθετα να κολλάνε πάνω σου σαν ρούχα. Κάπως έτσι είναι το καλοκαίρι στην πόλη. Φιλιά με γεύση καϊπιρίνια, φίλοι να χτυπάνε τα κουδούνια στις 2 το πρωί, η φωνή να κλείνει από τα τσιγάρα και τα κλιματιστικά, θερινό με τα πόδια απλωμένα στην καρέκλα και κάμποσα δάκρυα πίσω από γυαλιά ηλίου.

Too drunk to dream - Magnetic Fields

Melankoli - Lulu Rouge

Move me - Gudrun Gut

Ass Table & the stick - Dousk

Bomb the bass - Black River (ft. Mark Lanegan)

σε μια ταράτσα της υδρογείου

2008-08-04T11:50:00.000+03:00

photo by A.

Κάπως περίεργο αυτό το καλοκαίρι. Οι συγκινήσεις του τσιμπούν, σαν αχινός που δεν πρόσεξες βγαίνοντας από τη θάλασσα.

Μήπως είναι γιατί είναι ακόμα ένα καλοκαίρι χωρίς εσένα; Αυτό άραγε θα το συνηθίσουμε κάποτε; ποιός ξέρει.

Στην παράσταση του Λυκείου Ελληνίδων, δεν ξέρω αν ζήλεψα τους χορούς ή εκείνο το συναίσθημα που έχεις πριν βγεις στη σκηνή, που το σώμα σου πάει μόνο του, χορεύει από μνήμης. Ζήλεψα σίγουρα εκείνον που έπαιζε κανονάκι. Χτύπησε σε κάποιο μου χρωμόσωμα, αλλιώς δεν εξηγείται.

Μια βουτιά στη θάλασσα λειαίνει τις άκρες μου. Ιδίως όταν χάνω την επιείκειά μου. Όταν αυτό συμβαίνει, την έχω χάσει πρωτίστως με τον εαυτό μου.

Το Krum είχε πολύ χιούμορ. Κάτι που λείπει εδώ, που είμαστε όλοι τόσο σοβαροφανείς και μετράμε την κουλτούρα με το κιλό και τον βαθμό ακατανοησίας.

Η πλατεία που είναι κοντά με κάνει και νιώθω κάτοικος ενός ιδιόμορφου χωριού.
Ενδιαφέρον το πως ξεπερνάμε μερικά πράγματα εντελώς, πως η γοητεία τους χάνεται όταν η επιβίωση δεν είναι επιλογή αλλά επιταγή. Το πως ανήκουν πια μόνο στην αφήγηση και ούτε καν στη μυθοπλασία. Κανένας εξωραϊσμός, κανένα χάδι πια.
Και είναι πιο περίεργο πως όταν δεν είσαι πια εκεί, όταν έχεις φύγει, δεν θες με τίποτα να γυρίσεις σε εκείνο το δίλημμα. Ούτε καν όταν υπάρχει τηλεπάθεια. Που δεν ήταν δίλημμα. Πρέπει να φρενάρεις στην κατηφόρα ακόμα κι αν σπάσεις τα πόδια σου.

Με το μπλε πιρούνι σπάω μία μία τις σαπουνόφουσκες που απειλούν την όρασή μου.

Οι φίλοι είναι αυτοί που νοηματοδοτούν. Κι εκείνη η στιγμή που δεν γυρίζει.

Για τη συναυλία της Λένας γράφτηκαν πολλά. Πέρα από οτιδήποτε άλλο, είναι το κορίτσι που έγραψε τις μαγνητικές τομογραφίες της ζωής και της επιβίωσης στην πόλη. Είναι εξάλλου και η ίδια επιζώντας. Αυτό μετράει. Η χαρά που νιώθει τώρα και η αγάπη που εισπράττει, της άξιζαν ανέκαθεν.

Η Bjork είναι του γιατρού. Ευτυχώς που μπορεί να βγαίνει σε μια σκηνή. Η φωνή της βγαίνει τα βάθη των κυττάρων της. Η συναυλία ήταν πολύ μικρή σε διάρκεια αλλά με ένταση. Εκείνο το Army of me, το έσκισε.

Φρόντισες για όλα, αρχίζω και το βλέπω.

Hale Bopp - Der Dritte Raum

Το φεγγαράκι απόψε

The fire in my head - voice of the seven woods

Sinnsyk

2008-07-16T11:33:00.001+03:00

(ε ναι, αυτό μου έμεινε τόσες μέρες στο Όσλο).

Χωρίς θορύβους, με πάρκα, συντριβάνια, το Akker Brygge, μουσεία, πολλές συναυλίες. Ιδανική για περπάτημα και μπύρες.
Ίσως δεν ακούγεται ο καλύτερος προορισμός για καλοκαίρι -δεδομένου ότι έχουμε μια σχεδόν εμμονικη σχέση με το Ελληνικό καλοκαίρι και το τρίπτυχο σαγιονάρα-φραπέ-παραλία, αλλά είναι! Ο καιρός ήταν μια χαρά και μάλλον καλύτερος από τους 40 βαθμούς. Να βράδιαζε κιόλας...Μέχρι τα μεσάνυχτα και ακόμα πιο αργά, υπήρχε αυτό το μπλε βαθύ φως με αποτέλεσμα να νομίζεις ότι είναι 9 το βράδι ενώ ήταν 2 το πρωί.

Η Όπερα. Σαν να είναι πάνω σε παγόβουνο που κινείται μέσα στη θάλασσα.

Ένα από τα συντριβάνια στην Karl Johans Gate.

Vigeland Park. Πρέπει να το δεις για το πιστέψεις.

Ιδανικό μέσο μεταφοράς, το τραμ (δεν είναι σαν το δικό μας, που μέχρι να φτάσεις στη Γλυφάδα έχεις διαβάσει ένα βιβλίο 300 σελίδων). Γρήγορο, όμορφο, σου δίνει τη δυνατότητα να δεις όλη την πόλη. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει κίνηση γιατί είναι όλοι είτε στο τραμ, είτε με ποδήλατα ή απλώς πεζοί.

Astrup Fearnley Museet. Εκεί είδα όλο το Cremaster του Matthew Barney, Bruce Nauman, Nan Goldin, Cindy Sherman, Jeff Koons, Trisha Donnelly, Richard Prince, αλλά και Lizzi Bougatsos. Με δωρεάν είσοδο.

Εθνικό Θέατρο. Ίψεν και ξερό ψωμί.

Θέα της πόλης από την Όπερα τα μεσάνυχτα.

Λίγο πριν, στη σκηνή του Gamle Logen είχαμε απολαύσει τον αξιότιμο Stephin Merritt και την παρέα του.

Ο Merritt έσκασε μύτη με μπουζούκι. Έπαιξαν πολλά κομμάτια από το Distortion. Στα highlights η σπαραξικάρδια ειρωνική εκτέλεση του Papa was a Rodeo και το κλείσιμο με το Book of Love.

Lillehammer.

Εκεί απαρνήθηκα την ανθυγιεινή ζωή μου και είπα να πάω για hiking.
Οπότε πήγαμε περίπου 2 ώρες έξω από την πόλη,

μας έπιασε τρελή βροχή, το έδαφος ήταν σπογγώδες, φύσαγε, αλλά ήταν τόσο υπέροχα.

Και βρήκα και χιόνι που είχε ξεμείνει.

Πήγαμε και σε συναυλία που έγινε εδώ

Ringebu Stave Church, του 13ου αιώνα.

Γυρνώντας στο Όσλο, έπρεπε οπωσδήποτε να πάω στο Viking Ship Museum και να δω αυτό

που θα με άφηνε άναυδη. The Oseberg Ship. Απλώς συγκλονιστικό.

Ακριβώς δίπλα είναι και το Norsk Folkemuseum, το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, που εκτός από τις Νορβηγικές φορεσιές (που είναι πάρα πολλές και πολύ όμορφες) και είδη χειροτεχνίας, φιλοξενούσε μια έκθεση με τις γαμήλιες παραδοσιακές φορεσιές του Πακιστάν.

Μετά από τόση τέχνη, πήγαμε και στο Oslo Live Festival, και είδαμε τους Justice

που ήταν πάρα πολύ καλοί. Αν υποθέσουμε ότι έχουν στίχους, οι Νορβηγοί τους ήξεραν. Ίσως βοήθησαν και οι μπύρες που τις έπιναν πέντε πέντε.

Τι τύποι είναι οι Νορβηγοί; πολύ ωραίοι. Μου άρεσαν περισσότερο από τους Γερμανούς. Είναι όλοι κούκλοι, ψηλοί, ξανθοί, με γαλάζια μάτια; είναι όλες οι γυναίκες δίμετρες, ξανθές, γαλανομάτες; Όχι. Υπάρχουν και καστανοί, που είναι και πιο ενδιαφέρουσες φάτσες. Σύμφωνοι, είναι όμορφοι, αλλά μετά από κανά δυο μέρες δεν σου προξενούν καμία εντύπωση γιατί φαίνονται ίδιοι. Άσε που δεν είναι και καθόλου ψωνισμένοι με την εμφάνισή τους. Εν ολίγοις, κανονικοί άνθρωποι. Με τρία παιδιά έκαστος -παντρεύονται πολύ μικροί και χωρίζουν μικροί επίσης (γύρω στα 30 κάτι).
Μιλούν όοολοι αγγλικά. Δεν υπάρχει έτσι κι αλλιώς, όμως, περίπτωση να χαθείς γιατί όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη θάλασσα και είναι όλοι κάθετοι στην Karl Johans Gate που ξεκινά από τον σταθμό του τρένου και φτάνει ως το παλάτι.

Το Akker Brygge είναι πανέμορφο. Κάνεις βόλτα δίπλα στη θάλασσα (και δίπλα σε ακριβά εστιατόρια με θαλασσινά) και μπορείς απλώς να κάτσεις με τις ώρες στα σκαλοπάτια χαζεύοντας το καράβι που πάει Κοπεγχάγη να πηγαινοέρχεται.

Την τελευταία μέρα είχε τόσο καλό καιρό, σχεδόν 31 βαθμούς, που πήραμε το καραβάκι και πήγαμε στη Hovedøya, ένα από τα νησάκια που βλέπεις απέναντι από το Όσλο.

Για μπάνιο, ηλιοθεραπεία, μπάρμπεκιου και γενικώς αραλίκι. Εκεί τρέχουν όλα τα Νορβηγά μόλις ανοίγει ο καιρός και κάθονται όλη μέρα.

Δεν χόρταινα τα σύννεφα. Από τα πιο υπέροχα σύννεφα που έχω δει ποτέ. Σαν να σου μιλούσαν.

Από τον 33ο όροφο του Plaza. Ώρα 11 το βράδι.

Αν άκουσα μουσική; βεβαίως. Όχι όμως Madrugada. Ούτε Ane Brun. Άκουσα Νορβηγικό Χιπ Χοπ (ναι, υπάρχει!) και μου άρεσε πολύ (παρόλο που δεν καταλαβαίνω γρι. Σίγουρα σε κάνει και γελάς)

Tungtvann - Sinnsyk

Ακολουθεί μήνυμα για το νορβηγικό λόμπι:

Jeg skulle gjerne blitt lenger. Håper dere alle snart kommer og besøker meg i Athen! Jeg følte meg helt hjemme i Oslo. Takk for all moroa!

Κι ένα τραγούδι για την Anja που της αρέσουν οι Rammstein (και μένα μου αρέσουν)

Rosenrot

Μόλις γύρισα με περίμενε το Ελληνικό λόμπι. Επίδαυρος για το Happy Days με τη Fiona Shaw. Καθηλωτική. Πολλές ώρες στην παραλία. Πολλά γέλια.
Και στην Αθήνα, πολλή δουλειά (στη γωνία). Αγκαλιές. Θάλασσα. Θερινό. Θέατρα. Συναυλίες. Krum και Γκοντό, Βάκχες και Bjork. Λένα Πλάτωνος.

Till the bitter end - The Magnetic Fields

The turn - Fredo Viola

Angry Skies

(τα μαγικά χέρια του Digweed)

on the train to jackson

2008-06-23T22:21:00.000+03:00

Όταν εσείς εδώ θα βλέπετε τη θεά

εγώ θα βλέπω τους αγαπημένους

στο Gamle Logen, στο Όσλο.

ακούς Winter???
;-)

όπως θα έλεγαν και οι ίδιοι,

Yeah! Oh Yeah!

σπίτι μου είναι εκείνη η ευθεία που στο τέλος της βρίσκεται η συνομωσία της σαγιονάρας, τα μοχίτο από (πολύ) νωρίς, οι μπουγάδες τα μεσάνυχτα, παγωτό πεπόνι, η αγκαλιά σου πριν φύγεις πάλι.

Ramalama (bang bang)

a gull takes to the wind

2008-06-08T19:45:00.002+03:00

είναι καλοκαίρι, όταν είσαι εκεί στη χαρά των φίλων σου
και πίνετε ρούμι λες και είστε μέλη του πληρώματος του Captain Morgan

σιγά σιγά, ένα σου όνειρο αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά
κλείνεις το τηλέφωνο σε ό,τι δεν αλλάζει
ακόμα και η Αθήνα φαίνεται όμορφη και μπορείς να χαθείς
μπορείς να περάσεις μια ολόκληρη μέρα γελώντας
ξαναβρίσκεις ένα αγαπημένο άρωμα
ακόμα κι αν δεν έχεις να πεις τίποτα ιδιαίτερο, αυτοί που το ακούν είναι πολύ ιδιαίτεροι
τρως σορμπέ βατόμουρο σε ένα πεζούλι
ανακτάς λίγη από τη δύναμή σου
ετοιμάζεσαι για τις πρώτες διακοπές

έβαλα την κάρτα σου απέναντί μου και τη βλέπω καθώς δουλεύω, διαρκώς. τώρα με ηρεμεί και με γειώνει με έναν περίεργο τρόπο.

Passing by - Ulrich Snauss

Bleeding all over you - Martha Wainwright

νέος δίσκος για τη Μαρθούλα, που παίρνει Όσκαρ καλύτερου τίτλου: I know you're married but I've got feelings too

και φυσικά είναι καλοκαίρι, όταν πας στη συναυλία του Νικολάκη, που τα έσπασε κανονικά χτες

Papa won't leave you Henry

Elle est retrouvee!

Quoi? L' eternite.

C'est la mer melee

Au soleil.

Mon ame eternelle,

Observe ton voeu

Malgre la nuit seule

Et le jour en feu.

dictum: after great distances

2008-05-26T20:20:00.001+03:00

κάνει ζέστη. είμαι στην πλατεία Κοραή και περιμένω. μού ρχεται να βουτήξω στο συντριβάνι. στρίβω τσιγάρο και βάζω τα ακουστικά στη διαπασών. πατημένο μέσα μου το pause. ακούω τη φωνή μου και μου μοιάζει ξένη. σαν voice over σε ταινία κάποιου άλλου.

ένα χρόνο μετά, δεν εχουμε κανένα κουράγιο ούτε να συναντηθούμε. ακόμα κι από μακριά, πετάμε λέξεις σαν πέτρες στο τζάμι και τρέχουμε να φύγουμε πριν δούμε ποιος το έσπασε. Συνήθως το σπάμε ταυτόχρονα, κοιταζόμαστε συνθηματικά και γελάμε.

Je te rends ton amour

Μέσα σε ένα βράδι, χώρεσε ο Αντόρνο, το Κοσμοπόλιταν, η Μαρινέλλα, ο Μαρμαρινός και η Καλομοίρα. Τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας στις 3 το πρωί εν όψει του σαββατοκύριακου των μνημοσύνων. Μετά, έκανα αυτονόητες ερωτήσεις και κατέστρωνα μυστικά σχέδια για να υπερασπιστώ τα αυτονόητα, αγκαλιά με ένα κιλό παγωτό και κρασί.

κυριακή πρωί, ένα χρόνο μετά. στον ένα χρόνο που είχα πείσει τον εαυτό μου ότι κάπου είσαι και θα σε ξαναδώ, τα είχα σχεδόν καταφέρει, μέχρι που μπήκα στην εκκλησία για το μνημόσυνό σου και άκουσα όλα αυτά τα "αιωνία σου η μνήμη, αξιομακκάριστη" και μου πήρε ένα δίλεπτο να συνειδητοποιήσω ότι είναι για σένα. δεν υπήρχε τίποτα παρά ένα άσπρο βουνό από κόλυβα και δάκρυα πίσω από γυαλιά ηλίου. μου ζήταγαν όλοι χαρτομάντηλα, κι εγώ δάγκωνα τα χείλια μου για να μη φωνάξω. σιγά σιγά θυμόμουν ότι δεν θα σε ξαναδώ. η Μ. μου έπιασε το χέρι. τσάμπα οι ασκήσεις θάρρους ένα χρόνο. άλλαξαν πολλά και σχεδόν τίποτα. σαν να σου έχουν κόψει ένα δάχτυλο κι εσύ το νιώθεις ακόμα. ένα κενό που όλα χτίζονται γύρω από αυτό. κάνει πάρα πολύ ζέστη. το κλάμα και ο ήλιος μου φέρνουν ζαλάδα. βλέπω τη φωτογραφία σου. θέλω να νομίζω ότι θα μείνεις για πάντα έτσι, όπως εκείνο το βράδι που βγήκε αυτή η φωτογραφία. φιλάω το μάρμαρο. μου λείπεις. ανατρέχω στους μηχανισμούς της εκλογίκευσης, στο ότι κάτι σημαίνει αυτό, για κάποιο λόγο γίνονται...για κάποιον, για ποιόν; ποιός θα μου τον θυμίσει; σαν να μου λείπει όλο μας το παρελθόν, όλα τα 12 χρόνια. πηγαίνουμε για καφέ μετά, όλοι μαζί. Είμαι με την Α. και θυμόμαστε εκείνο το βράδι που χορεύαμε μεχρι τις 5 το πρωί, είχα χάσει το κινητό μου και φάγαμε βρώμικο στη Νέα Ιωνία. στον καφέ μιλάμε για άσχετα. γυρνάω σπίτι. νιώθω εξαντλημένη και καταρρέω στο σημάδι που βγαίνει απροειδοποίητα από μια τσάντα. μια μικρή καρτούλα με τα γράμματά σου, τουλάχιστον από δεκαετίας. για πάντα.

ξέρω ότι γούσταρες την ικανότητά μου να κανιβαλίζω. ήσουν κι εσύ καλή σε αυτό και είχαμε περάσει ώρες ατελείωτες ειρωνευόμενες τον εαυτό μας και κάνοντας τα πάντα να μοιάζουν τόσο γελοία όσο σχεδόν ήταν. είναι μια παρηγοριά ότι δεν έχω χάσει αυτή την ικανότητα ακόμα και τώρα, με τόσο πονοκέφαλο.

σε αυτό βοηθάει το ότι κάθεσαι για μιάμιση ώρα στο τηλέφωνο, επειδή δεν βολεύει να πιούμε δυο μπυρες μαζί. βοηθάει που θα μου πεις κάτι πολύ αστείο και δεν μπορώ παρά να γελάσω, γιατί αυτό μου έχει μείνει για να αντέχω τα πάντα. το ότι θα με αγκαλιάσεις τα χαράματα. θα κάτσεις στο πάτωμα μαζί μου και θα βγεις μες στη νύχτα για κρασί και γελοίο αναπτήρα. θα με πάρεις τηλέφωνο απ' όπου και νά σαι και η φωνή σου θα έχει πάντα την ίδια αγάπη. το ότι θα είσαι εκεί όταν δεν μπορώ να είμαι εντελώς εκεί. το ότι ξέρω ότι είσαι εκεί έξω. δεν μπορεί κανείς να αντισταθεί στη ροή των πραγμάτων.

New Slang

χειρόγραφο

2008-05-12T18:58:00.003+03:00

Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση της αγαπημένης μου Candy Blue

ένα χειρόγραφο από μια άλλη εποχή, πριν περίπου οχτώ χρόνια.
Λόγω της παρατεταμένης χρήσης του πληκτρολογίου, ο γραφικός μου χαρακτήρας έχει αλλοιωθεί πια.

[Το κείμενο λέει:

Και μετά;
- Τι να γράψει κανείς τώρα; Μπορείτε ακόμα να γράψετε κάτι;
- Γράφουμε με την επιθυμία μας, και δεν θα σταματήσω ποτέ να επιθυμώ.
Roland Barthes]

για το http://autographcollectors.blogspot.com

με τη σειρά μου προσκαλώ τον schottkey, τη rainman, την παπαρούνα και τη μανταλένα (αν θέλουν φυσικά)

κίτρινη επιτάχυνση, πράσινη κατάληξη

2008-05-09T20:10:00.000+03:00

Καμιά φορά νομίζω ότι όλα μου τα παιδικά χρόνια είναι εκείνος ο δρόμος, από το σπίτι στην παραλία, με ενδιάμεση στάση τα σπίτια των φίλων, για να πάμε όλοι μαζί για μπάνιο. Τώρα κοιτάζω στα μάτια των παιδιών τους ενώ οι γονείς μας φθίνουν. Και όλοι είναι ανήμποροι μπροστά στη φθορά.

Χαμένη στη μετάφραση και χαμένη γενικώς, κολυμπώντας σε γνώσεις που θα ξεχάσω την επόμενη μέρα (ή ίσως και όχι), είμαι σίγουρη ότι κανείς μας δεν έχει αλλάξει στην ουσία του από τότε που παίζαμε ρακέτες. Και όχι επειδή μόνη πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια, αλλά επειδή αυτός ο άξονας όσες κλωτσιές και να δεχτεί, δεν κουνιέται και πολύ. Βάσει αυτού λειτουργούμε συνήθως, είναι το ένστικτό μας που, χωρίς να είναι αλάθητο πάντα, είναι σίγουρα ένας καλός σύμβουλος. Ο δικός μου άξονας διατηρεί την παιδική του αποστροφή για τυπικές συμπεριφορές που ξέρει ότι δεν πρόκεται να συντηρήσει.

Δεν αντέχω τους δρόμους χωρίς τα ακουστικά (δράμα να έχω ξεχάσει να φορτίσω το i-pod). Η σιωπή του μετρό καλύπτεται από εξαναγκασμένα βλέμματα και ιστορίες που σε σπρώχνουν για να κατέβουν.

Χρειάστηκαν πολλά βράδια και ένα επιβλητικό τηλεφώνημα για να καταλάβω ότι κλωτσάω όσο και οι άλλοι, ίσως και περισσότερο. Και με έναν τρόπο που καθώς φαίνεται, είναι μάλλον κατηγορηματικός και δεν το είχα πάρει καν είδηση.

Υπάρχει, όμως, αυτό που δεν ρωτά, ο καναπές σου αργά το βράδι, να γελάμε με τα ίδια αστεία, να κάνουμε βόλτες, να δεχόμαστε τη φάπα των νέων της συμμορίας, το απομεσήμερο στο Γκάζι, τα καθημερινά τηλέφωνα, ο βιαστικός καφές στα Εξάρχεια, οι αρνήσεις που γρατσουνάνε τις καταφάσεις, η κούραση, το βουνό πραγμάτων κι εκείνη η γωνιά που δεν είναι κανενός άλλου.

Μαθαίνοντας από νωρίς το κόστος μιας επιλογής, δεν σημαίνει ότι αυτή γίνεται λιγότερο εύκολη. Ούτε ότι το συνηθίζεις. Είναι, όμως, τόσο σημαντικό να παραμένεις σταθερός. Όχι για να κερδίσεις κανένα στοίχημα ή για να δείξεις απλά ότι μπορείς να το κάνεις. Απλά επειδή είναι. Και το καταλαβαίνεις πολύ αργότερα.

Όσο κι αν μου λείψεις που θα φύγεις, κυρίως είμαι περήφανη για σένα.

Σε είδα στον ύπνο μου. Είχαμε πάει βόλτα, κάπου στη θάλασσα. Είχαμε περάσει τη μέρα μαζί. Θυμάμαι τα μαλλιά σου στον αέρα. Κατάμαυρα και μακριά. Όταν ήρθε η ώρα να αποχαιρετιστούμε, σε αγκάλιασα και έκλαιγα. Κι εσύ μου είπες "πως κάνεις έτσι; δεν πάω τόσο μακριά". Και γέλασες. Σαν να πήγαινες δηλαδή εκεί που είσαι τώρα, και να ξαναγύριζες κάποτε για να πάμε μια βόλτα μαζί. Αλλά ήξερα ότι δεν θα ξανάρθεις.

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος και μου λείπεις πολύ. Δεν θέλω να συνηθίσω την απουσία σου.

the very last resort

το ξέρω, δεν αξίζει τόση επιμονή

2008-04-14T11:54:00.002+03:00

και μπορεί να έρθει η στιγμή που θα πεις δεν έχω άλλο, και γι'αυτό ίσως να φταίνει οι άλλοι, εσύ, εσύ και οι άλλοι, δεν έρχεται ισοπαλία και δεν ξέρεις και τι απόδοση σου δίνει για να ποντάρεις. στα παράταιρα φωτάκια που αναβοσβήνουν Δευτέρα βράδι, η συμμορία τρώει γαριδάκια κι έχει συνήθως τη λύση που κρατάει τουλάχιστον μια εβδομάδα. δεν είναι και για να απορείς ίσως τελικά, αφού ξέρεις που αρχίζει και που τελειώνει ο φορμαλισμός και το reader-response theory, ενώ είναι βράδι και κάποιος σου λέει ότι του έλειψες, κι εσυ του έλειψες του εαυτού σου αλλά δεν του το λες, γιατί προσπαθείς να κόψεις τους συναισθηματισμούς για να μη του δώσεις αέρα. βλέπεις όμως πόσο έχουν αλλάξει όλα, ή όλα ή εσύ, ή εσύ και όλα, δεν έρχεται ισοπαλία, νικάει η κανάτα με τη σανγκρία κι εκείνη η γλυκιά χειρονομία που ούτε αυτή τελικά δεν θα τα καταφέρει. και οι άλλοι τριγύρω κάνουν ότι μιλούν αλλά λίγοι το καταφέρνουν, κι εσύ και οι άλλοι, και οι άλλοι και εσύ, δεν έρχεται ισοπαλία, ίσως μόνο παύση στις 11 το βράδι της παρασκευής, παύση σε εκείνο το κουκούλι μακράς διαρκείας.

θα το ήθελες αλλά δεν, γεμίζεις σελίδες με περίεργες λέξεις και περπατάς όλη την Αθήνα σαν εξοδούχος φαντάρος που θέλει να έχει κάτι να θυμάται. η γλώσσα του ενός και η γλώσσα του άλλου, του ενός και του άλλου, δεν έρχεται ισοπαλία, αλλά πρέπει να ξέρεις πότε να φύγεις, όχι επειδή σου έσπασε και το τελευταίο δόντι ή το τελευταίο κόκαλο στο σώμα σου, αλλά επειδή απλώς πρέπει να το ξέρεις. λυπάσαι που, αλλά έτσι είναι, σαν τη σκόνη που κάθισε πάνω σου το σάββατο, και στην τελική, σταμάτα αυτά τα προτεσταντικά. και σε σκέφτομαι πολύ συχνά, γιατί όλα για σένα σταμάτησαν τόσο απότομα, ενώ εμείς εδώ τραβάμε από τα μαλλιά το ο,τιδήποτε γιατί η επίφαση της διάρκειας είναι μεγάλο φτιάξιμο.

μπορεί να μην είναι έτσι αλλά μπορεί και να είναι, τα έχεις πει κι εσύ σε άλλους, αν σου θυμίζουν κατι μην απορήσεις, τα πηγαινοφέρνουμε σαν δανεισμένες ταινίες. μας τελειώσαν οι απαντήσεις, ελάτε από δευτέρα που θα έχουμε παραγγείλει. τις δικές σου ή των άλλων, τις δικές σου και των άλλων, δεν έρχεται ισοπαλία, μα ποιος σου είπε ότι είναι ματς, αν δεν ήταν δεν θα ποντάραμε.

The Distillers - Dismantle me

Teddy Thompson - The future

θα δεις

2008-03-28T10:40:00.002+02:00

φωτογραφίες: Antoine d' Agata

Υπάρχει ένα Όχι.
Δεν είναι ούτε χώρος ούτε κατάσταση. Δεν είναι ούτε σώμα ούτε το κενό. Σε όλα καίει κάτι σαν φλόγα. Ώστε η ζωή να μένει ανοιχτή και γυμνή και πληγωμένη. Να σε καλεί σαν απαρχή. Και να φανερώνει τον διχασμό του κόσμου σ' ένα διαφορετικό και αναπόφευκτο φως.
Magnus William-Olson, Έλα Όχι

Κοντοστέκομαι μπροστά στις αφίσες για την παγκόσμια ημέρα ποίησης. Τα γράμματα πετάγονται σαν μικρές φάτσες σε ελατήριο, μέσα σε ένα κουτί.

Ακούω τα Ημερολόγια της Λένας ξανά και ξανά προσπαθώντας να αποφασίσω αν μου αρέσουν. Σίγουρα με συγκινούν. Και πίσω από τη φωνή της, που έχει αλλοιωθεί, διακρίνω το κοριτσάκι που παλεύει και που ακόμα ξέρει πολλά: "Που πηγαίνεις; ρώτησε ο Θεός. Ενώ ήξερε".

Κουβαλάω την καθημερινότητά μου σε μια τσάντα, πέρα δώθε. Δεν προλαβαίνω αλλά κατά βάθος, δεν έχω όρεξη. Σαν να πέσαν οι σοβάδες από υγρασία και αντί να φύγω, τις άφησα να πέσουν πάνω μου, μικρά σκουπιδάκια στα μάτια μου. Κλωθογυρίζω ερωτήσεις που έχω απαντήσει εδώ και πολύ καιρό. Πέμπτη βράδι, Σάββατο πρωί, ανανεώνω μυστικά λεξιλόγια που χώνω στα μανίκια μου σαν σκονάκια για όταν χρειαστούν. Σε κοιτάω να ακολουθείς τον δικό σου εσωτερικό ρυθμό, ο μετρονόμος σου μοιάζει με ανεμοδούρα που μόνο εσύ προλαβαίνεις.

Αν μου ρίξεις κέρμα, θα αντηχήσω, γιατί δεν με προλαβαίνω. Κι αυτός ο άτιμος ο βήχας, κάνει το τσιγάρο μου τρέξιμο σε ανώμαλο δρόμο. Δύσκολο να τινάξω τη σκόνη από τα χέρια μου πια. Περιμένω να δω.

Calendar - Your hand in mine

Crawl Home (the desert sessions)

ντισκάβερι

2008-03-12T22:04:00.002+02:00

Λέγονται Map (disambiguation) και αξίζει να τους ανακαλύψεις! συνδυάζουν τη μελαγχολία των Smiths με τη γιαλαντζί όπερα του Rufus Wainwright, την ομίχλη του Nick Drake με τις ζυγισμένες τσιρίδες της Kristeen Young και τα tribal κοπανήματα του Timbaland.

Ο πρώτος τους δίσκος λέγεται A voice in the wilderness (φωνή βοώντος)

[εξώφυλλο]

και μπορείς να τον ακούς την ώρα που μαγειρεύεις και περιμένεις να έρθει η αγάπη σου, την ώρα που απλώνεις τα ρούχα, ή που έχει χαλάσει το πλυντήριο και περιμένεις τον υδραυλικό. Εναλλακτικά, την ώρα που υπολογίζεις ότι αυτά που έχεις να δώσεις ξεπερνούν κατά πολύ αυτά που έχεις εισπράξει. Μην τον ακούσεις αν έχεις υπαρξιακά, γρίπη, ημικρανίες ή έχεις μόλις χωρίσει γιατί θα σε πάρει από κάτω.

Playlist
Holy Scriptures (βοήθειά μας)
Gary Briggs (ο λογιστής του τραγουδιστή που του την έφερε στην προηγούμενη φορολογική δήλωση και τον ξεφτιλίζει εδώ)
The Neverending Story
Liz Greene (η πρώην γκόμενα του μπασίστα που τον άφησε για τον οδοντίατρό της και την έχει απωθημένο)
Selberg
Keith Coleman Racing
Alexander Hood
History of the Jews in Charleston (θέμα της διατριβής του ντράμερ - ειναι και μορφωμένος, μην τον βλέπεις έτσι)
South Carolina
Slack's Creek, Queensland
Morrab Library

Πρώτο σινγκλ θα ειναι το Holy Scriptures ενόψει και του Πάσχα.

----------------------------------------------------------------------------

Στο παιχνίδι με κάλεσε ο H2O και τον ευχαριστώ πολύ.
Με τη σειρά μου καλώ τη Μανταλένα, τον Γιωρίκα, τον Νανάκο, τον Αδερφή και τον Τέλσον να κάνουν το εξής (αν θέλουν βεβαίως)

1. Μπαίνεις στο wikipedia.
2. Αναζητάς την επιλογή “random article” (πάνω αριστερά). Πατάς μια φορά. Το λήμμα που θα βγει είναι το όνομα της μπάντας σου.
3. Πατάς άλλη μια φορά το “random article”. Το λήμμα που θα βγει είναι ο τίτλος του άλμπουμ της μπάντας σου.
4. Πατάς “random article” άλλες έντεκα φορές. Τα λήμματα που θα βγουν είναι το track list του άλμπουμ.
5. Καλείς άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο.

-------------------------------------------------------

Τελικά όλη αυτή η χαρτούρα που μάζευα έχει αρχίσει και αποδίδει.
Πνίγομαι στις σημειώσεις, τα χαρτιά - το κυριότερο, στις σκέψεις.
Αρνούμαι να υποκύψω στην περιρρέουσα αποβλάκωση. Υπάρχουν ρωγμές να αναπνέεις.
Παρά τις υπόνοιες άνοιξης, αρχίζουμε και κρυώνουμε μόλις πέφτει ο ήλιος.
Κάτι έχει αλλάξει, το νιώθω και δεν με ενδιαφέρει να εντοπίσω τι είναι.

Βλέπω θηριώδεις θέες μέσα από τις τζαμαρίες των φίλων μου, αποθηκεύω αγκαλιές, βλέμματα και συζητήσεις, όπως μαζεύει κανείς ξύλα τον χειμώνα. Καύσιμο και ζέστη. Τα όρια σφεντόνα, σπάνε δήθεν βεβαιότητες.

Santogold - You'll find a way (Switch and Graeme Sinden Remix)

συν ενα

2008-03-06T13:29:00.006+02:00

Δεν συνηθίζω να ανεβάζω βίντεο, αλλά θα κάνω μια εξαίρεση για ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια.

I wanna make it wit chu - Queens of the Stone Age και PJ Harvey
[σχόλιο γκρούπι: Λατρεύω josh homme]

Ευχαριστώ για την αγάπη, που νιώθω να σιγοψιθυρίζει ξόρκια μέσα στο αυτί μου διαρκώς, όταν καμιά φορά μπερδεύομαι. Για τις παρομοιώσεις μέσα στο μετρό, τις ευχές multiple choice, την πρωινή χορωδία, τις συνθηματικές καφρίλες που λατρεύω, τα βραδινά τηλέφωνα, τη φωνή σου που αρκούμαι κι ας μου λείπεις στιγμές πολύ, τα χρόνια που κυλάνε δίπλα σου, τα κουδούνια με πρωινό, τα brainstorming, την αδιάκοπη συνενοχή.

Και ξέρω πως αυτό είναι τύχη.

Santogold - Creator

κι εσύ λάμπεις, τάσο μου

2008-02-28T14:45:00.004+02:00

τρία έργα στο σινεμά, μια θεατρική παράσταση, χιλιάδες λέξεις, κάμποσο κρασί, πολλά γέλια και ένα ταψί χυλοπίτες με κοτόπουλο μετά, οι ειδήσεις σε τίτλους:

- Juno: πολύ χαριτωμένο. There Will be Blood: ελλιπές σε μερικά σημεία, αλλά ο Λούις αξίζει τα λεφτά του. Στο βάθος παίζουν τα αποκαλυπτικά παραληρήματα του David Eugene Edwards. Στην Άκρη του Ουρανού: πάρε δυο πακέτα χαρτομάντηλα και πήγαινε. Η Χάνα Συγκούλα ξεριζώνει την καρδιά σου με το κουταλάκι του γλυκού και όσο ο Φατίχ Ακίν ανακατεύει τη νοσταλγία, τον θάνατο, την απώλεια, τον έρωτα, εμείς κάνουμε τον Ελ Γκρέκο και τη Λούφα και Παραλλαγή. Γειά σου πατρίδα...

- η κανέλλα πηγαίνει πολύ στις χυλοπίτες, είχες δίκιο.

- χτες ο κολλητός μου με είπε "μεγαλοκοπέλα της διανόησης". Φαντάζομαι όλες οι σχέσεις περνάνε κρίση μετά από 20 χρόνια. Ίσως φταίνε και τα επικείμενα γενέθλια.

- αντί για κυνηγητό με τις λέξεις, ίσως είναι καλύτερα να παίζουμε φτου και βγαίνω.

- δες οπωσδήποτε την Gόλfω 2.3 στο θέατρο Πολιτεία. Όπως είπε και η φίλη Μικρή Γοργόνα (εσύ μου ζήτησες να σου βρω παρατσούκλι), ήταν η μετά-Γκόλφω, η post, doppo, apres-toi βερσιόν του αγαπημένου βουκολικού δράματος που κάνει ακόμα και το όνομα Γκόλφω να μην ακούγεται τόσο άσχημο (κάποτε είχα γνωρίσει μία, τι κακό πράγμα αυτό με τα ονόματα των παπούδων και των γαγιάδων μας). Με χιούμορ, έξυπνη κινησιολογία, φοβερά παιδιά να παίζουν, θα το ευχαριστηθείς πολύ (και βγαίνοντας ξεκόλλα και μια αφίσα από τον τοίχο στο πάρκινγκ, άνετα, τη βάζεις στην ντουλάπα σου).

- παρακολουθώ τα όσα συμβαίνουν και αρνούμαι να σκεφτώ το οτιδήποτε.

- σε γενικές γραμμές, αδυνατώ να συμμετάσχω σε πολλά. παίρνω βαθιές ανάσες και κάνω ασκήσεις υπομονής.

-αν υπάρχει μια λογική στις Δευτέρες, είναι τα βράδια τους.

- αύριο φέρτε κρασί ή μπύρες.
- εγώ δεν θα φέρω τίποτα, το πολύ πολύ τα προβλήματά μου.
- προβλήματα έχω κι εγώ, μη φέρεις. λες να μη μας φτάσουν;
-έλεγα να τα φέρω να κάνουν παρέα με τα δικά σου - να τα βάλουμε στο μέσα δωμάτιο.
-εντάξει, αρκεί να κάθονται φρόνιμα και να μη μου ανακατέψουν τα καλλυντικά και τα κοσμηματα. Πιστεύω κάποια στιγμή θα τα πάρει ο ύπνος.
-για τα δικά σου δεν ξέρω, τα δικά μου πάντως είναι κατατονικά. Αν τα γυρίσουμε και προς τον τοίχο άχνα δε θα βγάλουν. Θα αναρωτιούνται απλώς γιατί ο κόσμος έγινε μπεζ.

Kazim Koyuncu - Ben seni sevdugumi
από τη μουσική της ταινίας του Φατίχ Ακίν

Beautiful South - Just a few things that I ain't

ξανά

2008-02-25T23:15:00.001+02:00

Ο μεσιέ Barouak με κάλεσε να ποστάρω

τις αγαπημένες τρεις ή τέσσερις ή όσες θέλουν συνεχόμενες ή όχι περιόδους από το αγαπημένο μου βιβλίο.

είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία- από αυτά που έχω χρόνια στη βιβλιοθήκη μου, το είχα στην τσάντα μου για μήνες, το έχω γεμίσει υπογραμμίσεις, με έφερε αντιμέτωπη με κάτι άγνωστο και τόσο σαγηνευτικό. Είναι γεμάτο πράγματα που σε κάνουν να κοντοστέκεσαι και να επιστρέφεις πάντα σε αυτά.

μη συνεχόμενα λοιπόν:

να λυπάσαι τους φόβους σου. Ποτέ μην τους ξεσκεπάσεις, λυπήσου τους αγάπη μου. Ακουέ τους πως κλαιν όλη τη νύχτα κι ολόκληρο το όνειρο τραντάζεται από το κλάμα τους.

Η δικιά σου η ποίηση και ολωνών σας η ποίηση επαληθεύονται. Πόσο ταπεινά και θλιβερά η ζωή σου επαληθεύει. Εξαργυρώνει τους στίχους σου έναν έναν κι ό,τι έγραψες κι ό,τι θα γράψεις. Το θυμάσαι αυτό που είπες; κάθε γέννηση γεννιέται δίδυμη με τον εχθρό της. Για πολύ καιρό επικρατεί και αποτρέπει. Ύστερα ο εχθρός αποκτά μια σκοτεινή αγαθότητα που προκαλεί φόβο κι ασάλευτος παρακολουθεί από μακρυά με μιαν αλύπητη ευμένεια.

Από τον Εχθρό του Ποιητή του Γιώργου Χειμωνά

σελίς 123

2008-02-24T18:47:00.007+02:00

Ο φίλτατος Dystropop και ο αξιότιμος μεσιέ Ακοίμητος με προσκάλεσαν στο μπλογκοπαίχνιδο που συνοψίζεται στο "Σελίδα 123, του κοντινότερου σε σας αυτή τη στιγμή βιβλίου, πρόταση έκτη, έβδομη και όγδοη".

"Η Εξομολόγηση παραείναι αλαζονικό σαν τίτλος. Το Γιατί Στέκεσαι Μακριά; είναι καλύτερο, αλλά ασαφές.

Σχεδόν κάθε πραγματικότητα, μολονότι διέπεται από αναμφισβήτητους νόμους, είναι σχεδόν πάντοτε απίθανη και αναληθής. "

[Αντρέι Ταρκόφσκι, Μαρτυρολόγιο, Ημερολόγια 1970-1986
Μετάφραση Αλέξανδρος Ίσαρης
Εκδόσεις Νεφέλη]

Με τη σειρά μου προσκαλώ τους αγαπημένους Αδερφή και Candy Blue να πουν τη δική τους σελίδα 123.

Update: Επειδή με τον Αδερφή αλληλοκαλεστήκαμε εν αγνοία μας, τζαστ φορ χιμ, το αμέσως επόμενο κοντινό μου βιβλίο, σελίς 123

Then, made up of vowels and consonants,
Encoding God's essence, should exist some Name
Whose exact syllables and letters frame
Within them, terribly, Omnipotence.

(οκ, έβαλα ακόμα μια γραμμή, για να έχει νόημα το πράγμα).

Jorge Luis Borges, Selected Poems, 1923-1967
The Golem

Αντίο, δρόμοι του Βερολίνου

2008-02-18T13:35:00.004+02:00

Μαρκησία and Jackie do Berlin
οδηγός επιβίωσης την εποχή της καπνοαπαγόρευσης

Sprechen sie Deutch?
Ε...όχι. Εντάξει, τα γερμανικά μου ξέφυγαν, δεν μου άρεσαν και ποτέ, αν και τώρα το ξανασκέφτομαι. Δεν υπάρχει βέβαια πρόβλημα, μιλάνε όλοι αγγλικά. Οταν σου πουν "Δεν μιλάω πολύ καλά", εννοούν ότι δεν είναι τόσο καλά ώστε να σου αναλύσουν τη συνεισφορά της Σχολής της Φρανκφούρτης. Σε όλα τα υπόλοιπα, θα συνεννοηθείς μια χαρά. Αυτό δεν τους εμπόδισε να με περνάνε για γερμανίδα και να εισπράττουν το χαμόγελο του ηλίθιου τουρίστα που δεν καταλαβαίνει γρι. Η Jackie μιλάει ντόιτς, για την ακρίβεια ένα ιδιότυπο υβρίδιο που τις τελευταίες μέρες καταστάλαξε σε γερμανικά.
Το βράδι που φτάσαμε, ο ταξιτζής που μας πήγε σπίτι ήξερε ρώσικα και άρχισε να μας μιλάει. Σουρεάλ.

Σπίτι μου σπιτάκι μου

Έξτρα κουλτουριάρικο οίκημα έξτρα κουλτουριάρικου ανθρώπου, με τα διδακτορικά του και με όλα του, με αφίσες από εκθέσεις παντού, μέχρι και γλυπτό στην κρεβατοκάμαρα. Στα μείον: η έλλειψη ασανσέρ (4 όροφοι με τις βαλίτσες στις 12 το βράδι), η ιδιότυπα βρόμικη κουζίνα που με έκανε να θέλω να πάρω χλωρίνη και να αρχίσω να τρίβω και το τσιπιστάν που τους χαρακτηρίζει γενικά: αν μπορούσαν να πάρουν νοίκι από τη μάνα τους, θα το έκαναν. Δεν ξέρουν τι σημαίνει κερνάω και είναι της λογικής "αφου εσυ με κάλεσες για καφέ, εσύ θα με πληρώσεις που σου αφιερώνω τον χρόνο μου, ορίστε μας". Μας πήρε όλες τις μέρες να συνηθίσουμε αυτή τη συμπεριφορά και δεν νομίζω ότι συνηθίζεται από έναν λαό όπως εμείς, που μπορεί να μαλώσει για το ποιός θα πληρώσει τον λογαριασμό, ακόμα κι αν δεν έχει κανείς από την παρέα λεφτά.

Στράσσε, μύγδαλα!
Την πρώτη μέρα κατεβήκαμε στο Stadmitte, στο κέντρο της πόλης και αντικρύσαμε την ερημιά. Ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν τα τακούνια του κόσμου στο πεζοδρόμιο. Μηδέν κίνηση, μηδέν κόρνες, βρισίδι, βαβούρα, τίποτα, σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους της πόλης. Μα που πήγαν όλοι; Είναι απλό. Καβαλάνε τα ποδήλατά τους ή παίρνουν το τρένο. Έχοντας μεγαλώσει στο κέντρο, όλο αυτό μου φάνηκε τουλάχιστον αλλόκοτο, μη πω αφύσικο.
Περπατήσαμε σαν να μην υπάρχει αύριο.
Η πόλη βέβαια ενδείκνυται για βόλτες με τις ώρες. Οι δρόμοι είναι μεγάλοι, δεν φοβάσαι πουθενά οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας, γιατί πολύ απλά, ο καθένας κοιταει την πάρτη του και όχι τον διπλανό του.

λεπτομέρεια της βιτρίνας της Γκαλερί Λαφαγιέτ στη Friedrichstrasse για τα εσώρουχα Agent Provocateur. Σημειολογικά αναλύεται πολλαπλώς, παράδειγμα: προκειμένου να πάρω αυτο το σουτιενάκι που κάνει μια περιουσία, είμαι ικανή να σε σε φάω ή το γεγονός ότι έχω αυτό το σουτιενάκι, με κάνει αιμοσταγή.

Το περπάτημα στο Βερολίνο είναι πραγματική απόλαυση. Δεν υπάρχει περίπτωση να χαθείς, ειδικά αν έχεις ενσωματωμένο GPS όπως εγώ, ή έναν καλό χάρτη, όπως είχαμε εμείς αλλά σπανίως καταφέρναμε να διαβάσουμε και καταλήγαμε να το παίζουμε στην τύχη. Χαμένες δεν βγήκαμε.
Οι γειτονιές είχαν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους. Από την αποστείρωση του Μίττε, τουλάχιστον στον εμπορικό δρόμο με τα μαγαζιά, στο Kreuzberg, τη γειτονιά των Τούρκων, το πιο ζωντανό και πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι της πόλης, με κανονικούς ανθρώπους και φάτσες που αναγνωρίζεις. Οι Τούρκοι έκαναν χαρές όταν άκουγαν ότι είμαστε από το Γιουνάν και ένας μάλιστα μας κέρασε πρέτσελ και καφέ, γιατί ο μπαμπάς του ήταν Έλληνας από την Κωνσταντινούπολη.

Η είσοδος της αγοράς του Kreuzberg στα τούρκικα.

Τέχνη - λουκάνικα = σημειώσατε Χ

Από ότι καταλάβαμε, το Βερολίνο είναι η πόλη που μπορείς να πεις ότι είσαι καλλιτέχνης/ εικαστικός/ ζωγράφος/ ηθοποιός/ χορευτής και να ζεις από τη δουλειά σου και να μη γελάσει κανείς. Επίσης, είναι η πόλη που μπορείς να είσαι τραβεστί και να κυκλοφορείς μέρα και να μην ασχολείται κανείς μαζί σου. Στο αγαπημένο μας καφέ Luzia, είδαμε ένα υπέροχο πλάσμα που βαφτίστηκε επιτόπου Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, να δουλεύει εκεί και να περνάει ζάχαρη. Εκεί είδαμε και τον πρωταγωνιστή της ταινίας του Φατίχ Ακίν, Μαζί Ποτέ, εντελώς λιάρδα κατά τις 12 το μεσημέρι να προσπαθεί να σηκωθεί από την καρέκλα.

Το Αλικάκι σβήνει το τσιγάρο της.

Στα πλαίσια των επιμορφωτικών εκδηλώσεων, πήγαμε και θέατρο στη Volksbuhne, και είδαμε την Τόσκα, που δεν ήταν ακριβώς η Τόσκα, αλλά ένα μεταμοντέρνο πανηγύρι, με ένα πετσοκομμένο λιμπρέτο, αναμεμειγμένο με ατάκες από άλλες όπερες και νέο κείμενο, και όλο αυτό δοσμένο με μια απίστευτη σκηνοθεσία. Είπαμε, γερμανικά δεν ξέρω, αλλά 2 ώρες με κράτησε μια χαρά, η σκηνοθεσία και οι φοβερές ηθοποιάρες που αλώνιζαν στη σκηνή. Όλα αυτά στην εξωφρενική τιμή των 10 ευρώ. Μετά, βέβαια, δεν θυμάσαι τίποτα, γιατί δεν υπάρχει κανένα συναίσθημα στην παράσταση.

Το μετά το θέατρο είχε το ενδιαφέρον.

Διαδραστικό installation μπύρας και λουκάνικου στη Munzstrasse, στο Mitte.

Alt Berlin στο Mitte. Το κάπνισμα επιτρέπεται, ο εξαερισμός πάλι, μάλλον όχι. Μπύρες και Tom Waits.

Η χάρη μας έφτασε μέχρι το Radialsystem, κάπου στα βάθη του Βερολίνου, αλλά σιγά μη βρίσκαμε εισιτήριο για τη Sasha Waltz.

Βολευτήκαμε με μια βόλτα στην Μπερλινάλε, αρκετή για να σου προκαλέσει αγοραφοβία, ανθρωποφοβία και διάφορες άλλες φοβίες. Λαοθάλασσα, φώτα, κόσμος, ουρές για τα εισητήρια.

το Sony Center που θα μπορούσε να είναι το σκηνικό του Blade Runner.

Altes Europa στο Mitte. Τέλεια καροτόσουπα με πορτοκάλι. Το κάπνισμα επιτρέπεται σε ένα δωματιάκι πίσω.

Μουσείο της Περγάμου.

Εκκλησία του Κάιζερ Γουλιέλμου, στη Kurfurstendamm.

στο παζάρι του Tiergarten. Από ανδριάντες για το σαλόνι, μέχρι κεφάλια του Βούδα, παλιά τεύχη του Spiegel, μαχαιροπήρουνα, ταμπακιέρες, παρτιτούρες του Σούμαν. Πήρα ένα βιβλίο από έναν Ιρακινό που μου είπε ότι πριν από τέσσερις μήνες ήταν στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Ερωτήσεις κρίσεως στο Mitte.

Το τελευταίο βράδι, οι φίλοι μας, μας πήγαν σε ένα εντελώς καμμένο μέρος στο Mitte, που ήταν τέλειο. Ήταν μέσα σε μια μικρή στοά, είχε ένα μηχανικό πουλί που άρχιζε να κάνει κρα αν του έριχνες ένα ευρώ, υπέροχα γκράφιτι και ο dj το είχε χάσει εντελώς. Επίσης δώσαμε 3 ευρώ για 4 μπύρες.

Χτες το βράδι στον τεκέ μας

Το κάπνισμα έχει απαγορευτεί επισήμως, αλλά έχουν αφήσει ένα περιθώριο 6 μηνών για προσαρμογή του μέτρου. Έως τότε, κάποια μαγαζιά το επιτρέπουν. Μετά το πέρας των 6 μηνών, λογικά θα επιτρέπεται μόνο στο δρόμο. Μου είπαν ότι θα εφαρμοστεί και στην Ελλάδα το ίδιο μέτρο. Αν γίνει αυτό, θα διοργανώνουμε τεκέ πάρτι στα σπίτια μας, με σύνθημα "όταν καπνίζει ο λουλάς, εσύ δεν πρέπει να μιλάς".
Το περίεργο είναι ότι οι Βερολινέζοι καπνίζουν σχεδόν όλοι αλλά εφαρμόζουν το μέτρο σχεδόν αγόγγυστα.

Τα μέρη που διαπιστώσαμε ότι επιτρέπεται το κάπνισμα είναι είναι το Luzia στο Kreuzberg, το Alt Berlin, η μπυραρία Marcus Brau και το Eschschloraque στο Mitte.

Η τιμή τιμή δεν έχει
Το φαγητό είναι απελπιστικά φτηνό, άσε που μπορείς να τη βγάλεις και με currywurst στο δρόμο άνετα για όλη μέρα (τρως ένα και νιώθεις τις αρτηρίες σου να φράζουν).
Ο καφές έχει 1,5 ευρώ. Ο πιο ακριβός καπουτσίνο είναι στο Stadmitte που δώσαμε 4,80 για διπλό καπουτσίνο, τιμές Ελλάδας δηλαδή. Το νερό είναι πανάκριβο και δεν πίνουν καθόλου. Δεν παθαίνουν αφυδάτωση γιατί πίνουν μπύρες (έτσι μας είπαν).
Πολύ ακριβές οι μετακινήσεις. Το μετρό και το τρένο τους πάει παντού στην κυριολεξία αλλά θέλεις 21,50 ευρώ για την Berlin Welcome card των 72 ωρών κι εδώ δίνεις 10 ευρώ για το εβδομαδιαίο εισητήριο για όλα τα μέσα μεταφοράς. Πανάκριβο επίσης το ταξί. Παρασκευή και Σάββατο έχει όλο το βράδι μετρό. Στις 2 το πρωί έχει κόσμο σαν ώρα αιχμής. Το δυσάρεστο είναι ότι βλέπεις κόσμο με μια μπουκάλα κρασί στο χέρι.

Γενικό συμπέρασμα: οι φίλοι μας οι Γερμανοί μας έμαθαν ότι όλα έχουν ένα τίμημα - στην κυριολεξία. Είναι πολύ ευγενικοί αλλά μην περιμένεις να σε κεράσουν ή να σε κάνουν φίλο τους. Κρατάνε απόσταση ασφαλείας.

Με την επιστροφή, η έκτη σεζόν του The Shield, αγκαλιές, αγάπη, κονιάκ και περπάτημα στη χιονοθύελλα του Σαββάτου.

Le Tigre - Deceptacon

Ulrich Snauss - Blumenwiese neben autobahn

Mylene Farmer - Pourvu qu'elles soient douces

Κι ένα αγαπησιάρικο

Jens Lekman - I'm leaving you because I don't love you
(απλό δεν ακούγεται;)

...

2008-02-04T11:49:00.000+02:00

Real - Lupe Fiasco

Detects on my affection - Peter, Bjorn and John

λεγοντας πετρες

2008-01-23T18:19:00.000+02:00

το αρχικό μουδιασμα διαδέχεται η αδιαφορία. και μετά, απλώς δεν μπορώ να νιώσω τίποτα συγκλονιστικό. σαν να έχω χάσει πια αυτή την ικανότητα. ουτε η αγανάκτηση δεν είναι πια ευγενές συναίσθημα.

μετά, πολλά γέλια γύρω από ένα μικρό πράσινο τραπέζι, τριγύρω σαν να μην υπάρχει κανείς. μονο εμείς και οι γρατσουνιές στην πλάτη μας, απόδειξη ότι μετράμε τον χρόνο και δοκιμάσαμε φτερά. κοιμάμαι στο καταφύγιο, φεύγω πάντα πρωί, έχει εκείνη τη δροσιά που μόνο σαββατο μπορεί να έχει και δεν ανησυχώ πια.

διαβάζω και ακούω λόγια που με καρφώνουν στο πάτωμα για να μη με πάρει ο αέρας, μου δίνουν σταθερότητα λίγο πριν πέσω ξερή από ναυτία. τόσες ασκήσεις να λύνω και τόσα λυσάρια να αναιρώ, πως γίνεται;

κι εκεί μέσα στην κάπνα, η συμμορία μαζεύεται και ονειρεύεται πάνω από κόκκινες μπύρες, ταξίδια που κρατάνε μια Δευτέρα και είναι αρκετά.

δεν κάνω χάρες σε κανέναν. νιώθω την ανάγκη να επιστρέφω εκεί, μέσα στους πάγους, στο happy place με τους πιγκουίνους που κάνουν τσουλήθρα στο fight club, and you open the door and you step inside. εκεί που υπάρχει ακόμα κάτι που να βγάζει νόημα. φαντάζομαι για όσο δεν φοβόμαστε να ανταλλάξουμε δύο κουβέντες με έναν άνθρωπο. στο κεφάλι μου οι λέξεις παίζουν κρυπτόλεξο.

λέγοντας πέτρες περπατώντας θάματα
φωνάζοντας: σώστε το παράλογο
το άλλο σας εντόσθιο που άρπαξε το σκυλί
και χάθηκε προς τα οινόφυτα του γαλαξία...

όλην τη νύχτα τουφεκούσες ένα φεγγάρι
κόκκινο
το πρωί σε βρήκανε μες στ' αποτσίγαρα

Έκτωρ Κακναβάτος

These things you can't unlearn - 65 days of static

Sonnerie de Ste Genevieve du Mont de Paris (M.Marais)

Siobhan Donaghy - Ghosts

I'm designer - Queens of the Stone Age

give me insight

2008-01-14T16:30:00.000+02:00

τις προάλλες γνώρισα τον καλύτερό μου αναγνώστη. εκείνον τον ιδανικό, για τον οποίο έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδων, τον υποκριτή αδερφό μου, αυτόν που δίνει λόγο ύπαρξης στις θεωρίες της πρόσληψης.
πίναμε καφέ και άθελά μου, γύρισα 10 χρόνια πίσω, μόνο για να αναρωτηθώ αν τελικά έχουν όντως περάσει αυτά τα χρόνια ή αν είναι μόνο τα νούμερα που άλλαξαν.

ο ιδανικός μου αναγνώστης είναι αυτός που από συγκυρίες και μόνο, με ανακάλυψε, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, και δεν ψάχνει για απαντήσεις σε αυτά που διαβάζει. γι' αυτό και μόνο, ήθελα να τον ευχαριστήσω.

Στο πατάρι του Au Revoir, καταστρώνουμε σχέδια και ύστερα από 5 ώρες εκεί, πρέπει να ακουγόμαστε μέχρι την πλατεία Αμερικής ή έστω, μέχρι τη στρατόσφαιρα. Μετά τις 10 το βράδι ήταν εντελώς γεμάτο και συμφωνήσαμε ότι είναι σίγουρα το ιδανικό μέρος για πρώτο ραντεβού ή παράνομες συναντήσεις.

Καθώς κάνω ξανά προσθαφαιρέσεις, μένω ξάγρυπνη μετρώντας μήνες σαν κέρματα που ξέμειναν στην τσέπη μου. Και δεν ξέρω αν τα όνειρα είναι για δικαιολογούν την ακινησία ή το ανάποδο. Ή αν απλώς, δεν πειράζει καμιά φορά να κοντοστέκεσαι και να προσπαθείς να δεις απο μακριά.

καθώς βλέπω από μακριά, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο ότι πρέπει μόνοι μας να δίνουμε κίνητρα στον εαυτό μας και αυτό είναι το πιο κουραστικό. κάποιοι έχουν βρει έναν τρόπο συντήρησης, έναν διακόπτη που διατηρεί τα πράγματα σε μια υποφερτή κατάσταση - μέχρι να γίνει κι αυτή ανυπόφορη. σίγουρα, υπάρχει κάτι άλλο εκεί έξω, αλλά είμαστε τόσο ιδρυματικοί που το μόνο που νιώθουμε είναι αυτό το λίκνισμα μπρος πίσω, που μας νανουρίζει και μας παρηγορεί, γλιτώνοντάς μας από τον κόπο να κάνουμε κάποια κίνηση της προκοπής.

Ως προς τα νέα της διανόησης, ο γνωστός ποιητής (τρόπος του λέγειν) και γνωστή φυσιογνωμία των πολιτιστικών εν γένει, Χάρης Βλαβιανός, κατηγορήθηκε για λογοκλοπή (εδώ http://www.poiein.gr/archives/1719/index.html#comments πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση). Το πράγμα βέβαια πάει μακριά και δεν έχει να κάνει μόνο με το εν λόγω περιστατικό. Μακάρι να ξεκινήσει κάτι που θα αλλάξει τα πράγματα (που πολύ αμφιβάλλω, γιατί όπως λέει κι ένας φίλος, τέτοιοι είμαστε, αυτό μας αξίζει). Ποιός θα διαταράξει τον κύκλο των χαμένων (αυτό πάρτο όπως θες) ποιητών;

Manes - Come to pass

Laurent Garnier - (I wanna be) waiting for my plane

tinselworm

2007-12-31T18:02:00.000+02:00

Καταλαβαίνω ότι αλλάζει ο χρόνος όταν έρχεται η ώρα να αλλάξω ημερολόγιο. Το ίδιο εκείνο μικρό μαύρο moleskine. Εκεί μέσα χωρούσαν τα πάντα. Μέρες και νύχτες. Γενέθλια και γιορτές. Κάθε χρόνο σβήνω και από μερικά ονόματα. Αυτά που δεν θέλω στον επόμενο χρόνο. Αυτό που θα αφήσω σε λίγο, έχει γεμίσει ραβασάκια που μου άφηνες στο σπίτι όταν έλειπα, εισιτήρια τρένων, παραστάσεων, μουσείων.

Η τρέλα των ημερών κρατάει λίγο. Κόσμος πάει κι έρχεται. Το σημαντικό ήταν ότι μοιράστηκα μαζί σου σιωπή – εκεί που βλέπαμε ταινία και είχαμε τα πόδια πάνω στο τραπέζι. Επίτευγμα το να μοιράζεσαι σιωπή. Καμιά φορά θυμάμαι αυτές τις στιγμές σιωπής περισσότερο από τα λόγια.
Υπάρχει ένα βράδι που το περνάς χορεύοντας μέχρι πρωίας με τους φίλους σου. Στο είπα, ένα βράδι μαζί τους και ξεχνάς τα πάντα.

(L.L.)

Σίγουρα ο χαμός της φίλης μου ήταν αυτό που θα κάνει το 2007 να μη φύγει ποτέ από το μυαλό μου. Ως τη χρονιά που έμαθα μια για πάντα την αξία των στιγμών με όσους αγαπάς. Αυτή η απώλεια είναι κάτι που υπάρχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, κάθε στιγμή, όσο καλή κι αν είναι. Είναι εκεί και μου θυμίζει ότι όσο είμαι ακόμα εδώ, έχω την ευκαιρία και το περιθώριο να κάνω κάτι. Για όσο αυτή η μηχανή είναι δική μου.

Ήταν μια περίεργη χρονιά. Λίγο σαπουνόπερα – τα είχε όλα: κηδεία, γάμο, αλλαγή δουλειάς, ίντριγκες, μυστικά, ψέματα. Είχε όμως και πολύ αλήθεια. Εκτυφλωτική και αδιαμφισβήτητη. Διαπιστώσεις. Πολύ γέλιο και πολύ αγάπη. Αγκαλιές. Ταξίδια. Μουσικές. Σαν μερικά πράγματα να βρήκαν τη θέση τους.Και ανακαλύψεις, ανθρώπων νέων, αλλά και των παλαιότερων. Αυτών που κάνουν κάθε μέρα μια ανακάλυψη, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Θησαυρών που ίσως τελικά και να υπάρχουν ακόμα εκεί έξω.

Δεν έκανα ποτέ new year's resolutions: είμαι αδύναμος χαρακτήρας και ξέρω ότι δεν θα κρατήσω τίποτα, ιδιαίτερα αποφάσεις τύπου: θα κόψω το κάπνισμα (as if). Κάπου ανάμεσα στις αλλαγές και τους ανθρώπους, έβλεπα τις αποφάσεις να παίρνονται από μόνες τους, σαν αυτόματη κίνηση που είχα ξεχάσει πως γίνεται. Σαν ένα κομμένο μέλος να εμφανίστηκε ξανά από το πουθενά και να άρχισε να δρα. Και άρχισα πια να τρέχω προς την αντίθετη κατεύθυνση, αντί να κυνηγάω ό,τι με χάλαγε, θεωρώντας ότι θα το "φτιάξω". ή έστω, θα "φτιάξει" ως διά μαγείας. Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ καλή στο να "φτιάχνω" τίποτα, ακριβώς γιατί δεν ήθελα ποτέ να με "φτιάξει" και κανείς.

(Loretta Lux - εκεί που ο Balthus τα πίνει με την Diane Arbus)

Hera - Gui Boratto
(μια ευγενική μουσική επιμόρφωση από τον Fresh Air - thnx)

Kiss Kiss - Yeah Yeah Yeahs

Song for Jesse - Nick Cave and Warren Ellis (από τη μουσική της ταινίας The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford)

Silverlake pills (Gui Boratto remix) - John Digweed (Transitions volume 3)

καλή χρονιά

ψήνεσαι στην αλήθεια

2007-12-10T21:39:00.000+02:00

τελείες. όχι αποσιωπητικά.

όσο περνάει ο καιρός, καταλαβαίνω γιατί επινοήθηκαν.

σε είδα σαν να μην έχεις πια κουράγιο να ψάξεις για το ξέφωτο, κι ας το έχεις μέσα σου. κι όταν μ' αγκαλιάζεις, όλα μοιάζουν απλά, σαν να μη χρειάζονται κόπο, αποφάσεις, κινήσεις. σαν να ήταν πάντα εκεί κι απλώς πρέπει να απλώσεις το χέρι. και τα δικά μου χέρια σαν να σκούριασαν λίγο.

παίζουμε πετροπόλεμο με τους καθρέφτες μας.

στο ενδιάμεσο, η νέα σου βεράντα, μεγάλες βόλτες το βράδι, σινεμά, κούραση, γέλιο, απορίες που λύνω με παραδειγματική ταχύτητα πια, βιβλία, νοσταλγία, νοσταλγία, δεν είναι ο χρόνος, δεν είναι τίποτα, είναι εκείνη η άλλη ζωή, που αντέχαμε χωρίς να σκεφτόμαστε, ή μήπως τελικά έτσι νομίζαμε; αλλά υπάρχει και μια μεγάλη ανακούφιση, έχω ξαποστάσει στα βράδια που η σκέψη σου με κάνει να χαμογελάω.

οδηγείς στον περιφερειακό και ο ήλιος έχει ξεφτίσει πάνω στα σύννεφα. θέλω να τον τινάξω από πάνω μου σαν ψίχουλο αλλά δεν μπορώ, γιατί τελικά έχει μπει στα μάτια μου και δεν λέει να βγει. κάνει τα πάντα να αστράφτουν ξεγυμνωμένα.
ίσως γιατί κάποια στιγμή δεν έχει νόημα το κρυφτό.

τα βράδια, η πόλη είναι ένα τεράστιο φωτογραφικό άλμπουμ με έτοιμες λεζάντες (εδώ που, εδώ τότε, κι εκεί, παρακάτω ψάχναμε κάπου να πάμε, εκεί με περίμενες, αλλού σε είδα πρώτη φορά, εκεί η τελετουργία, οι δρόμοι) , ένα υποδόριο τατουάζ λαβυρίνθου.

θα μετρηθούμε όταν κάτσει ο κουρνιαχτός

τραγουδάκι

βιολοντσέλο στο πόδι

2007-12-03T00:40:00.000+02:00

Ράμματα σταυροβελονιά σε ρε μείζονα - και μια ρακί

ράμματα στη γούνα μου - κανονικό lego

Aντιμέτωπη με τη σχιζοφρένεια του shuffle. Και τα βιβλία μου. Το κοριτσάκι με τα βιβλία, πιο επικίνδυνα από τα σπίρτα.

λουσακιανό κρασί

Για μια στιγμή ένιωσα θωρακισμένος.

Τίποτα δεν μου είχε φανεί...πιο αληθινό...από ετούτη τη στιγμή

ήθελα να στο πω χτες στο τηλέφωνο αλλά η γνωστή λίστα ερωταπαντήσεων μου έρχεται πάντα πιο εύκολη.

έκανες αυτοσυντήρηση;

κάνω και τίποτε άλλο;

χαμέμηλον

κάθομαι και με ακούω όπως ακούει κανείς τα τρένα να έρχονται βάζοντας το αυτί του στις ράγες. το ακούω και περιμένω να έρθει. για πρώτη ίσως φορά, δεν θα τρέξω προς την αντίθετη κατεύθυνση.

εκτοξεύω αρνήσεις που είναι καταφάσεις γυρισμένες ανάποδα, σαν μανίκια. με την πλάτη στο πάτωμα και ξεκολλημένες ταμπέλες.

affection

δεν γέρνω προς τα πουθενά. κάνω ασκήσεις ισορροπίας, κουβαλώντας τα χρέη μου στο κεφάλι μου, κρατώντας ίσια την πλάτη μου. σαν χρονομέτρης που κόλλησε.

like a breast that you can suckle

πιστεύω εις μια αυτοαναφορικότητα. όλα τα άλλα είναι καθρέφτες.

αντιγράφω: bacon και η ωμότητα των πραγμάτων. τόσο ωμά κι όμως τα καταπίνουμε αμάσητα.

είμαι έτοιμη να πάρω τον κουβά με το ποπ κορν και να αρχίσω να παρακολουθώ. αρχίζει και γίνεται ενδιαφέρον.
έχω πετάξει τα ρεβυθάκια μου σε τόσους δρόμους, κάπου θα βρω να γυρίσω.

Το ύφος είναι η απάντηση στα πάντα
ένας καινούργιος τρόπος για να επιχειρήσεις κάτι βλακώδες
ή κάτι επικίνδυνο
Να κάνεις κάτι βλακώδες με ύφος
είναι προτιμότερο, παρά να κάνεις
κάτι επικίνδυνο δίχως ύφος

ύφος είναι η διαφορά
ένας τρόπος να κάνεις,
ένας τρόπος να είσαι.

Ένα modus βρε αδερφέ. σαν τον αυτόματο πιλότο. που στο τέλος θα το ρίξει το αεροπλάνο, γιατί τον υπερτίμησαν.

δεν ανησυχώ. χειμώνιασε. τώρα τα πράγματα γίνονται αλλιώς.
τόσο αλλιώς, που δεν τα προλαβαίνεις.

του μανώλη θεοδωράκη

And counting

2007-11-29T13:46:00.000+02:00

Χτες σκεφτόμουν ότι πέρασαν έξι μήνες.
Και αργά το βράδι, έχω φλασιές ενοχών που πέρασε ο καιρός κι εγώ συνεχίζω...να κυνηγάω την ουρά μου, σαν το χαμστεράκι στον τροχό.
Που συνεχίζω να μην μπορώ να έρθω να σε δω. Όχι εκεί. Όχι στο νεκροταφείο.

Και μαθαίνω από την μητέρα σου, ότι βρέθηκε ο τελευταίος αγνοούμενος. Που δεν τον είχαν βρει, εδώ και έξι μήνες.

Bρήκαν τον τελευταίο αγνοούμενο

Ας ηρεμήσει η ψυχούλα του...

Σε σκέφτομαι κάθε μέρα, με έναν τρόπο που αγνοεί το γεγονός. Κυκλοφορώ με το κεφάλι στην άμμο. Σε κάνω αφήγηση. Από αυτές που ανταλλάσσαμε μετά μανίας. Και τώρα κλωτσάω την τελεία.

Μου λείπεις πολύ. Ήθελα να έρθεις στο νέο μου σπίτι και να την αράξουμε στον καναπέ, να γεμίσουμε το σαλόνι κάπνα και γέλια. Να μην είσαι μόνο η σκέψη που γυροφέρνω.

Συνέχεια λέω ότι ίσως εκεί που είσαι, να είναι καλύτερα. Σαν το πανηγύρι στο Six Feet Under. Ότι ίσως ησύχασες. Σίγουρα.

Συγχώρεσέ με που δεν μπορώ να έρθω να σε δω. Σε βλέπω διαρκώς μέσα μου.

What you desire and what you feel

2007-11-28T13:04:00.000+02:00

Τα σύννεφα. Και μετά, η ομίχλη, τσιγάρο ύστερα από ώρες, θέλω να μηδενίσω το κοντέρ, στην πόλη που το έχω μηδενίσει ξανά.

Και πιο μετά οι ταινίες, έως αργά, μέχρι να δακρύσουν τα μάτια μου, μέχρι να μην έχω άλλο και να πρέπει να πιω ένα κονιάκ οπωσδήποτε. Μέχρι να έρθεις, δηλαδή.

Οι συνομωσίες εδώ είναι δεσμευτικές. Κρύφτηκα κάποτε εδώ, από όλους, ποτέ από μένα.

Yonderboi- Chase and Chaser

Σε σκεφτόμουν αλλά δείλιασα. Σαν υγρασία στα κόκαλά μου είσαι. Μετά από λίγο περνάς. Μένει το μούδιασμα.

Flake Escape (Transitions)

Λέξεις, γέλια, συζητήσεις, χειροφιλήματα, καναπέδες, θέα από ψηλά, χορός, αγκαλιές, φιλιά, δαγκωματιές, κόκκινα ακροδάχτυλα, μάτια σε διαρκές cut – παπαρουνόσποροι και στραγάλια τουρσί. Κι όλο δεν προλαβαίνω. Θέλω μια λωρίδα δρόμου, χωρίς αστερίσκους υποσημειώσεων.

Σαν από πάντα.

Τώρα τα σημαινόμενα βγάζουν γλώσσα στα σημαίνοντα. Ξαναγράφω τα πεζοδρόμια και τις βιτρίνες, τα γεμίζω με νέες μυρωδιές και αγγίγματα.

Majesty

Οι Your Hand in Mine κάνουν sound check, λίγο πριν μας χαρίσουν την πιο όμορφη βραδιά του Φεστιβάλ.

The decision

A walk

Η στιγμή που οι τρεις διαστάσεις συναντώνται στο ηλιακό μου πλέγμα.
Εκείνη η στιγμή, που κράτησε μέρες, με τις αναμνήσεις του μέλλοντος.

John Sayles.

The assassination of Jesse James.

La vida secreta de los palabras.

Small gods.

La soledad.

La influencia.

Cargo 200.

Και στο ενδιάμεσο ανάσες και βλέμματα που κόβονται από την ομίχλη, τσιγάρα στο δρόμο, ο κόσμος τους να γίνει εικόνα, έλεγε ο Ποιητής.

Ιστορίες - δικές σου, ίσως και δικές μου. Σαν να τό ξερα.

Love letter

Οι κύκλοι ίσως δεν κλείνουν. Ανοίγουν άλλοι.

Η επιστροφή παρέμεινε ταξίδι. Η επιτροπή υποδοχής φρόντισε για αυτό.

Ενώ τώρα όλα είναι μπλε

Η μουσική δική σου.

A black raven's back

2007-11-13T12:51:00.000+02:00

Παρασκευή βράδι, στην παράσταση WAR της ΚΣΟΤ, το Uprising του Hofesh Schecter φτιάχνει εικόνες, ξεσηκώνει και κυρίως, δεν φλυαρεί. Σε γραπώνει, όμως, από το σβέρκο.

Θα γίνουν απόπειρες χειμώνα και θα ξεθάβω σημειωματάρια και ημερολόγια, με αναμνήσεις μιας ζωής που σίγουρα κάπου υπήρξε και τώρα στρογγυλοκάθισε στην αιτιατική. Η κουλή μέρα τελειώνει καλά, καταλήγοντας με μια βουτιά σε μια κανάτα sangria στο Tapas - σε συνδυασμό με τις αφηγήσεις, το εισιτήριο για το επόμενο ταξίδι και φεύγοντας, αυτό στα ακουστικά, στην επανάληψη.

Κουβεντιάζοντας για το Ντουόμο του μεζέ, πίνω απανωτούς εσπρέσσο που δεν με πιάνουν. Λίγο μετά διαπιστώσω ότι η ρακί έχει ιαματικές ιδιότητες - είσαι τόσο καλά που παραβλέπεις το γεγονός ότι κρυολόγησες και χορεύεις κι έναν πεντοζάλη (για να μην ξεχνιόμαστε).

Προσφάτως έμαθα ότι υπάρχει ένα καφέ στα Εξάρχεια που λέγεται Dasein. (Τελικά πάντα υπάρχουν χειρότερα). Είναι εκεί που ήταν παλιά το Φοιτητικό Καφενείο (πολύ παλιά, προπολεμικά). Δεν έχεις άλλη επιλογή από το να παραγγείλεις μια παγωμένη Χάιντεγκερ.

The Racing Rats

Μου λείπεις. Κυρίως στα καλά. Περισσότερο σε αυτά. Πέρασαν σχεδόν έξι μήνες.
Κι όλοι είμαστε εδώ ακόμα. Μείναμε πίσω, να τρέχουμε, να φτιάχνουμε, να σχεδιάζουμε, να ελπίζουμε, να κοιτάμε έξω από το παράθυρο. Κοριτσάκι μου.

Bonobo - Scuba

Too many of my yesterdays

These packs of reasons

2007-11-05T18:12:00.000+02:00

Επιστροφή και η αποφυγή των επιθέτων. Βραδινές βόλτες, ποτά, δεν μπορώ να αποφύγω την Αθήνα, οικεία και ξένα μοιάζουν ίδια ξαφνικά, αλλά είναι για μια στιγμή μόνο, τηλέφωνα και γέλια, μου λειψες. Ξανά στις κούτες και τις τσάντες, όσο αδειάζουν βλέπω τη ζωή μου να αραδιάζεται μέσα σε σημειώσεις, κρατημένες σελίδες, βιβλία με την ημερομηνία στην πρώτη σελίδα, όλα μια ιστορία, εκατοντάδες ιστορίες η μία δίπλα στην άλλη.

Πολλές βόλτες αυτή τη φορά και μουσική. Και ιστορίες που μπλέχτηκαν άθελά τους, τώρα ο καθένας και το νήμα του κι όπου τον βγάλει. Φίλοι, γέλια, ρακές στα βάθη της ομίχλης, σ' αγαπάω, ελπίζω να το καταλαβαίνεις, Έλληνες από πίσω μου στο μετρό, φορτωμένοι με εκατοντάδες τσάντες από τα Tod's και το Disney Store. Τσιγάρα βιαστικά στο δρόμο μιας και απαγορεύεται παντού (όλα καλά μ' αυτή τη χώρα, αυτό τον αποκλεισμό δεν τον αντέχω και δεν τον καταλαβαίνω), Eastern promises (κυριαρχεί ο Mortensen), εκθέσεις, πρωινά λεωφορεία και ασύλληπτη κοσμοσυρροή.

Και o Rufus.

Με καταπληκτική, απίστευτη φωνή. Χιούμορ. Κι ένα συγκλονιστικό Poses, που έφερε ανατριχίλες.

Για να ακολουθήσει η μεταμόρφωσή του σε Τζούντι Γκάρλαντ (με διαμαντένια σκουλαρίκια, κόκκινο κραγιόν και φοβερές γάμπες).

Underwear - Magnetic Fields

Heel on the shovel - 16 Horsepower

Vamp - Trentemoller

Mammoth - Interpol

Boul de Nerf - David K (Transitions vol.2 by John Digweed)

On the New Blade

2007-10-23T14:28:00.000+03:00

Στο γρήγορο. Άφησα το λημέρι μου για να δημιουργήσω άλλο και όλα στριμώχτηκαν σε τσάντες, παρατσαντάκια, κούτες, αυτοκίνητα, χέρια γεμάτα αγάπη. Καναπέδες και βιβλιοθήκες με προϋπηρεσία και η πρώτη δυνατή βροχή συνοδεύεται με 16HP στην επανάληψη. Μανία με την Αποκάλυψη αυτός ο άνθρωπος.

Κι εκεί μέσα στις τσάντες, δεν πρόλαβα να καταλάβω ότι αυτή η μετακόμιση δεν σημαίνει απλά αλλαγή τόπου αλλά κλείνει μέσα της πολλά περισσότερα - ξέρεις, εκείνα τα βαρύγδουπα τύπου πόσα έγιναν, πόσα άλλαξαν, πόσο άλλαξα εγώ...το βασικό είναι ότι ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν. Αυτό είναι καθετί αυθόρμητο και γεμάτο σιγουριά την ίδια στιγμή. Οι φωνές, τα γέλια, οι αγάπες, η μουσική, τα παρατσούκλια που βρίσκεις με τόση ευκολία, τα πρωινά που κάνω κοπάνα να σε βρω και κάνουμε σχέδια, η στιγμή που συναντώ πάλι κάτι που αγαπώ και είναι σαν πρώτη φορά.

Σού ' ρχομαι και πάλι.

Ίσως λίγο διαφορετικά αυτή τη φορά. Αλλά εγώ πιστεύω στους τόπους, στη συνομωσία των διαδρομών, στα πεζοδρόμια, στον αέρα, στα τρένα, στα μουντά πρωινά, στο ατελείωτο περπάτημα και στην εγγύτητα - αυτή που πολλοί κάνουν ό,τι μπορούν να αποφύγουν γιατί απλώς, δεν ξέρουν τι χάνουν.

Και τι τέλεια, να χάνεσαι στους δρόμους ακούγοντας αυτό

Forwards and backwards

2007-10-15T16:06:00.000+03:00

Η άδεια Βαλαωρίτου.
Γέλια πολλά, έως αργά. Γέλια που ενώνουν το πριν και το μετά.

Η Αλεξάνδρας χαράματα, με τις εφημερίδες αγκαλιά.

Οι δρόμοι, ένα ατελείωτο ταξίδι, ένας χάρτης ρευστός με ταμπέλες που μόνο εσύ αναγνωρίζεις.

Με την πρώτη υπόνοια του παραμικρού κρύου, φαντασιώνω βραδιές με κονιάκ και φίλους, καθισμένοι στο χαλί, να φτιάχνω επιτέλους όλα μου τα βιβλία ακούγοντας Trentemøller με τις ώρες, να βάζω το χέρι μου στην τσέπη σου κι έτσι να κάνουμε βόλτες.

Φορώντας μαύρα και με πονοκέφαλο, έρχομαι να σε βρω στην παρηγορητική μας τελετουργία. Δεν ξέρω πως να σου πω ότι όταν κάτι μας τραβάει από το μανίκι, βγάζουμε το μανίκι και φεύγουμε. Και δεν κοιτάμε πίσω γιατί μαρμαρώνουμε σαν να μας κοιτάει η Μέδουσα. Σιγά το νέο θα μου πεις. Από πότε έγινα ειδικός στο τέλος; Μάλλον από τότε που είδα ότι οι αρχές είναι δυσκολότερες.

I made you, now I take you back

Sleep in clouds of fire

2007-10-09T13:45:00.000+03:00

Η τεθλασμένη μου είναι η ευθεία μου, το θέμα είναι από ποια μεριά τη βλέπεις.

Κάτι πολύ κοντινό στην απλή χαρά, εκεί που περπατάς σε ένα στενάκι και μέσα από ένα παράθυρο βλέπεις ένα τσουλούφι που αναγνωρίζεις και αγαπάς, χωρίς πολλά λόγια, μόνο αγκαλιά, από ένστικτο. Ο ήλιος καίει ακόμα, είναι καλοκαίρι όταν έρχομαι να σε βρω για να κανονίσουμε ταξίδι μοναχά για πάρτη μας.

Bjork and Matmos - Army of me

Η ευθεία αυτή δεν έχει σημασία γιατί δεν ήταν ποτέ ευθεία. Τώρα φτάνει πάλι σε μια διασταύρωση που σχεδόν σου λέει που να στρίψεις. Και ο χρόνος πέρασε, περνάει, επιστρέφω στον τόπο του εγκλήματος, του εγκλήματος μιας ζωής ολόκληρης. Το έγκλημα βέβαια δεν θα είναι πια το ίδιο.

Πολύ κοντινό σε αυτά που σε κάνουν να αναπνέεις όχι πια μέσα στο βυθό, όταν φτιάχνεις την ιστορία ενός κρασιού από την αρχή, γιατί τώρα φθινοπώριασε, τώρα δεν αρχίζει η σχολική χρονιά; Το άγχος του αδιάβαστου συγγενεύει με εκείνο του υπερβολικά διαβασμένου - κανείς από τους δύο δεν θέλει να πιαστεί.

Who needs actions - Plan B

Δίπλα σχεδόν στην ευτυχία, ένα τηλεφώνημα μακριά είναι όλα με σένα.

The dreamer

Πολλά πράγματα δεν τελειώνουν απλώς. Καταλήγουν να είναι, καταντάνε, φτάνουν σε ένα σημείο που δεν περίμενες, δεν φανταζόσουν. Αυτά που δεν φανταζόμασταν έχουν την τάση να συμβαίνουν, εξάλλου, συχνότερα. Οι κύκλοι κλείνουν, πάντα, κι ίσως βρεθούμε εγκλωβισμένοι μέσα τους. Ξέρουμε όμως από που χάσκουν. Και βγαίνουμε για να ανοίξουμε έναν καινούργιο.

Know you now

Οι συνομωσίες είναι εκείνες που θα περισώσουν ό,τι αξίζει. Τα συνθηματικά, τα ξενύχτια, τα βλέμματα, οι επιθυμίες, οι αφηγήσεις που διασταυρώνονται, η στιγμή που η επιβίωση δεν έχει πια μόνο το συμβολικό φορτίο της κατσαρίδας και της πυρηνικής καταστροφής αλλά γίνεται το ξεφύλλισμα της επόμενης σελίδας.

Ψάχνοντας τις κασέτες μου (ναι, έχω ακόμα) έπεσα σε μία από εκείνες που μου έγραφε η Γ. κάμποσους χειμώνες πριν.
Είχε μέσα ένα πολύ αγαπημένο - αυτό - που μου φαίνεται υπέροχα ειρωνικό. Άρα ιδιαιτέρως αληθινό.

υ.γ. Στο μετρό αυτές τις μέρες υπάρχει μια αφίσα για την Όπερα Ναμπούκο του Βέρντι. Βλέποντάς την από μακριά, από την απέναντι αποβάθρα, για κάποιο λόγο διάβαζα "Λαμπρούκο".
Μάλλον μου ανέβηκε η μυωπία.

Μια πιθανότητα αριστερά

2007-10-02T13:07:00.000+03:00

Στις Νύχτες Πρεμιέρας (γνωστές και ως Νύχτες Γραβιέρας), κόσμος πολύς, κουβέντες στους διαδρόμους. Το Phantom Love της Μένκες έχει στην αφίσα μια σκηνή ανύψωσης (που μου φάνηκε γελοία και κακογυρισμένη) - στο μυαλό μου έρχεται ο Καθρέφτης, δεν υπάρχει βέβαια καν ενδεχόμενο σύγκρισης. Η ταινία δεν είχε σενάριο και συνοχή. Είχε πολύ καλή φωτογραφία, αλλά ως εκεί.
Μου άρεσε πολύ περισσότερο το Γράμμα από μια άγνωστη του Οφίλς, του 1948, με τον Jourdan στα νιάτα του και στις τρελές ομορφιές του να λάμπει, μια ταινία με τα φουρώ της, τα πιάνα της και με τα όλα της, πες με ξενέρωτη, εμένα μου άρεσε.

Laisse tomber les filles

Προσπαθεί να φθινοπωριάσει. Τελικά καταλήγεις να βρίσκεις καλοκαίρι ξεχασμένο στην τσάντα σου, σαν ακυρωμένα εισιτήρια του μετρό.

The death of Ferdinand de Saussure

Χτες στο μετρό έπεσα σε μια πρώην φίλη μου (αυτό είναι χειρότερο από το να πέφτεις πάνω σε πρώην γκόμενο καμιά φορά). Η ανταλλαγή νέων περιείχε θανάτους, γάμους, αλλαγές δουλειών και σπιτιών και την απαστράπτουσα συνειδητοποίηση ότι δεν μου είχε λείψει καθόλου, ούτε ένιωσα κάποιου είδους γλυκιά νοσταλγία-με-λίγο-σφίξιμο-στην-καρδιά για το ότι χαθήκαμε, γιατί ήταν να χαθούμε, γιατί θέλησα να χαθώ, δεν ήθελα άλλο, πήγαινα αλλού, και μάλιστα χωρίς διαφωνία ή καυγά (μιλάμε για πολιτισμό, όχι αστεία). Μαζί της χάθηκε και μια ολόκληρη εποχή. Κι έτσι χωριστήκαμε κι έφυγα τρέχοντας, νιώθοντας ότι οι συναντήσεις αυτές σε βάζουν σε μια πόζα - κάπως φωτογραφική, κάπως θολή.

No kidding

Το Σάββατο έτυχε να χορέψω ποντιακά.
Δεν μπορώ να εκφράσω το πως ένιωσα.

Περίπου όπως νιώθω όταν βρίσκομαι με φίλους που είμαστε μαζί από την έκτη δημοτικού ή την πρώτη γυμνασίου. Που είναι η μνήμη, η ζωντανή.

boy you reap what you sow

That it just makes sense

2007-09-26T11:52:00.000+03:00

Όταν το ipod σου πηγαίνει από το 1GB στα 80GB, ξαφνικά διαπιστώνεις ότι ίσως η μουσική που έχεις και που νόμιζες υπεραρκετή δεν φτάνει για να γεμίσει το τέρας. Άσχετα αν έχεις βάλει από το Transitions του Digweed μέχρι το Powerslave των Maiden. (ευχαριστώ είπα; να το ξαναπώ!)

Ξεδιαλέγοντας έπεσα πάνω στο Dusk των The The.

Και θυμήθηκα πόσο αγαπώ αυτό τον δίσκο, που τον έχω σε βινύλιο. Η αίσθηση του βινυλίου είναι πολύ διαφορετική, ίσως γιατί πια δεν την έχουμε...αλλά εκείνη η αγωνία μη γρατσουνιστεί, να πετύχεις το σωστό αυλάκι για το τραγούδι που θες..και το χαρτζιλίκι που έδινες όλο για δίσκους που ήθελες. Μετά τον έγραψα σε κασέτα (μιλάμε για προϊστορικές εποχές) και τον άκουγα συνέχεια στο γουόκμαν. Και μετά τον πήρα και σε cd. Και τον κουβαλάω βαθιά μέσα μου. Τις κυνικές, πληγωμένες και σίγουρες ανάσες του Matt Johnson.

True happiness this way lies

Dogs of lust

Slow emotion replay

Όλα συνεχίζονται όπως μόνο αυτά ξέρουν.
Και φεύγοντας μπορεί να πατάω σπασμένα γυαλιά, αλλά δεν με κόβουν πια.

Life

But I feel like a millionaire

2007-09-21T14:03:00.000+03:00

Η συμμορία μου είναι διάσπαρτη στις Τετάρτες, εκείνη τη στιγμή το βράδι που τα φώτα θολώνουν και οι φόβοι εξατμίζονται, τα ακουστικά παίζουν τσίτα, δεν ξέρεις αν δακρύζεις από κάπνα ή από ευγνωμοσύνη, είναι στο τηλέφωνο, τα υποκοριστικά και τις συνομωσίες, στους δρόμους, στις ερωτήσεις, στη γάτα που κοιμάται στην καρέκλα δίπλα μου, στα πρωινά, στις σελίδες, σε αυτά που γίνονται χωρίς να ρωτήσουν, έτσι δεν γίνονται όλα; κι εγώ δεν είμαι η απάντηση, ποτέ δεν με ενδιέφερε αυτό, μπορώ όμως να κάνω την ερώτηση επαναληπτικά, σαν ξόρκι που δεν διώχνει τίποτα και απλώς σε κάνει να προχωράς παρακάτω, σιγομουρμουρίζοντας.

Always something better

Find time to mend

Όσο την ακούω, τόσο συνειδητοποιώ πόσο μόνη είναι. Και πόσο το ξέρει.

Grow grow grow

Το βιβλίο του Μισίμα, ένα διαμάντι, σαν να βγάζεις την καρδιά σου με το κουταλάκι του γλυκού.

Αρχή κατ' εξακολούθηση.
Σαν κάθε έγκλημα που σέβεται τον εαυτό του.

What'll I Do

Where will we be?

2007-09-18T13:08:00.000+03:00

Εκεί που η νύχτα μας συμφέρει.
Γιατί τα μεγάλα πνεύματα είναι η δασεία και η ψιλή, στον αρακά βάζουν μάραθο και είμαι και λέρα και βρωμόστομη, γι'αυτό φτύσε τρεις φορές στον κόρφο σου.

IAM - Offishall

The teeth marks of time

2007-09-14T19:20:00.000+03:00

The way you touch my soul

Αυτός ο τρόπος παραμένει ίδιος μέσα στα χρόνια. Μου έχεις λείψει.

(και αυτό για σένα επειδή ξέρω ότι θα σου αρέσει)

Σήμερα θα έκλεινες τα 30. Και θα κοροϊδεύαμε η μία την άλλη για τα άσπρα μαλλιά που έχουν αρχίσει να εμφανίζονται.

Un dernier verre (pour la route) - Beirut

Wires and trenches

2007-09-10T13:23:00.000+03:00

Οι γραμμές των χεριών μου.
Τα απομεινάρια μιας νύχτας. Καϊπιρίνιες και μοχίτο από νωρίς, μετά σιωπές και λέξεις, παύσεις, ανάσες, με ξεφτισμένη χωρικότητα, εκ των υστέρων, τίποτα δεν μου είχε φανεί πιο αληθινό από ετούτη τη στιγμή, μα ετούτη η στιγμή είναι τελικά χωρίς μάρτυρες, ενδιαφέρεται για θεατές όχι απαραίτητα για μάρτυρες, επιζώντες με μαρκαρισμένο δέρμα και θαμπά μάτια. Χρυσόψαρα και τσιγάρα στον καναπέ.

Οι χαρακιές στον τοίχο.
Νιώθω πιο ελαφριά ενώ τα βάρη πηγαινοέρχονται. Μπύρες από νωρίς και δυνατά γέλια, γιατί το γέλιο μόνο έχει μείνει, και όσοι είναι στην ταχεία κλήση. Το σκοινί θα τραβιέται όσο υπάρχει κάποιος στην άλλη άκρη του να πηγαίνει κόντρα, ακόμα κι αν αυτός ο κάποιος είναι ο εαυτός σου.

Οι σκισμένες σελίδες.
Η Κυδαθηναίων είναι άδεια, αγουροξυπνημένοι τουρίστες βολτάρουν, τέτοια ώρα μπορείς μόνο να αφήνεις το φως να μπαίνει από το παράθυρο και να βρίσκεις κάτι που αξίζει να διαβάσεις. Και να αγκαλιάζεις.

PJ Harvey - Dear Darkness

Clearly never meant to go

2007-09-05T12:42:00.000+03:00

Δύο μπάλες παγωτό και ο δρόμος δεν είναι πια ίδιος.
Μου κρατάς το χέρι και μου αγοράζεις την αφίσα μιας από τις αγαπημένες μου ταινίες, «Η Θυσία είναι τσακισμένη», μου λες, «ας μην την πάρουμε», και η ταινία τσακισμένη είναι σου λέω, μου χαμογελάς, αφήνω τη Θυσία, εσύ παίρνεις μια απίστευτη φωτογραφία από την Ντόλτσε Βίτα, θυμάσαι τότε που έφτασα σπίτι άγρια μεσάνυχτα, δεν υπήρχαν κινητά, μου έβαλες τις φωνές, είχα τρομάξει κι εγώ στο μετρό, το πρωί με ξύπνησες πάλι με τραγούδια και γελάγαμε πολύ, με προστάτευες, μέχρι και άλλους πέταγες μπροστά στα πόδια μου κι εγώ γελούσα, όλο γελούσα τότε.

Aquellos Ojos Verdes

Μέσα στις 14 σελίδες ενός χειρόγραφου γράμματος βρήκα μια άλλη ζωή, μια αλυσίδα από απομαγεύσεις, μαραθώνιους με ρακί και κονιάκ, αγγίγματα, έρωτες και υπερδιογκωμένες διαστάσεις – και κάπου εκεί μέσα υπάρχω ακόμα – αυτά ήταν τα πάντα για μένα, το να σου γράφω, και να είσαι εκεί. Οι επιστολές μυρίζουν βράδια, κασέτες που έγραφα, που μου έγραφαν, Η Μη Κοινωνιολογία και τα Λουκάνικα Φρανκφούρτης, ξαγρύπνιες με τούρκικο τσάι, ταξίδια στη Γερμανία, η Ευδοκία στην τηλεόραση και βινύλια της Λένας, φιλίες που δεν υπάρχουν πια και άλλες που υπάρχουν ακόμα και θα υπάρχουν, ένας κόσμος άλλος που έσκαψε το DNA μου σαν κάτι ανίατο.

Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς

Αναγκάζω τον εαυτό μου σε γρήγορη επεξεργασία πραγμάτων που είχα πει ότι δεν θα επεξεργαστώ ποτέ ξανά, τώρα όλα είναι στο γρήγορο, μέσα μου σου λέω ευχαριστώ που δεν μου είπες ψέματα, με ακούς τώρα, ακούς τις ρωγμές να ανοίγουν, το βράδι τις επουλώνω με Kaiser, καραγκοζιλίκια στην πλατεία, λοξά βλέμματα, χάχανα, μια γρήγορη αγκαλιά, έρχεσαι και με παίρνεις με το αυτοκίνητο, μετράμε τα ψιλά μας για τσιγάρα, δίπλα στη θάλασσα υπάρχουν αυταπόδεικτες απαντήσεις και τίποτα άλλο παρά μόνο γέλιο, το ξέρω, τα περισσότερα πράγματα είναι εντός του γελοίου, δεν συνορεύουν απλώς, εμάς όμως μας αρέσει η διερώτηση, γαντζωνόμαστε από όσα might have been, κάποια στιγμή όμως απλώς they are, είναι τόσο πολύ ο εαυτός τους, που προσφέρουν αυτό και μόνο, την ύπαρξή τους που αρκεί, δεν υπάρχει από πίσω, δεν υπάρχει άλλο, όσο εσύ το σκέφτεσαι, αυτό απλώς γίνεται. Μόνοι μας καταρρίπτουμε και εκπλήσσουμε και αλλάζουμε και ζητάμε, ζητάμε πίνοντας σε μια άδεια πλατεία, θυμώνεις, θυμώνω κι εγώ αλλά δεν έχω άλλες εκρήξεις πια, αν θες, απλώς βαριέμαι.

Your guess is as good as mine

Σε είδα ύστερα από πάρα πολύ καιρό, ξανά. Και ήσουν εκεί, μαζί με όλα, με αγαπούσες. Με κοίταζες σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Ίσως και να μην έχει αλλάξει, σε ένα παράλληλο σύμπαν.

again and again

Οι φίλοι μου, οι γραμμές των χεριών μου.

Τελειομανία

Misfit love

Σκάφανδρο

2007-08-31T13:55:00.000+03:00

Καθείς και ο βυθός του, μου λες, και βάζεις μπρος το αυτοκίνητο.
Κι εγώ στον δικό μου πατώνω πια. Και περπατάω. Και δεν είναι πια βυθός.

Περπατάω στην πλατεία Κοτζιά. Κάνει πολύ ζέστη, ο ήλιος μου καίει την πλάτη. Σκέφτομαι είμαι ζωντανή και έχω ακόμα τον χρόνο, την ευκαιρία να κάνω κάτι.

Θέλω μια μπύρα κι ένα τσιγάρο χωρίς να με ρωτάει κανείς τίποτα. Μπλέξαμε τις μεγάλες αφηγήσεις μας, οι ειδικές προτάσεις παίρνουν την εκδίκησή τους και γω γυρνάω στο ταχύρυθμο εφτά χρόνια πριν που κράτησε τόσο όσο χρειάζεται ώστε τώρα να έχω σκονάκι.
Όταν έρχεσαι, με κοιτάς κι εγώ δεν έχω τίποτα πια να εξηγήσω, ποτέ δεν είχα μαζί σου. Σου λέω: Θέλω να μπορώ να επιλέγω, μπορώ ακόμα. Η επιλογή ίσως τελικά να συμπυκνώνεται στο δίπολο αποκτήνωση – μη αποκτήνωση. Ναι, η ανάγκη για τα διπλά επανέρχεται, δεν φεύγει ποτέ, μας την έχει στημένη στη γωνία, ακόμα κι όταν νομίζεις ότι επιλέγεις την κουρτίνα τρία, γαμώ τον Μπαρτ και τα ουδέτερά του, γαμώ τον Κίρκεγκωρ και τα είτε παντρευτείς είτε όχι θα το μετανιώσεις, θα τα μετανιώσεις όλα ή τίποτα, μάλλον τίποτα, χάσιμο χρόνου. Αλλά το βράδι, ενώ ό,τι απόθεμα είχε μείνει έμπαινε σε μη αναστρέψιμη καταστολή, κάτι εξακολουθούσε να αναπνέει, μόνο του, χωρίς υποστήριξη. Και μέσα σε όλα, ένιωσα ίλιγγο.

Όταν βούρκωσες, δεν προλαβαίνω να σου πω πόσο θα ήθελα να είχα κάνει το ίδιο αλλά δεν μπόρεσα. Δεν μπόρεσα πια, τότε, εκείνη τη στιγμή. Έμεινα καρφίτσα στο στερέωμα.

Αλλά ξεπλένομαι απ’ όλα όταν σου ζητάω συγνώμη που δεν σε φρόντισα όσο έπρεπε.

Τις νύχτες συνήθως οι επιλογές παίρνονται από μόνες τους, νομίζεις ότι κάνεις την κίνηση αλλά είναι αυτή που σε πιάνει από τον σβέρκο και σε αφήνει έκθετο στη ροή του δρόμου.

Και ό,τι σιγοβράζει στο βάθος, περιμένει τη σειρά του.

Τι είναι αληθινό και τι δικό μας

Και σπίτι μου κι αγάπη μου ο βυθός

When given a shake

Delenda Est

2007-08-27T12:45:00.000+03:00

Παράλυτοι μπροστά στη δική μας εκδοχή της Αποκάλυψης, ξενυχτάμε βλέποντας τόπους που αγαπήσαμε να καίγονται.
Φίλοι, συγγενείς...συνάνθρωποί μας καίγονται προσπαθώντας να σωθούν.
Κι όλο ανάβουν οι φωτιές. Διαρκώς. Σαν ντόμινο.

Εκεί φτάσαμε. Σε αυτή τη νέα, ιδιότυπη μορφή προσφυγιάς για όλους αυτούς που επέζησαν αλλά ένα κομμάτι τους θα είναι για πάντα νεκρό.

Κι όταν βγαίνεις έξω, σου μπαίνει στάχτη στα μάτια.

Και μετά, γίνεσαι ένα κουτί με φωτογραφίες και αυτό που μας ενώνει. Αυτό είναι δικό μας μόνο, δικό σου, πέρα από ερμηνείες, ορμήνιες, τρόπους.

Στο γωνιακό τραπέζι, κρατάω νήματα που δεν θέλω με τίποτα να χάσω.
Ποτέ δεν ήμουν καλή σε αυτά.
Έκοψα την παλάμη μου στο μπουκάλι της φατουράδας.
Στάχτη έχει μπει στο σπίτι.
Στο σκοτάδι νιώθω τις γραμμές να χαράσσονται. Οι λέξεις μας είναι στρατιωτάκια στη σκακιέρα. Τις αντιπαρατάσσουμε αντί να τις ανταλλάσσουμε.

Κι όμως εκεί, στον καναπέ σου, σκέφτομαι ότι ίσως τελικά μπορώ να κρατήσω αυτή τη γωνιά για μένα.
Ότι οφείλω να κρατήσω μια γωνιά για μένα.

Αυτά που λες....

Our Frank

That the soul can take

2007-08-24T12:02:00.000+03:00

Έσβησα το τηλέφωνό σου τη μέρα που έμαθα ότι σκοτώθηκες.
Σκοτώθηκες. Τι ρήμα.
Πήγα σπίτι σου. Όταν έφυγα, το έσβησα.
Κλαίγοντας, με το χέρι μου να τρέμει.
Τώρα πήγα να σβήσω τα μέιλ σου.
Στο προφίλ σου είχες εκείνη τη φωτογραφία που κοιτάς λοξά, κι είσαι τόσο όμορφη...

Διστάζω να τα σβήσω, είναι οι τελευταίες αποδείξεις...τις χρειάζομαι άραγε; Τι άλλο θα μου μείνει ; 12 χρόνια...από τότε που καθόμασταν στο ίδιο θρανίο και κανιβαλίζαμε.

Έφτασα να ντρέπομαι τη μάνα σου. Με πήρε χτες τηλέφωνο, πέρασαν τρεις μήνες...
Τρεις μήνες.
Μου λείπεις. Μόνο εδώ ίσως μπορώ να το πω.
Σαν κι αυτόν που φωνάζει το μυστικό του μέσα στον κορμό του δέντρου.
Δεν ωφελεί να το αρθρώνω – το είπα στην αδερφή σου, αυτό που λένε για τη ζωή που συνεχίζεται, ισχύει, σε παίρνει η μπάλα, με πήρε και μένα, την κλώτσησα και με κλώτσησε, αλλά μου λείπεις, δεν είναι το ίδιο...δεν το πιστεύω ότι αυτό το καλοκαίρι δεν με εκνεύρισες γιατί πήγαινες κάθε μέρα για μπάνιο, με το τροπικό σου μαύρισμα, τα χάχανα, καθόμασταν στην αυλή του σπιτιού γιατί φύσαγε, και απλώς πίναμε καφέ, βάφαμε τα νύχια μας με ηλίθια χρώματα όσο έβραζε η μακαρονάδα...
Έγιναν τόσα, η σκέψη μου πάει ασυναίσθητα, διαρκώς, στο να σε πάρω τηλέφωνο να σου τα πω...
Ξεπέφτω στις αιτιατικές και χάνω το άρωμά σου και τα γεμάτα τασάκια που άφηνες φεύγοντας από το σπίτι.
Έτσι χάνω τα πάντα και δεν θέλω. Τα θέλω όλα πίσω.
Σε θέλω στα γενέθλιά μου, να κάθεσαι στη γωνία του μπαρ και να καπνίζεις.
Σε θέλω στη γιορτή μου, να λες ιστορίες και να γελάνε όλοι.
Σε θέλω να σε κερνάω καφέ, να σε ταΐζω και να σου χαϊδεύω τα μαλλιά όταν κλαις.
Σε θέλω να μου στέλνεις μηνύματα για το που είσαι και να πάω να σε βρω.
Σε θέλω πίσω.

Κι από τότε που έφυγες, το ότι έφυγες, άλλαξε τα πάντα. Το ξέρεις άραγε αυτό;
Η κάθε σκέψη, αποκτά ακόμα ένα angle, που δεν είχε πριν. Η απουσία σου έχει τη δική της θέση και γίνεται παρουσία. Αυτά που έκανες. Αυτά που κάναμε...Κι αυτά που δεν θα κάνουμε πια.

Ίσως βέβαια έτσι, όλοι εμείς που μείναμε πίσω, μπορέσουμε να κάνουμε άλλα.
Ξεκινώντας πια από ένα άλλο σημείο.

Sur le sable, face à la mer
Se dresse là, un cimetière
Où les cyprès comme des lances
Sont les gardiens de son silence.
Sur le sable, des lits de fer
Sont plantés là, face à la mer
Mon ami, la mort t'a emmené
En son bateau pour l'éternité.
Si on allait au cimetière
Voir mon nom gravé sur la pierre,
Saluer les morts face à la mer,
Ivres de vie dans la lumiere.
Dans la chaleur, le silence
A l'heure où les cyprès se balancent
Les morts reposent au cimetière
Sous le sable, face à la mer

Negresses Vertes - Face a la mer

I'm honest that way

2007-08-21T11:10:00.000+03:00

Όλα στο γρήγορο. Στο γρήγορο ο ήλιος. Η θάλασσα, τα βλέμματα, οι αγκαλιές, οι σιωπές.
Το αίσθημα ότι κι αν πέσεις, δεν σε νοιάζει που θα χτυπήσεις.

Raining Pleasure - A ring (forwards + backwards)

Μέσα στο δωμάτιο που δεν φαίνεται καλά, φαντάζομαι ιδρωμένα, ανακατεμένα σεντόνια, άφιλτρα τσιγάρα σε τασάκια και παγωμένα μοχίτο. Κι ένα φιλί στη ραχοκοκαλιά.

Nick Cave and the Bad Seeds - Thirsty Dog

Στη βεράντα του Δ., το φεγγάρι φαίνεται σαν μισοφαγωμένος λιόσπορος. Κάνει πολύ ζέστη. Τα τελευταία τσιγάρα της ημέρας, λίγο μετά θα μου σφίξεις το χέρι μέσα στο σκοτάδι για να μη νιώθω μόνη.

Κωνσταντίνος Βήτα - 13

Πόδια απλωμένα στην καρέκλα, στου Ψυρρή δεν υπάρχει κανείς. Κουδούνια χτυπούν τα μεσάνυχτα. Ζούμε τη συμπύκνωση και οι εκρήξεις είναι πια απανωτές. Σε έχω απέναντί μου. Δίπλα μου. Ξέρω την αξία της στιγμής.

Το καλοκαίρι δεν τελείωσε ακόμα.

Με την κίτρινη γλώσσα να τρεμοπαίζει
Λιώνει συνέχεια το κερί.
Έτσι ακριβώς ζούμε εσύ κι εγώ:
Λιώνει το σώμα.
Λαμπαδιάζει η ψυχή.

Αρσένι Ταρκόφσκι

Μιχάλης Δέλτα - Viewmaster

It's always ourselves we find in the sea

2007-08-16T20:30:00.000+03:00

Νησιά από Κάππα.

Κεφαλλονιά.

Όλα τριγύρω είναι εκρήξεις πράσινου και μπλε, μεγαλειώδη και απέραντα. Για όσο βλέπεις, για όσο αντέχεις, μόνο θάλασσα και ουρανός.

Τα ηλιοβασιλέματα διαρκούν πολύ. Τα κυνηγάμε με το αυτοκίνητο στο δρόμο από τον Μύρτο στην Άσο, από το Αργοστόλι στο Φισκάρδο - δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το χρώμα, που κάνει την ψυχή μου να ματώνει και να ηρεμεί.

Τα ξημερώματα, το ραδιόφωνο πιάνει ιταλικούς σταθμούς. Η τηλεόραση επίσης. Cento due cinque, σου τραγουδάω κάθε τόσο, και γελάμε. Ανακαλύπτουμε διάφορους Ιταλούς τροβαδούρους και μη, όμορφα ποπ τραγουδάκια, ωραίες φάτσες.

Στο Φισκάρδο τα κότερα είναι σχεδόν όσα και τα αστέρια. Κοτεράντζες κάθε είδους, σχήματος, χρώματος.

Με το αμάξι μας στην τσέπη χαρτζηλίκι, αλωνίζουμε τους δρόμους τραγουδώντας δυνατά. Οι Ιταλοί μπροστά μας στην παραλία κάνουν κανονικό μουσικοχορευτικό πρόγραμμα, γελώντας λες και τραγουδάνε σε όπερα μπούφα, σαν μικρά παιδιά.

Στην επιστροφή, ονειρεύομαι και δεν προλαβαίνω να κάνω ούτε ένα τσιγάρο.
Θέλω απλώς να δω και να αγγίξω.

Tiziano Ferro - E Raffaella es mia

Ananda Project - Kiss Kiss Kiss

Bebel Gilberto - Cada Beijo

Switch off

2007-08-09T16:56:00.000+03:00

Αυλές, βεράντες, μαγνητάκια σε σχήμα βατραχοπέδιλου, συντριβάνια, χαρτζηλίκια, πόδια απλωμένα σε καρέκλες, λευκά φορέματα, ροζέ κρασί, μπλε μολύβι στο αυτοκίνητο, κοντά μαλλιά, δουλειά, αστέρια, σούρτα φέρτα, η χαρά του τουρίστα και πράξεις στην οδό Θεωρίας.

Κατεβάζω διακόπτες, φεύγω, ακούω μόνο μουσική και τη φωνή που μου αρέσει να γελάει.

Thievery Corporation - Shall we dance

Special K

2007-08-02T13:57:00.000+03:00

Μαρκησία του Ο. και Jackie Oh! do Kythera*
*(το παρόν ποστ αφιερώνεται στην παρέα των Κυθήρων, πηγή έμπνευσης και ελπίζω χρημάτων μετά τους εκβιασμούς. Δεν συμμετέχει ο Χάιντεγκερ, ούτε καν ως φιλική συμμετοχή).

Το νησί επιλέχτηκε με στρατηγικές κινήσεις. Κοινώς, το άλλο που είχαμε διαλέξει ήταν πολύ ακριβό.

Διαθέτω ντοκουμέντα που μπορούν να καταστρέψουν καριέρες. Γόνοι επιφανών οικογενειών της δημοσιογραφικής, πολιτικής και θεατρικής ζωής της χώρας, άνθρωποι με αναγνωρισιμότητα και λαμπρό μέλλον, συνελήφθησαν σε φάσεις που σίγουρα θα ήθελαν να μην υπάρχουν καταγεγραμμένες – αλλά υπάρχουν και σκοπεύω να χρησιμοποιήσω τα ντοκουμέντα αυτά κατά βούληση.
Επειδή όμως κατά καιρούς είμαι καλός άνθρωπος, ο εκβιασμός θα είναι η τελευταία μου λύση. Αν γυρίσει ανάδρομος κανένας πλανήτης, δεν εγγυώμαι τι θα κάνω.

Η κατάρα του παιζοκουβά (aka παιζοκουβαδάκια)
Ποιες είμαστε εμείς να καταφερθούμε εναντίον της πυρηνικής οικογένειας (βοήθειά μας), αλλά αυτό πια ξεπερνάει και την κατάρα των Φαραώ. Ακόμα και στην πιο απόμακρη παραλία, θα υπήρχε τουλάχιστον ένα κουβαδάκι. Στις παραλίες μάλιστα που δεν ήταν απόμακρες, κοντέψαμε να έρθουμε μαλλί με μαλλί (εγώ δεν έχω αρκετό για να μου το τραβήξουν, η Jackie έχει), με μια μάνα που θεώρησε ότι επειδή έχει ένα παιδί, δικαιούται να είναι ξινή και αγενής με όσους δεν έχουν και μάλιστα με απαίτηση. Τελικώς δεν ήταν το παιδάκι της (που το αποκάλεσε λόχο, αν και ήταν μόνο ένα) που ήθελε να απομακρύνει από εμάς αλλά ο σύζυγός της.
Στο Μελιδόνι, ύστερα από τόσο χωματόδρομο, στροφές και κακοτράχαλα βουνά, είπαμε ότι βρήκαμε επιτέλους το καταφύγιό μας. Τελικά όμως έγινε κι εκεί απόβαση με 4Χ4, ζαλωμένο στο φουλ με φουσκωτό, μπρατσάκια, κουβαδάκια, ψυγειάκι, ομπρέλες, καρέκλες και άλλα εδώδιμα. Υποτιμήσαμε καθώς φαίνεται τη θέληση και τη δύναμη του παιζοκουβά. Never again.
Όπως είπε και η Jackie, κάποτε ήμασταν κι εμείς έτσι με τα κουβαδάκια και ενοχλούσαμε κάτι τύπισσες σαν κι εμάς.

Το τεκνόν μετά του ωφελίμου
Τα Κύθηρα δεν έχουν κανένα έξαλλο nightlife ούτε για υπερβολές ενδείκνυνται. Παρόλα αυτά, υπήρχε μια παρέα που ξενύχταγε μέχρι τις 6 το πρωί. Στο Il Mercato, στη Χώρα, κάνουν τα καλύτερα μοχίτο από καταβολής μοχίτο: σούπερ δυνατά και πάρα πολύ καθαρά (μηδέν χανγκόβερ).

Στα συν, αν είσαι άντρας, είναι ότι στα σερβίρει μια Βραζιλιάνα που ξέμεινε στο νησί. Εκεί έγιναν τα έκτροπα και κατόπιν ενδελεχούς ανθρωπολογικής κυρίως έρευνας, καταλήξαμε στο ότι: το target group 21-26 (μάξιμουμ) είναι χαλαρό, με χιούμορ, γλυκό, εξαιρετικά ευγενικό για την ηλικία του, και διαθέτει μάλιστα τουλάχιστον έναν που είναι φωτεινό παράδειγμα (για να μην πω έργο τέχνης). Αντιθέτως, το group των συνομηλίκων μας (κάπου κοντά στα 30) έπασχε από δηθενιά και γενικότερη καντήφλα, ακόμα κι αν ήταν διακοπές. Για να μην πω για το υφέρπον κόμπλεξ που πρέπει να ένιωσαν επειδή τα πιτσιρίκια κατάφεραν και μας μίλησαν και μας είχαν στο μπίρι μπίρι για ώρες, ενώ αυτοί τίποτα. Τους μίλησα για κανά μισάωρο και με έπιασε η ψυχή μου από τη σοβαροφάνεια.

Κατηγορία «παίζω μπάλα μόνος μου»: ο Θοδωρής.
Σε άλλη σφαίρα, πολύ μακριά από όλους, άλλη κλάση, πως το λένε. Εθεάθη να κυκλοφορεί με πιστή ομάδα 4 έως 6 γυναικών τρία βράδια συνεχόμενα.

Χρυσοί σκούφοι
Ο χρυσός σκούφος αποδίδεται μετά βαΐων και κλάδων στην κυρά-Μαρία στα Λογοθετιάνικα, που σε κάνει να ξεχνάς το όνομά σου,

(λιθρίνια στη σχάρα με λεμονάκι)

και στον Μανώλη στα Μητάτα που σε κάνει να μην μπορείς να σηκωθείς από την καρέκλα.

(κόκκορας κρασάτος)

Μην ξανακούσω για «μενταγιόν ελαφιού με σως μαδέρα» ή για τίποτα εσάνς λεμονόχορτου και αστακό-Ατλαντικού-λίγο-πριν-ξεφύγει-από-σουπιά-Αλάσκας-και-η-αγωνία-κάνει-τη-γεύση-του-πιο-οξεία, θα τον βάλω για τιμωρία να τρώει μόνο λαδοπαξίμαδα και λαδοτύρι, μέχρι να πει ήμαρτον.
Από κοντά και η Φιλιώ στον Κάλαμο. Εκεί θα βρείτε και το χαρακίρι για λόγους συνείδησης ονόματι πλαγιομάνου συμπόρου.

Κατηγορία «καλύτερος καφές»: Στο Fossa στη Χώρα, στον Αντώνη. Στις πηγές του Αμίρ Αλί, με θέα τα δέντρα και τα νερά.
Χειρότερος καφές: στον Μηνά, στο Διακόφτι, πάνω στην παραλία. Ο ακριβότερος καφές και αγενείς γκαρσόνες.

(θέα από το Fossa)

Ο έλληνας τουρίστας
Είναι εκείνος που θα έρθει να κάτσει ακριβώς δίπλα σου, ακόμα κι αν έχεις πάει στην άκρη του Θεού στην παραλία, επειδή θες την ησυχία σου. Αυτός θα έρθει ακριβώς μπροστά σου/ δίπλα σου και μάλιστα θα τον ενοχλήσεις κιόλας παρόλο που εσύ πήγες πρώτος. Έχει μηδέν αίσθηση προσανατολισμού, χώρου και κυρίως ευγένειας.
Ο ξένος τουρίστας: τα ακριβώς αντίθετα.

Μι Τζαπανίζ
Παραλία Λυκοδήμου. Πηγές του Αμίρ Αλί. Αρτοποιείο Καραβά. Μυλοπόταμος. Μητάτα. Κάστρο στη Χώρα. Λαστ μπατ νοτ λιστ, καντίνα με βρόμικο στη μέση του πουθενά (δίπλα στο Camelot Club, αυτό με τα οικόσημα), φοβερές φάτσες και progressive trance στις 4 το πρωί.

(φεγγαράδα 3.30 το πρωί στο Καψάλι)

(Μυλοπόταμος)

Η επιστροφή
Ασχολίαστη.

Ευτυχώς είδα αυτό

και κάπως σώθηκε η κατάσταση.

G-Pal - Remember me

Ypey - Mellow

Whatever life you wear it will become you

2007-07-20T16:56:00.000+03:00

Καμιά φορά, μου αρκούν μοχίτος και αιτιατικές.

Έχει τόση ζέστη που ακούω τα τζιτζίκια δύο η ώρα το πρωί στα Εξάρχεια, εκείνος ο ίδιος ήχος που με κοίμιζε τα καλοκαίρια στο σπίτι.
Εκρήγνυμαι βιαστικά και αθόρυβα.

Πόσο θα' θελα ένα σου μήνυμα, να με προσκαλεί για ακόμα μια έξοδο που δεν θα ακολουθούσα, αλλά εσύ θα μου το έστελνες έτσι κι αλλιώς, γιατί θα με ήθελες εκεί. Κι όταν σου είπα να προσέχεις ίσως ήταν αργά. Αλλά δεν έχω άλλη απάντηση.

Δεν με νοιάζει η κούραση. Κυριακή απόγευμα ο κόσμος βρέχει με τη μάνικα τα πεζοδρόμια και με πας βόλτα.

Όλα έχουν μια μικρή ιστορία, ακόμα κι αν διστάζεις να την πεις, ακόμα και αν εξασκηθήκαμε από νωρίς, κι εσύ κι εγώ, στο κόστος.

Σε μια επαρχία της Αγγλίας, πριν πολλά χρόνια, Χριστούγεννα με Νορβηγούς, Ιταλούς, Άγγλους, Σουηδούς. Στη μέση διάφορα δωράκια που είχε φέρει ο καθένας και θα διαλέγαμε στα τυφλά από ένα. Μου κλήρωσε ένα σιντί του, φτιαγμένο από έναν εκ των Ιταλών της παρέας. Κι αν δεν μου κλήρωνε, θα το έπαιρνα με το έτσι θέλω.
Paolo Conte - Sparring Partner

Άκουσέ το και νιώσε κάτι να πεταρίζει μέσα σου. Και να φεύγει.

Oh well, okay

2007-07-14T20:38:00.000+03:00

Με τα εισιτήρια στην τσέπη, μετρώντας ανάποδα, πρωινός καφές στο Cuzco, το πρωινό μοιάζει φοιτητικό, στρίβουμε τσιγάρα ενώ ετοιμάζεσαι να φύγεις - μακάρι να το έκανα κι εγώ κάποια στιγμή.

Για πολλές μέρες, το μόνο που αντέχουν τα αυτιά μου είναι QOTSA, στο δυνατό, να καλύπτει τη βαβούρα του μετρό, τα ανοιχτά του παράθυρα μέσα στο τούνελ, τα σχεδόν ηλιοκαμμένα σώματα που δυσανασχετούν τις Δευτέρες.

Έπειτα, δεν είχα ουσιαστικά όρεξη να μιλήσω σε κανέναν, αναγνωρίζω την τραγική επαναληψιμότητα που δεν κάνει καλό σε τίποτα. Ένιωθα πόσο μόνος είναι ο καθένας μέσα σε αυτή την κατάσταση. Και θα εξακολουθήσει να είναι.
Γι' αυτό προτιμώ να περπατάω.
Motel - Miles Davis

Το έργο στο θερινό είναι παντελώς ανούσιο αλλά όταν κάνεις βόλτα στις 1.30 το πρωί, ο κόσμος κάθεται στα πεζούλια, συνωστίζεται και ανταλλάζει βλέμματα που είναι σχεδόν καταδικασμένα να γυρνάνε αυτούσια στον αποστολέα, χωρίς αντικατοπτρισμούς. Φτιάχνουμε αφηγήσεις.
Wild horses -Iron&Wine and Calexico (live)

Από δω και πέρα, απλώς νιώθω πως ό,τι και να κάνω, κάτι θα χάσκει, ανά πάσα στιγμή. Κάτι θα έχει φύγει από τη θέση του, όποια κι αν ήταν αυτή.

Απλώνουμε τα πόδια μας στην ίδια καρέκλα και μοιραζόμαστε μια μπύρα. Δίπλα ένα μωρό ροζ και στρουμπουλό σαν λουκουμάς γελάει και ενθουσιάζεται με το συντριβάνι. Δεν στο λέω, αλλά είναι ένα είδος παρηγοριάς όλο αυτό. Γενικότερης.

Ένα κλικ με έκανε να μείνω, μου λες δεν είναι περίεργο, μόλις είπες ότι θα μείνεις, όλα άλλαξαν, σου λέω ναι, αλλά δεν ξέρω γιατί, δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο, αλλά μπορώ ακόμα να το ονειρευτώ όσο ξέρω ότι το ρολόι χτυπάει και η μηχανή είναι δική μου, έμεινα χωρίς λίστες με συν και πλην.

Tom Waits - Way down in the hole

La dolce vita - Finale (Nino Rota)

Το βλέμμα του Μαστρογιάννι.

Έχει επιτέλους ένα αεράκι, το φόρεμά μου ανεμίζει, μια κουβέντα μέσα στη νύχτα ήταν αρκετή. Τώρα απλώς περιμένω.

30 Οκτωβρίου, Apollo Hammersmith, Λονδίνο
This love affair

Αλ μπι δέαρ.

Do you believe it in your head?

2007-07-03T21:45:00.000+03:00

Λοιπόν, ήθελα να σου πω για το Σάββατο, που άρχισα να πίνω κονιάκ από τις 11.30 το πρωί, είχε πολύ ήλιο, έκλαιγα, στεκόμουν δίπλα σου, δίπλα από εκεί που είσαι τώρα και κοιτούσα εκείνη τη φωτογραφία σου που είναι όπως όλες, γιατί σε όλες κοιτάς με πονηριά, κοιτούσες, κοιτούσες, πότε θα μάθω τον σωστό χρόνο, με νάζι και πονηριά, έκλεινες το μάτι σε όλα γιατί περίμενες και ήλπιζες για κάτι, και χαμογελούσες πάντα, και στεκόμασταν εκεί με τον ψηλό, και τον αδερφό του, χαϊδεύοντας τα μάρμαρα, στον ήλιο, ακούγονταν τζιτζίκια, κάτι μουρμουρίζαμε όλοι, άναψα τσιγάρο κατηφορίζοντας, μετά με την κολλητή σου γεμίζαμε η μία το ποτήρι της άλλης κονιάκ, στο ταξί γυρνάω και της λέω "Κόλλυβα;" προτείνοντάς της αν θέλει να φάει, μας έπιασε γέλιο, λέγαμε ότι θα θέλαμε να σου πούμε για αυτή τη σουρεαλιστική μέρα, χωρίς αρμούς πουθενά, αλλά αυτή η μέρα δεν ήταν για κάποιον άλλον ήταν για σένα, για σένα, που τώρα θα κανονίζαμε να πάμε στο νησί, θα πήγαινες πρώτη και θα ερχόμουν μετά, θα με έβαζες να κοιμηθώ στο καλό κρεβάτι και θα μου έδινες να φορέσω το κολιέ σου που μου άρεσε, και πέτυχα τις φωτογραφίες μας από εκείνο το καλοκαίρι και κλαίω, μου λείπεις φιλενάδα, μου λείπει η αισιοδοξία σου, και καθόμουν εκεί με όλους, οι φίλοι σου, κουβεντιάζαμε για άσχετα πράγματα και για σένα, και πίναμε και όταν έφυγα φίλησα τη μαμά σου, τον μπαμπά σου, την αδερφή σου, τη θεία σου, και όλα ράγισαν ακτινωτά, σαν να ρίχνεις πέτρα σε ένα τζάμι κι ένας ιστός να απλώνεται αργά αργά στο γυαλί που μένει έτσι ραγισμένο, να τρέμει κάθε φορά που σε σκέφτομαι και βασανίζομαι από την απουσία απάντησης, δηλαδή ασταμάτητα, εκεί που περπατάω και βλέπω εικόνες, ο μήνας πέρασε κι έλεγα δεν έγινε, αλλά έγινε και τώρα μένουμε με τους παρατατικούς και τους υπερσυντέλικους, χωρίς εφηβική αφθαρσία.

Μου άρεσαν πολύ τα χέρια του Καν.

Το κονιάκ εξατμίστηκε κι άφησε στη θέση του μια μεγάλη μαύρη τρύπα που κατάπιε τα πάντα. Έκανε ζέστη, έκανα δυο τσιγάρα πιο πολύ από συνήθεια, ήθελα μια μπύρα, με αγκάλιασες κι έφυγες, μετά δεν ξέρω τι ήθελα, προσπάθησα πολύ να κοινωνικοποιηθώ αλλά δεν μπορούσα να έχω επαφή με το αποτέλεσμα. Ήθελα, όμως, να είμαι εκεί κι ας έχασκα ολόκληρη.

Μητέρα κι αδερφή

Pioneer to the falls - Interpol

Σαν εσένα - Ξύλινα Σπαθιά

Perfidia

Μεγάλα παιδιά

2007-06-21T11:44:00.000+03:00

Ο μόνος τρόπος να πίνεις καφέ σαν άνθρωπος - νωρίς το πρωί, που κανείς δεν έχει ξυπνήσει.
Μετά τα μαύρα επιζητώ τα παρδαλά.

Δεν ξέρω αν πιστεύω σε όλα αυτά - ξέρω όμως ότι σίγουρα κάτι συνομώτησε για να σε συναντήσω.

Το καλοκαίρι ήρθε με μια γροθιά και το ράγισμα δεν επουλώνεται.
Απαλύνεται όμως.

Ο καφές που δεν έγινε μπύρα, η μπύρα που έγινε κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη, ξαπλώνω στον καναπέ, αγκαλιάζεις τα πόδια μου, γελάμε κουβεντιάζοντας για τη σκηνή στο Six Feet Under που η Μπρέντα πηγαίνει να πάρει πάπλωμα για το νέο σπίτι και ξαφνικά γίνεται σεισμός και την πλακώνουν τα μαξιλάρια και τα παπλώματα. Το μετρό του Κεραμεικού είναι υπέροχο και φωτεινό, τριγύρω έχει ανοίξει η πλατεία, κόσμος κάθε βράδι στην παιδική χαρά, καταφέραμε να βρούμε νησί για να πάμε.

Ακούω πάλι τη φωνή σου, έχω τρομάξει σου λέω. Κάνω διαρκώς ότι δεν, γιατί ναι, το ξέρω, δεν έχω επιλογές, μπροστά μόνο.
Να λέω αυτό που θέλω, αφού μπορώ.
Να γελάω και να το εννοώ.
Τύχη, τόσα πολλά.

Όλα τρέχουν, αν λαχανιάζω φταίει το τσιγάρο.

Δεν είσαι μόνος σου. Να το ξέρεις.
Και κυρίως, να το μάθεις.

_________________________

Οι Thievery είναι συνώνυμοι με το καλοκαίρι. Μετά τη συναυλία τους, έφυγα για το νησί και σε βρήκα - με μάζεψες και με πήγες κατευθείαν στην παραλία. Πέντε μέρες αναμνήσεις.
________

Έρχονται οι Metallica.
The Shortest Straw

Και DJ Shadow με Roots

Κι επειδή η Μανταλένα μου τον θύμισε και δεν μπορεί να βάλει τραγουδάκια, βάζω εγώ:

Dream Brother (alternate take)

Forget Her (alternate take)

Τικ Τακ

2007-06-12T12:49:00.000+03:00

Δύο κηδείες, ένα γάμο και μια αλλαγή δουλειάς μετά, το κεφάλι μου γυρίζει όπως του κοριτσιού στον Εξορκιστή. Σβούρα, χωρίς ανάσα, χωρίς τον απαραίτητο χρόνο να βάλω τα πράγματα στη θέση τους.

Δεν ξέρω βέβαια αν τελικά τα πράγματα έχουν καμία θέση. Εμείς θέλουμε κάπου να τα βάλουμε, για να μη μας ενοχλούν.

Και δεν ξέρω σε τι θα ωφελήσει λίγη ακόμα σκέψη πάνω σε αυτό. Στη διαδρομή με το τρένο, σε κάποιο σημείο περίπου στον Περισσό ή τη Νέα Ιωνία, περνάμε μπροστά από ένα νεκροταφείο. Για τα 2 εκείνα λεπτά το βλέμμα μου παγώνει εκεί -αδειάζω από σημασίες.

Ίσως το να επιλέγω να μην σκεφτώ είναι ένας τρόπος διαχείρισης. Με το κεφάλι να γυρίζει, αναγνωρίζω σε όλες του τις διαστάσεις πόσο σημαντικό είναι να πίνεις μια μπύρα Κυριακή βράδι μέσα σε ένα βουητό κόσμου.

Δεν ξεχνάω την τύχη μου. Είναι αυτή που καταφτάνει με ένα φάκελο το πρωί, κι όταν τον ανοίγεις, έχει μέσα το Paradise Lost του Milton με τις εικόνες του Dore.
Είναι αυτή που μου γελά και με αγκαλιάζει, που με ακούει, που με ψάχνει, που με αφήνει να ανασάνω, που με κοίμισε όταν για 3 μέρες φοβόμουν να κλείσω τα μάτια μου - ιδίως όταν βαθιά μέσα μου έχω φάει μεγάλη τρομάρα κι ας μην το λέω.
____________________

Ο

μόλις

λέει.

Κι επειδή, όπως έχει δείξει η ζωή, το παν είναι να έχεις μια καλή κουμπαριά στη σημερινή κενωνία, έτσι κι εγώ, έκανα την καλύτερη κουμπαριά της μπλογκόσφαιρας.
Ήμουν εκεί για να βεβαιώσω ότι ο Μπούλης (που μόνο αυτό δεν είναι) θα πάρει τη Lady Elle και θα πει κι ένα τραγούδι (και θα χορέψει κι άλλο ένα).
Αυτό θα πει να κάνεις τη σωστή κίνηση.
______________________________

Επιτέλους βγαίνουν οι QOTSA. Είδα το clip του Sick, sick, sick κάπου -για άλλη μια φορά διαπίστωσα ότι ο Josh Homme είναι ένας post-Elvis on speed (ωραία ελληνικά, μπράβο μου) και ότι είμαι πολύ τυχερή που είχα πάει στη συναυλία τους.
Turning on the screw - Queens of the Stone Age
_____________
Μπουζουριάσανε διάφορα άξια τέκνα της ελληνικής πανεπιστημιακής κοινότητας για κατασπατάληση δημόσιου χρήματος (ή κάπως έτσι και κάτι τέτοιο). Όποιος έχει περάσει από τα πανεπιστήμια της χώρας, σίγουρα θα γελάει. Σιγά την έκπληξη..Ελπίζω η Φεράρι να είναι σε πάρκινγκ γιατί θα τη φάει η σκόνη.

Το καημένο επιστήμων τελειώνει.....

Ζητώντας άλλου είδους όραση

2007-06-05T11:52:00.000+03:00

Οι μέρες περνάνε.

Οι διάφορες θεωρητικούρες που μας έκαναν στο πανεπιστήμιο περί θανάτου, μου φάνηκαν παντελώς άχρηστες. Ο θάνατος είναι πάντα ο θάνατος του άλλου, μας έλεγαν. Κι εσύ είσαι εκεί, ανώφελος μάρτυρας μπροστά στα ανεξήγητα, στα όσα πρέπει με κάποιο τρόπο να γεμίσεις απαντήσεις που θα χάσκουν από παντού.

Και οι μέρες περνάνε και θα περνάνε, από το ένα στο άλλο, από τη λύπη στη χαρά και το ανάποδο. Ίσως όλο αυτό να μην είναι σουρεαλιστικό, απλώς να είναι έτσι να γίνει, γιατί έτσι είναι, γιατί...γιατί..κολλάω στην εκλογίκευση, δεν βρίσκω το γιατί, αν και είμαι σίγουρη ότι υπάρχει. Πρέπει να αρκεστώ σε αυτό ίσως, στο ότι υπάρχει κι ας μη το βρω ποτέ.
Ένας διακόπτης γύρισε μέσα μου, πάω παρακάτω, νιώθω άσχημα για αυτό, ξέρω ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο, δεν υπάρχει κάτι άλλο. Και όλοι προσπαθούμε να κοιτάξουμε μπροστά, προς κάτι άλλο - έχοντας χάσει κάτι ανεπανόρθωτο, που δεν αναπληρώνεται και είναι αυτό το αντίο που ψιθυρίζεις κάθε μέρα από μέσα σου, όσο πας παρακάτω, στα όσα περιμένουν, στα όσα εγωιστικά θες να είναι μόνο καλά για όσους αγαπάς και σ' αγαπούν.

Μαργιόλα

(Πετρολούκας Χαλκιάς και Αντώνης Κυρίτσης)

Μαργιόλα σημαίνει χαριτωμένη.
Το μοιρολόι έγραψε ο παππούς Χαλκιάς για τη γυναίκα του Μαρία, όταν εκείνη πέθανε.

Σήκω Μαργιόλα μ' ρούσα μ' απ' τη γης
κι από το μαύρο χώμα
Μαργιόλα μου, άιντε Μαργιόλα μου
Άιντε με τι ποδάρια η μαύρη, μωρ' να σ'κωθώ
ωρέ, χειράκια ν' ακουμπήσω, ψυχή καρδούλα μου
άιντε ψυχή μωρέ καρδούλα μου
Άντε κάνε τα νύχια σου Μαργιόλα μου, τσαπιά
τις απαλάμες φτυάρια
άιντε Μαργιόλα μου

My pain in the river

2007-05-29T11:39:00.000+03:00

Καλό σου ταξίδι φιλενάδα μου.

Συγχώρεσέ με για όσα δεν πρόλαβα να κάνω και να σου πω.

Δεν ξέρω που πηγαίνεις ή αν είναι καλύτερα εκεί.
Ελπίζω μόνο να βρεις την ηρεμία που σου πρέπει.

Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά....

X.Γ.
1978-2007

Δεν ήταν από κει η έξοδος

2007-05-25T13:50:00.000+03:00

Όταν δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω να κάνω, αγοράζω βιβλία.
Δεν τα διαβάζω απαραίτητα αμέσως, απλά μου δημιουργούν μια αίσθηση ισορροπίας.

Έτσι βρέθηκα με τρία βιβλία στην τσάντα, να κάνω αργόσχολες βόλτες ενώ ψιχάλιζε και σε περίμενα δίπλα σε ένα συντριβάνι.

Μετά δοκίμασα κρασόμελο και τεχνικές συμφιλίωσης με αόρατους εχθρούς, εκεί που κάποτε έπαιζαν πρέφα σιωπηλοί ηλικιωμένοι με τους οποίους πολύ θα ήθελα να είχα πιει ένα τσίπουρο.

Κάτι συμπαντικό βιάζεται πολύ αυτές τις μέρες. Κι εκεί που το ένα κομμάτι έρχεται να συναρμόσει με τα τριγύρω, μια κλοτσιά έρχεται να ραγίσει αγαπημένες φωνές και να κάνει άλλες να τραγουδήσουν.
Αλλά και το ράγισμα κρύβει μελωδία.

Για βόλτες με το τρένο

Jacob Todd - Somehow

(Από το GU 28 του Nick Warren)

Υ.Γ. 1η Ιουνίου στο ΑΝ, ένας τύπος που λατρεύω

David Eugene Edwards με τους Woven Hand.

Vent your spleen

2007-05-20T21:32:00.000+03:00

Είσαι αυτιστικός, σου λέω.
Δεν σου είπα, όμως, ότι το ξέρω γιατί είμαι κι εγώ.
It takes one to know one.

Ό,τι και να σου πω, δεν θα αλλάξει τίποτα. Δεν ξέρω αν άλλαξε και ποτέ, ακόμα κι αν μου λες ότι οι φύλακες έχουν γνώση. Να τη βράσω τη γνώση τους.

Θυμήθηκα ότι τα μάτια σου είναι κίτρινα.
Και ότι κοιτάς αλλού για να μη με κοιτάξεις.
Και ότι το κλωτσομπουνίδι είναι για σένα ο δόκιμος τρόπος επικοινωνίας.
Ότι προτιμάς να δαγκώσεις την ουρά σου από το να απλώσεις το χέρι σου.

Και ότι φυσικά τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία, γιατί σ’ αγαπάω έτσι κι αλλιώς.

Αν με διαβάζεις, λοιπόν, όπως υπαινίχθηκες, διάβασε κι αυτό, και μετά ξέχασέ το.

Ποτέ δεν σε είδα - Γιάννης Παλαμίδας και Λένα Πλάτωνος

Bloody Mother Fucking Asshole - Martha Wainwright

Χωρίς τίτλο

2007-05-14T12:42:00.000+03:00

Λίγο μετά την υπόσχεσή σου να με πας στο νησί μας φέτος, λίγο μετά τα κρασιά, τα γέλια και τα σταυροδρόμια, σου κρατούσα το χέρι και κατάλαβα πόσο μοιάζουμε. Εκείνη τη στιγμή, ο Παναγιώτης άρχισε να λέει ένα τραγούδι που με συγκινεί πολύ, όχι μόνο λόγω καταγωγής.

Στης πικροδάφνης τον ανθό

έγειρα ν' αποκοιμηθώ
λίγον ύπνο για να πάρω
κι είδα όνειρο μεγάλο

Ο Αντώνης Κυρίτσης, ο Πετρολούκας Χαλκιάς και οι Ινδοί συνάδερφοί τους, δίνουν εδώ μια άλλη ερμηνεία του τραγουδιού.

Και της δίνουν τον εχθρό μου
για το πείσμα το δικό μου

--------------

Κι όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ, εσένα βλέπω.
Σπάω την πυξίδα με το τακούνι μου χρόνια τώρα.
Μετά θα βγω στο δρόμο, αγουροξυπνημένη και ο ήλιος θα με χτυπήσει απότομα. Έτσι απότομα, όλα φτιάχνουν.
Έτσι απότομα, όλα θα αλλάξουν πάλι, όπως γίνεται συνήθως.
Για όσο αυτή η μηχανή είναι δική μου.

My heart swings

2007-05-10T15:44:00.000+03:00

Το Art Teacher μου φέρνει ανατριχίλες. Είναι σαν να σε χτυπάει ένα παρελθόν που δεν είχες ποτέ.

Η έκθεση βιβλίου με κάνει πάντα και αναρωτιέμαι γιατί έχει τόσο κόσμο ενώ είναι γνωστό ότι δεν διαβάζουμε.
Ωραία βόλτα, στριμωγμένη όμως - στο Πεδίο του Άρεως είχε άπλα, έπαιρνες μαλλί της γριάς, χανόσουν, έκανες κύκλους, πήγαινες θερινό, καθόσουν στα παγκάκια με μια μπύρα.
Υγρασία και Κάιζερ και ιστορίες.

΄
Πήγα να δω το Αμερικάνικο Όνειρο. Στην πρώτη χορογραφία, έγειρα πάνω στον ώμο του Ν. και του είπα να με ξυπνήσει όταν τελειώσει. Αυτός μου είπε ότι έπρεπε να είχε πάρει μαζί του ένα 45άρι.
Ανάμεσα στις μαζορέτες, το μπέιζμπολ, την τύπισσα με το ακουστικό, δεν βρήκα έστω κάτι που να μου αρέσει. Οι χορευτές ακόμα έμοιαζαν να βαριούνται, οι αρθρώσεις τους ήταν ανόρεχτες. Άκουσα μόνο τη μουσική του Καμαρωτού, γιατί του έχω αδυναμία από παλιά. Κάπου έχω μια κασέτα με τη μουσική του και τη φωνή της Μουτούση.
Στη δεύτερη χορογραφία ξύπνησα και μου άρεσε πάρα πολύ. Οι χορευτές ζωντάνεψαν επίσης και ήταν εξαιρετικοί.
Στην τρίτη, του Ρήγου, φύγαμε πριν τελειώσει, νομίζω κάποια στιγμή μετά τη wonder woman. Μέσα στο γενικό χαμό, μόνο η χορογραφία δεν φαινόταν, γιατί στο μεταξύ πρόσεχες τα κοστούμια, τη βαβούρα, τα σκηνικά και όλο αυτό το ό,τι-να-ναι. Όπως και η πρώτη χορογραφία, πήρε ό,τι στερεότυπο υπάρχει για την Αμερική και το έκανε ακόμα μεγαλύτερη καρικατούρα.
Εξαιρετική η μπάντα και τα παιδιά που τραγουδούσαν, ειδικά ο Πάνος Μουζουράκης με τη μοικάνα και το πράσινο σακάκι. Πολύ ωραία φωνή.

Το κλου βέβαια ήταν η μετάφραση στο πρόγραμμα - και η τιμή του (10 ευρώ;;).
Στη λεζάντα "Οικογένεια στο δρόμο για την εκκλησία" (ή κάπως έτσι), από το 1950, που έδειχνε τη νύφη πάνω στο γαιδουράκι να πηγαίνει στην εκκλησία συνοδεία συγχωριανών της, το αγγλικό έγινε "Family in train to wedding".

Καμιά φορά κλείνω τη μουσική στα ακουστικά και προσπαθώ να ακούσω αν η βουή του συρμού έχει μουσικότητα. Αν βγαίνουν νότες από τα κουρασμένα μάτια των πρωινών.

Άκου αυτό το πρωί μέσα στον κόσμο.

Κι αυτό όταν σε πιάνουν υπαρξιακά ή όταν ο ήλιος σου χτυπάει την πλάτη.*

Αυτό όμως είναι προετοιμασία για την παραλία.

*Ευχαριστώ Winter.

Your shins are skinned again

2007-05-03T14:38:00.000+03:00

Τα ακροδάχτυλα, την ώρα που ο ήλιος πέφτει, ακροδάχτυλα για τα οποία αξίζει να γραφτούν σονέτα.

Η απαισιοδοξία και η ειλικρίνεια, και το γέλιο λίγο πριν την απελπισία και τις καρέκλες στην πολύ μικρή μου βεράντα που χωράει όμως όλο τον κόσμο μας σε δέκα λέξεις και δύο μπύρες και όλες μας τις απογοητεύσεις που μεμιάς μετατρέπονται σε επαναγητεύσεις από όσους αγαπάμε και μας αγαπούν.
Εκεί θα κρυφτεί όλη η γοητεία ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια κανένα μυστήριο. Στα βλέμματα και τις χειρονομίες των αγαπημένων μας. Στα υποκοριστικά και τα συνθηματικά.

Στα δυνατά γέλια του πρωινού, εκείνα που μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια και με κάνουν να γελάω μόνη μου στην αποβάθρα επειδή θυμάμαι αυτά που λέγαμε.

Εκεί που μου κρατάς το χέρι.
Κάθε φορά συνειδητοποιώ πόσο σπουδαία είναι η μέρα αυτή, που κρατάει, που μας κρατάει.

- Μα εγώ θεωρούσα το θέμα λήξαν.
- Προφανώς δεν είναι λήξαν. Είναι μάλλον μπήξαν.
- Τώρα που το λες, είναι δείξαν και μπήξαν.
[πραγματικός διάλογος στην Κηφισίας]

Πριν περίπου ένα χρόνο έκανα μια σημαντική κίνηση που θα άλλαζε σε πάρα πολλά τη ζωή μου - ίσως σε περισσότερα απ' όσα νόμιζα ή μπορούσα να κουμαντάρω. Άξιζε τον κόπο, ακόμα και αν κάποιες φορές δυσκολεύτηκα πολύ. Τον αξίζει ακόμα, γιατί η διαύγεια που μου χαρίζει, με γειώνει. Όλα έχουν μια διάσταση πολύ πραγματική, ακόμα και η πιο φαινομενικά παράταιρη ονειροπόληση, βρίσκει τη θέση της δίπλα στους λογαριασμούς, τις προθεσμίες, την μπουγάδα. Δύσκολη η ζωή της εργαζόμενης διανοήτριας με το κληρονομικό χάρισμα.

Μπαρδόν, σου έσπασα τη σαπουνόφουσκα; Όχι αγάπη μου, δεν κάνω επαναλήψεις τον Χάιντεγκερ τις Κυριακές (ή οποιαδήποτε άλλη μέρα). Δεν τον συμπαθώ και ιδιαίτερα τον Χάιντεγκερ έτσι κι αλλιώς.

Έρχεται κάποια στιγμή που τίποτα δεν μου κάνει εντύπωση πια. Εκείνη η στιγμή είναι που βαράει για μένα τον συναγερμό. Το βλέπω και γύρω μου, συνέχεια λέμε “έλα μωρέ, έτσι είναι, τι περιμένεις;” Μα περιμένω! Και περιμένω και ενίοτε απαιτώ, και ελπίζω και προσδοκώ, και θέλω και επιθυμώ. Αν δεν περιμένεις, τι σε κρατάει; Υπάρχει αυτή η παραίτηση για τα πράγματα και τους ανθρώπους, ότι έχουμε φτάσει πια σε ένα σημείο που τίποτα δεν μπορεί να μας εκπλήξει, τουλάχιστον όχι ευχάριστα. Όλα είναι αναμενόμενα, η αγένεια, η έλλειψη τρόπων, η έλλειψη αξιοπρέπειας, η δειλία, η μαλακία, η σιωπή, τα μισόλογα, το κουτσομπολιό, “έτσι είναι”, γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι.

Και για πόσο θα με ενοχλούν ακόμα συμπεριφορές και πράγματα που έχω ξαναζήσει; δεν θα έπρεπε να έχω συνηθίσει; Τι να συνηθίσω; όλο αυτό;

Να μου λείπει.

Ο υπολογιστής μου φέρνει πονοκέφαλο.
Και κάποιοι άνθρωποι επίσης.
Αλλά αρνούμαι να παίρνω ντεπόν τόσο εύκολα.

Κάποια στιγμή αυτό που είμαστε στρέφεται εναντίον μας. Ορίζουμε κάτι ως ανώτερο και κάτι ως κατώτερο μπας και έχουμε με κάτι να ασχολούμαστε. Γιατί το έχουμε ανάγκη. Ακόμα κι αν αυτό με το οποίο ασχολούμαστε είναι μια βλακεία και μισή, ακόμα κι αν οι άνθρωποι έχουν ανάγκη τις βλακείες και μισές.

Μερικοί περιμένουν από μένα να είμαι ο ανώτερος άνθρωπος. Ο καλύτερος. Αν με ορίζουν ως τέτοιο σε σύγκριση με τον εαυτό τους, αυτό μάλλον τους κάνει χειρότερους –σίγουρα από μένα, αν όχι και από κάποιον άλλον. Να μια παγίδα της σκέψης που πέφτεις χωρίς αναπνευστήρα.
Φταίω, όμως, κι εγώ.
Που δεν όρισα τον εαυτό μου σε σύγκριση με κάτι άλλο. Που κάνω ζιγκ ζαγκ στα δίπολα, μη με βρουν ξώφαλτσα.
Που δεν στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων, που ήταν ο πάτος.
Όλα είναι θέμα σωστού χρόνου.

Και να πεις ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα χόμπι. Ένα σωρό.
Φαίνεται ότι το αγαπημένο μας χόμπι είναι οι άλλοι. Κάποιου την προσοχή πρέπει να τραβήξουμε. Με κάποιο τρόπο πρέπει να αφήσουμε το στίγμα μας, έστω κι αρνητικό.

Και μετά απλώς βαριέμαι. Δεν είναι τέλειο αυτό το επιχείρημα; Βαριέμαι. Γι' αυτό.
Ούτε αναλύσεις ούτε ψυχαναλύσεις (και μάλιστα δωρεάν) ούτε τίποτα. Απλώς βαριέμαι. Ζήτω η νεωτερικότητα.
Αν πέσει ένα δέντρο στο δάσος και δεν το ακούσει κανείς, έχει όντως πέσει το δέντρο;
Κάπως έτσι είναι το πράγμα.

Πρωί 9 η ώρα στην Αλεξάνδρας, κάποιος κατέβασε τα παντελόνια του, τα σώβρακά του και κατούρησε μπροστά στην ταμπέλα της Craft. Τριγύρω του πέρναγαν οι βιαστικοί περαστικοί που σίγουρα ήταν περίεργοι για αυτό που συνέβαινε αλλά ακόμα πιο σίγουρα θα είχαν να πάνε κάπου και θα είχαν αργήσει. Αρκέστηκαν σε διακριτικά βλέμματα μέσα από τα γυαλιά ηλίου. Νέα Υόρκη γίναμε.

Κάτω ο φασισμός της φράντζας, της περιστεροφωλιάς που λέγεται χτένισμα, του λαχανί. Είναι λες και βγήκαν από το Village of the Damned. Ας βγει κάποιος από αυτούς που ακολουθούν και παρακολουθούν αυτά τα κοριτσάκια κι ας τους πει πόσο κακόγουστο είναι. Μήπως και σταματήσουν δηλαδή.

Δύο αγόρια απέναντί μου στο μετρό κουβέντιαζαν για τον Κάφκα. Ο ένας κάτι μου θύμιζε αλλά δεν μπορούσα να εντοπίσω τι ακριβώς. Κάπου τον είχα ξαναδεί. Τέλος πάντων, μέσα μου σκέφτηκα «Χα, αυτό πρέπει να σου το πω μπας και σταματήσεις το δούλεμα».

Μια βόλτα στα blogs αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν υπάρχει σωτηρία, ο σπόρος του σατανά ήρθε και ζει ανάμεσά μας και πρέπει να ψάξουμε έναν παπά για ομαδικό εξορκισμό. Τι να πρωτοθυμηθώ (για σένα, όμορφο χωριό);
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει και κυρίως για ποιο λόγο. Εδώ δεν μιλάμε για ψευδοσυγκρουσιακότητα (πες το γρήγορα 3 φορές) αλλά για κανονική μονομαχία στο Ελ Πάσο (ή στο El Password). Την αιτία την έχουμε καταλάβει; Υπάρχει; Υπάρχει κάτι πέρα από την ανθρώπινη φύση; Και μη μου αρχίσεις τα ανθρωπιστικά και τις αξίες του Διαφωτισμού, γιατί θα σε βάλω να διαβάσεις Ντε Σαντ μέχρι να σε πιάσει αναγούλα και Νίτσε μέχρι να σου ανέβει η μυωπία 2 βαθμούς σε κάθε μάτι.
Τι νομίζουμε ότι κάνουμε; Μήπως κουνήθηκε ο άξονας της γης και δεν το πήραμε χαμπάρι; Τέτοια επιρροή οι μπλόγκερς στο ιστορικό γίγνεσθαι;
Ποιος να τό λεγε.

Ρητό του μήνα: Η φτώχεια θέλει καλοπέραση και η πουτανιά φτιασίδι.

Like a windswept trail

The Lisps - Pepper Spray
(Thank you H2o)

and it really makes me wonder if I ever gave a fuck about you
(ελαφράδα)

Hay un son - Orishas

Silent shout

2007-04-30T14:07:00.000+03:00

Στο Χοτέλ Μέμορι, ο αποσιωπημένος μου

Δημήτρης Δημητριάδης

Erase and rewind

2007-03-29T13:22:00.000+03:00

Εκεί που έπινα μπύρες με τον Αδερφή και τη Λουκρητία στο Μπρίκι, αυθόρμητα μου ήρθε και είπα “θέλω να σταματήσω το μπλογκ”.
Φαντάζομαι είναι κάτι που όλοι οι μπλόγκερς το έχουν σκεφτεί. Είναι σαν να θες να κόψεις το τσιγάρο.
Το τσιγάρο βέβαια δεν θέλω να το κόψω. Γιατί αν ήθελα θα το έκοβα. Τώρα που το σκέφτομαι, έχουν περάσει περίπου 16 χρόνια από τότε που άναψα εκείνο το πρώτο τσιγάρο στην τραπεζαρία μας, μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο.
Το έχω συζητήσει επίσης αρκετές φορές με τον Αδερφή (που τι φταίει ο δόλιος να είναι φίλος μου) αλλά και με άλλους άτυχους συνανθρώπους μου.
Το τελευταίο διάστημα νιώθω να λογοκρίνομαι. Η λογοκρισία δεν είναι τόσο εξωγενής όσο είναι εσωτερική. Ασκώ τις αντοχές μου.
Θα μου πεις, έτσι κι αλλιώς, σιγά ποιος σε καταλαβαίνει κοριτσάκι μου με τις κουλαμάρες που γράφεις. Ούτε οι φίλοι σου δεν σε καταλαβαίνουν. Δευτερεύον αυτό. Δεν με απασχόλησε ποτέ.
Όπως έχω πει και σε προηγούμενους λόγους μου, δεν γράφω για να με καταλάβουν, αλλά για να καταλάβω εγώ τον εαυτό μου (ανεπιτυχείς προσπάθειες, αλλά πρέπει να τις κάνω). Το γιατί γράφω ενώπιον κοινού, είναι ένα θέμα που άπτεται του ψώνιου μου και της διαστροφής μου και δεν είναι της παρούσης. Η Λουκρητία μου είπε να προσέξω όλη αυτή την εσωστρέφεια (είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα). Εγώ ξέρω ότι μόνο η φασολάδα κάνει κακό (και αυτή όχι πάντα) και όχι η εσωστρέφεια.
Όλοι εδώ μέσα έχουμε μια περσόνα. Ή μια εικόνα, αν σε χαλάει η περσόνα και σου φαίνεται βαριά σαν έννοια. Τη δημιουργήσαμε μπαίνοντας και μετά, θέλοντας και μη, τη συντηρήσαμε και τη συντηρούμε. Αλλιώς την άρχισα ξεκινώντας κι αλλού έχει φτάσει τώρα. Στο μεταξύ έχουν υπάρξει μεσολαβήσεις, προβολές, αντικατοπτρισμοί, προσδοκίες, φαντασιώσεις, απαιτήσεις, αξιώσεις. Δεν έχει απαραίτητα να κάνει με το ποιοι είμαστε στον έξω κόσμο.
Γιατί εδώ δεν είναι ο έξω κόσμος. Δεν είναι, όμως, ούτε ο έσω κόσμος. Είναι μια γωνία που βρήκαμε να πούμε το κομμάτι μας, όποιο κι αν είναι αυτό, και που τελικά, την έχουν βρει κι άλλοι τόσοι, με αποτέλεσμα να μην είμαστε τόσο μόνοι όσο θα θέλαμε. Ή που δεν θα θέλαμε, γιατί δεν είσαι ποτέ μόνος στο διαδίκτυο. Και όλοι έχουμε επιλέξει να γράφουμε εδώ, για τον οποιονδήποτε λόγο. Για επιβεβαίωση, κυρίως. Ότι δεν είμαστε μόνοι.
Μου πέρασε από το μυαλό η σκέψη ότι το μπλόγκιν είναι μια νέα μορφή performance. Είσαι μπροστά σε κοινό, υπάρχει διάδραση, υπάρχει η γέννηση ενός τύπου καλλιτεχνικής έκφρασης, κάτι θες να πεις...κι αυτό που λες επηρεάζεται από το ποιος σε βλέπει. Μόνο που είμαστε και η τσόχα και το κογιότ. Εξημερώνουμε τον εαυτό μας.
Ο υποκριτής αναγνώστης, ο όμοιος και αδερφός μας, είναι εκεί για να μας διαβάσει, να εμφανιστεί στο counter, να αφήσει το σχόλιο, να στείλει ένα μέιλ, να μας επιβεβαιώσει, να δώσει εκείνη τη νιτσεϊκή σχεδόν κατάφαση. Είναι εκεί ακόμα και για να μας γνωρίσει από κοντά, αν το θελήσουμε.
Αυτό έχει γίνει, πολλάκις με πολλούς. Γνωριζόμαστε οι περισσότεροι (μην πω παραγνωριζόμαστε). Και τι καταλάβαμε;
Πολλά. Και τίποτα. Κάποιων τα συμπεράσματα καταρρίφθηκαν, άλλων επιβεβαιώθηκαν, υπάρχουν εκπλήξεις και τραγικές προβλεψιμότητες, όπως συμβαίνει συνήθως. Δεν υπάρχει λοιπόν μυστήριο. Μην κοιτάς που πασχίζουμε να το δημιουργήσουμε. Αυτό είναι και το νόημα της αιτιατικής και του παρατατικού, του χρόνου της αφήγησης και της γοητείας.
Κανένα μυστήριο: δεν προλαβαίνω να σιδερώσω, έχω βαρεθεί να πληρώνω λογαριασμούς και να κάνω προσθαφαιρέσεις.
Ψάχνω καιρό να βρω κάτι που να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον στα μπλογκς και δεν μπορώ. Νομίζω έχω βαρεθεί και τον εαυτό μου εδώ μέσα.
Όχι ότι περιμένω τίποτα τραγικά ενδιαφέρον να συμβεί. Όποιος έχει αντέξει να δει για πάνω από 2 λεπτά δελτία ειδήσεων, ξέρει ότι δεν υπάρχει πια τίποτα ενδιαφέρον. Ίσως μόνο στο δελτίο του Σταρ που σε κάνει να νιώθεις ότι ζεις σε μια άλλη χώρα. Και μιας και πουθενά δεν υπάρχει παρθενογένεση, το ενδιαφέρον θα είναι στον τρόπο που θα πεις κάτι και όχι σε αυτό που θα πεις.
Η Μανταλένα έγραψε κάπου σε μια συζήτηση στου Μακ: και μόνο ο χρόνος δείχνει αν κάποιος blogger έχει κάτι να πει ή όχι.
Και ερωτώ κύριε πρόεδρε: να πει κάτι σε σχέση με τι;
Με τον εαυτό του; με τη ζωή; με το μπλόγκιν; με τη γραφή; με την πολιτική; με γενικώς;
Καμιά φορά νομίζω ότι είμαστε περιφερόμενες εσωστρέφειες που συναναστρέφονται (για άγνωστο λόγο) η μία την άλλη, λες και όλες μαζί θα κάνουμε μια εξωστρέφεια. Μόνο που ο αυτισμός και η εσωστρέφεια μπορεί να είναι και 20 άτομα μαζεμένα, που περιχαρακώνονται στον χώρο που ορίζουν τα χέρια τους σε έκταση ενώ αγκαλιάζονται.

Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι οι φίλοι μου είναι οι τελευταίοι λογικοί (μάλλον παράλογοι σε αντεστραμμένη λογική) άνθρωποι αν όχι του πλανήτη, σίγουρα της πόλης. Βέβαια όλοι το ίδιο θα πουν για τους δικούς τους φίλους – αν αυτό ίσχυε, γιατί κυκλοφορούν τόσοι μαλάκες εκεί έξω; Πόσες γρατσουνιές να κάνεις στα γόνατα, πόσες αγκωνιές να ρίξεις, για πόσο να είσαι σε εγρήγορση ακόμα και χωρίς καφέ;

Χτες το βράδι, έξω από το παράθυρο, μικρά πράσινα φύλλα ενός άγνωστου φυτού φαίνονταν από το τζάμι να ριγούν στο κρύο. Δεν τα έβλεπες γιατί μου μίλαγες και το τζάμι ήταν πίσω σου. Βεβαιώνουμε μεταξύ μας μια μοναξιά που δεν έχει να κάνει με των άλλων ούτε έχει τίποτα ρομαντικό, αυτάρεσκο, μεγαλειώδες, υπερφίαλο ή ανώτερο. Είναι κάτι διαφορετικό.
Είναι αυτό που μας κάνει είτε να τρέχουμε στα καταφύγιά μας είτε να τα καταστρέφουμε ολοσχερώς, σχεδόν με την ίδια ταχύτητα.

Όλοι έχουμε ρόλους, μου λες. Ναι, αλλά εμένα μάλλον τώρα με χαλάει η διανομή.
Ακόμα κι αν φταίω για τη συγκεκριμένη, πρέπει να την αμφισβητήσω.

Baby you said
watch my head about it
my head about it
oh, no kidding

Παρόλα αυτά, ευχαριστώ για τα λουλούδια.

A hand of wires

2007-03-27T14:44:00.000+03:00

Αρχίζεις να λες το όνομά μου, πολλές φορές, από κει που δεν το έλεγες σχεδόν ποτέ, γιατί είχες βρει ένα σωρό παρατσούκλια για να με προσφωνείς.
Και γελάμε, δεν προλαβαίνουμε να μιλήσουμε γιατί οι προτάσεις μου τελειώνουν εκεί που αρχίζουν οι δικές σου, είμαι ακόμα η μικρή, που ξέρει τις παύσεις σου, τις αμηχανίες σου, όταν σου μιλάω είναι σαν να σε βλέπω και το ακουστικό αστράφτει από τα μάτια σου, τέτοιο βλέμμα δεν το έχει φτάσει κανείς ακόμη, τέτοιο χρώμα, να προσέχεις, σου λέω, μου έχεις λείψει, ίσως ακόμα κι εσύ και όχι το φάσμα σου.

We only said goodbye with words

Μέρα τέλεια για μπύρες και σανγκρία και κρασί, η σειρά τυχαία. Μετά έρχεσαι, αρχίζουν οι αιτιατικές και τα γέλια. Πόσο θέλω να μη χάσω την ικανότητα του να μπορώ να κοιτάω στα μάτια.

Σιγά σιγά ξεφλουδίζω από ότι νιώθω ότι δεν μου αξίζει.
Τελειώνουν οι ασκήσεις και τα λυσάρια, καμιά φορά μπορείς τελικά να νιώθεις ότι μπορείς να πάρεις την τελεία και να την κάνεις πινέζα στον τοίχο σου. Πινέζα που δεν κρατάει τίποτα.

Reclined amongst these packs of reasons

Τα περισσότερα λέγονται αλλού, όχι εδώ.

Εδώ ψευδίζουμε πίσω από τη μάσκα μας, μπαλώνοντας όπως μπορούμε τις ρωγμές, με λέξεις, που είναι μόνο λέξεις.

Shigeru Umebayashi - Lovers

Not a unique snowflake

2007-03-23T15:20:00.000+02:00

Όταν γράφω εδώ, το φάντασμα του αναγνώστη μπλέκεται με το δικό μου. Γιατί φάσματα κυκλοφορούν εδώ, εικόνες, εντυπώσεις, που προηγούνται ενός πραγματικού ανθρώπου με σάρκα και οστά. Σάρκα και οστά θα του δώσει ο χρόνος.

Σάρκα και οστά δεν θα σου δώσει το πληκτρολόγιο.

Χτες έριξε μια υπέροχη βροχή που μου πήρε το δαχτυλίδι από το χέρι. Συμβαίνουν αυτά αν το δαχτυλίδι είναι μεγάλο για τον παράμεσο αλλά παρόλα αυτά δίνεις ένα σκασμό λεφτά για να το πάρεις επειδή το ερωτεύτηκες στη βιτρίνα. Γύρισα πίσω τον ίδιο δρόμο μπας και το βρω, αλλά το μόνο που κατάφερα είναι να γίνω πιο πολύ μούσκεμα, ενώ στα ακουστικά έπαιζε το Transparent Things των Fujiya&Miyagi. Το χαμένο δαχτυλίδι πέρασε στη σφαίρα της αιωνιότητας και των μυστικών χρησμών της καθημερινότητας, των μηνυμάτων εκείνων που κάποιος μας στέλνει για να μας πει κάτι (ίσως θέλει να μου πει να σταματήσω να ερωτεύομαι δαχτυλίδια ή να δίνω ένα σκασμό λεφτά για να τα αποκτήσω), απέκτησε μια συμβολική σημασία, έκλεισε έναν κύκλο που άνοιξε την ημέρα της αγοράς του, που ήταν μια ωραία μέρα, ένα Σάββατο πρωί.

Γυρνώντας σπίτι, το μόνο που ήθελα ήταν μια γουλιά κονιάκ πριν κάνω το οτιδήποτε (κι άλλες δυο-τρεις-δέκα γουλιές αργότερα).

Ύστερα χτύπησε το τηλέφωνο, ακούσαμε σ' αγαπώ – το σ' αγαπώ το βλέπεις κιόλας, κι αν μην μπορούσα να σε κοιτάξω στα μάτια χτες, δεν φταις εσύ, εσύ με ξέρεις – εκείνο το καλώδιο που ζωγράφισες τουτ τουτ... δεν υπάρχει κανείς από την άλλη. Είναι οι μέρες τέτοιες, που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να βλέπεις Χάρι Πότερ στο κρεβάτι, να χαζεύεις τον κόσμο που γεμίζει το μπαρ, να κατεβάζεις μουσική και να διαβάζεις μια ώρα Μουρακάμι την ημέρα – εγγυημένα θα κάνει πέρα τους γιατρούς κάθε είδους και θα φέρει κοντά έναν υπέροχο κόσμο ονείρου, σαν να βλέπεις Ντέιβιντ Λιντς να σκηνοθετεί διηγήματα του Κάφκα, κάθε του λέξη ζυγιασμένη.

And you open the door and you step inside...we're inside our hearts.
Ποιό είναι το happy place μου;

Προσοχή, πτώση δεινοσαύρων.
Μου έλειψαν τα μούτρα σου.

We are the all-singing, all-dancing crap of the world
Το μόνο σίγουρο.

Cortney Tidwell - Don't let stars keep us tangled up

[To remix στον Τουρίστα από τον οποίο έμαθα και το τραγούδι.]

This is your life, good to the last drop

I won't let your mystery unfurl

2007-03-20T14:00:00.000+02:00

Δεν μπορώ να σκεφτώ.
Και δεν θα ζητήσω συγνώμη γι' αυτό.

Κι εγώ μετράω τις μέρες περπατώντας, με τα ακουστικά στα αυτιά.
Και εσένα, στον πρώτο καφέ της ημέρας, μιας μέρας γεμάτης ήλιο, και φωνές που αγαπώ. Και που ξέρω πόση μουσική κρύβουν.

Στέκομαι σε μια γωνιά, ανάβω τσιγάρο και βλέπω το κυνήγι των επιθέτων. Ποιός μας έβαλε εδώ; χρόνια τώρα κλωτσάω σε αυτό, έχω πάρει σβάρνα και τα γυναικόπαιδα, και το μόνο που κατάφερα είναι μερικά επίθετα ακόμα, ολοδικά μου, γιατί τα έχουμε ανάγκη, έστω κι αν αυτό που βλέπουμε είναι θολό. Πρέπει παρόλα αυτά να έχει ένα όνομα, έτσι δεν είναι;

Κι εγώ σέρνω κάποιο επίθετο μαζί μου, μια εικόνα, έναν ρόλο. Μερικές φορές αξίζω πραγματικά το Όσκαρ. Κουβεντιάζουμε για τους ρόλους, αλλά τελικά δεν τους αποφεύγουμε. Γίνονται μια ωραία αιτιατική, κι εμείς μια ωραία αφήγηση, αυτό δεν μένει μόνο ; - για όσο μπορούμε να αφηγούμαστε, δεν υπάρχει φόβος, τριγύρω αφορμές, όσο για τις αιτίες, αυτές δεν αρκούν ούτε καν για μια αντίδραση.

'Ηθελα να κάνω τσιγάρο μαζί σου στην άκρη της αποβάθρας, αλλά να πάμε από την άλλη μεριά, και να πάρουμε επιτέλους εκείνο το αεροπλάνο, όποιο φεύγει πρώτο, για οπουδήποτε, έστω για 2 ώρες.

Από δω βλέπεις και τη θάλασσα, με λίγη φαντασία, αυτό που φέγγει ίσως είναι ο Αυγερινός -αυτό που φέγγει όμως δίπλα μου είσαι εσύ. Κι έχω τόση ανάγκη να σωπάσω ώρες ώρες που νιώθω αντί για αίμα, λέξεις να τρέχουν προς την καρδιά μου για να λειτουργήσει. Εκεί μαζεύονται όλες, κι εγώ τις χάνω, γιατί κρύβονται καλά. Δεν τις χρησιμοποιώ ακόμα κι αν τις βρω. Τα πρωινά ανοίγω τα παράθυρα κι έχει ησυχία, ακούγεται μόνο η μουσική που βάζω για να ξυπνήσω και τα τακούνια μου καθώς φεύγω.

Τα μαλλιά μου ασπρίζουν. Όλο και περισσότερο.
Τα χέρια μου αγριεύουν.
Τα μάτια μου σκανάρουν.
Κι εγώ βλέπω ακόμα το κοριτσάκι που έπαιζε μπάλα στο προαύλιο.

Feist - Sea Lion Woman

Bonnie Prince Billy - Lay and Love

Road trip

2007-03-19T11:25:00.000+02:00

Μου αρέσει να χάνομαι περπατώντας - οι δρόμοι μοιάζουν διαφορετικοί, ακόμα κι αν έχω περάσει απο κει πολλές φορές.

Απ' ότι φαίνεται, αρέσει σε όλους.

Ίσως κάπου να έχουμε συναντηθεί.

Cinemascope

2007-03-16T11:39:00.000+02:00

Η παπαρουνίτσα με ρωτάει ποιές είναι οι αγαπημένες μου ταινίες.

Βαθύς προβληματισμός έπεσε χτες - ξαφνικά σαν να μη θυμόμουν τι ταινίες έχω δει (χώρια που θέλω να αποφύγω αν γίνεται και το δούλεμα από διάφορους σεσημασμένους ότι βλέπω μόνο Ταρκόφσκι).
Το βεβαρημένο παρελθόν μου φυσικά δεν θα μου επιτρέψει να το καταφέρω αυτό. Ας είναι.

Ας δικαιώσω λοιπόν τις φήμες κι ας ξεκινήσω από τον Αντρέι.

Νοσταλγία - Καθρέφτης (ενδεικτικά μιας και αδυνατώ να διαλέξω μία).

Η Έβδομη Σφραγίδα

Η Δασκάλα του Πιάνου

Mullholland Drive

Old Boy

Ζούσε τη ζωή της

Accattone

In the mood for love

Από κοντά και το 2046.

Όνειρα

Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού

Fight Club

The insider

Η συνομιλία

Ο ελαφοκυνηγός

Scarface

Η Λάμψη

Leaving Las Vegas

Magnolia

Μια πορνογραφική σχέση

Big Fish

The Life of Brian

Vengo

La Dolce Vita

Hable con Ella

Πολλοί νεκροί για μια κηδεία

Δαμάζοντας τα κύματα

Οκ, το παράκανα.
Από κει που δεν μπορούσα να θυμηθώ, τις θυμήθηκα (σχεδόν) όλες.

Με τη σειρά μου, ζητάω από τον Αδερφή, την Candy Blue και τη Rainman να μας πουν ποιές είναι οι αγαπημένες τους ταινίες.

[Στο σινεφίλ πνεύμα, έλαβα πρωί πρωί μια κασετίνα με 6 ταινίες του Γούντι Άλεν. Σ' ευχαριστώ.]

Εξαργυρώνομαι (survivance)

2007-03-15T12:54:00.000+02:00

Κάνει κρύο και πονάω, αλλά θέλω και παγωτό.
Ακόμα παραγγέλνω κονιάκ.
Γελάμε σε έρημους πεζόδρομους των καθημερινών. Γελάμε με την τρικυμία εν κρανίω.
Ακόμα ακούω στο repeat τις εμμονές μου, ακόμα τα βιβλία μου κάνουν τα ράφια να γέρνουν, σαν σώματα που αρχίζει η φθορά τους και το ξέρουν αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.
Ακόμα μπορεί να με πατήσει κανένα αυτοκίνητο γιατί σχεδόν ποτέ δεν περνάω από τις διαβάσεις.
Η γειτονιά μου είναι σκόρπια από δω κι από κει κι όταν φτάνω σπίτι μου, οι σειρήνες δεν ακούγονται πια.
Το τηλέφωνο μόνο χτυπάει, με ρωτούν τι κάνω και η απάντηση είναι έτοιμη, την παίρνεις βγαίνοντας από την ταινία παραγωγής και την επαναλαμβάνεις μέχρι να την πιστέψεις, γιατί αν πεις κάτι άλλο, αυτό συνεπάγεται μια μικρή ρήξη, έστω και ενδόρρηξη, και μετά παίρνεις σβάρνα τον διαφωτισμό κι αρχίζεις τα πέρα δώθε, μικρά συννεφάκια πάνω απ' τα κεφάλια μας οι σκέψεις, ενίοτε και οι λάμπες με την έμπνευση, αν υπάρχει, όταν υπάρχει.
Ακόμα κι αν δεν σε ενδιαφέρουν οι σωστές ή λάθος απαντήσεις, βολεύει.
Πολλές φορές ξεχνιέμαι και ξεχνάω.
Ακόμα σπρώχνω το εκκρεμές, ελπίζοντας ότι θα σε βρει στο κεφάλι και θα σταματήσει απότομα να κινείται.

Επικήρυξα τον εαυτό μου για ένα εκατομμύριο εμπειρίες. Καταζητείται από μένα. Θέλω να τον συλλάβω γιατί με εκβιάζει. Είναι εκβιαστής ο εαυτός μου, επικίνδυνος.

Μπορώ να γίνω πολλά.
Θέλω, όμως, να γίνω λίγα.
Πως γίνεται κανείς αυτό που είναι – μας είπες εκείνο το απόγευμα, ανάθεμα κι αν το καταλάβαμε, αλίμονο κι αν το νιώθω τώρα.
Μην υποτιμάς το εν δυνάμει. Καμιά φορά είναι πιο σπουδαίο από αυτό που συμβαίνει τώρα.
Το ακούς να σιγοβράζει χωρίς καν να χρειάζεται να στήσεις αυτί.
Κι εκεί που λες ότι δεν ενοχλείσαι πια, σε τυλίγει σαν ζουρλομανδύας. Χωρίς μαγικές ιδιότητες, αλλά μπορεί να σε εξαφανίσει, εκεί που δεν το περιμένεις.

Drag another cliche, howling from the vaults

How much are you worth?

M' endormir loin de tes chimeres

"Μπορεί κανείς να μάθει, με την πειθαρχία ή με τη μαθητεία, με την εμπειρία ή με τον πειραματισμό, να αποδεχθεί, ή, καλύτερα, να επιβεβαιώσει τη ζωή;

Το ζην, αυτό το πράγμα, μπορείς να το μάθεις στον εαυτό σου, μπορείς να το διδάξεις στον εαυτό σου;"

You want the truth? You know I'd do it all again

Between the click of the light and the start of a dream

Don't ever make me shoot

2007-03-12T14:53:00.000+02:00

Νιώθω σαν να περπατάω μέσα σε μια μεγάλη σαπουνόφουσκα που λειτουργεί σαν κέλυφος. Δεν προσέχω καν μην σπάσει, δεν με νοιάζει κι αν σπάσει. Από τις ραγισματιές του ξεχωρίζω τις ραγισματιές των άλλων. Όλα από δω φαίνονται ωραία, σαν τις μπουρμπουλήθρες Σάββατο βράδι έξω από το τζάμι της Πλαστελίνης, ανάλαφρα και συνειδητά ανούσια. Έστω με την ψευδαίσθηση ότι είναι έτσι. Εξάλλου, το μόνο που αλλάζει είναι η οπτική γωνία. Η θέση. Το πράγμα μένει ίδιο. Την ίδια απόφαση θα παίρνεις, μόνο οι άνθρωποι θα αλλάζουν.
Το προαιώνιο ερώτημα του παρατηρητή και του κατά πόσο αυτός επηρεάζει το αντικείμενο παρατήρησης.
Μυωπία ή πρεσβυωπία; Υπερμετρωπία ή αστιγματισμός; Ζαλίζομαι από την έλξη και την απώθηση. Μπερδεύω τη φυσική με τη χημεία.
Σαν να μην βρίσκομαι απλώς, αλλά να είμαι το μάτι ενός κυκλώνα που κοιμόταν μέσα μου (ή έκανε ό,τι κοιμόταν για να μην τον δω) και τώρα το μάτι αυτό κλείνει παιχνιδιάρικα, δημιουργώντας μικρούς ανεμοστρόβιλους, που δεν προειδοποιούν για τίποτα.
Καταφύγιο άγριων ζώων που με εξημερώνει, ακαταλαβίστικες συνεννοήσεις όσο διασχίζω φανάρια, φωνή που με προσφωνεί “αγαπημένη”, 2 λεπτά συζήτηση πριν χωριστούμε στο μετρό, συλλογίζομαι τα βάσανα της δημοκρατικότητας (που καταλήγει αυταρχισμός στον εαυτό μας), γεμίζω αδειάζω τασάκια, γαντζώνομαι στη στιγμή, θα ξεζουμίσω ό,τι σατόρι υπάρχει εκεί έξω, το δεξί μου μάτι δακρύζει από μόνο του κι όλοι νομίζουν ότι κλαίω, όχι δεν κλαίω, ό,τι τραγούδι κι αν ακούω, μου λείπεις καμιά φορά, αλλά δεν μου λείπεις εσύ, μου λείπει αυτό που ήξερα από σένα, αυτό που ήσουν τότε, μου λείπει κι αυτό που ήμουν τότε και δεν είμαι πια, αλλά κατά βάθος σ' ευχαριστώ, και τώρα είμαστε δυο ξένοι αλλά αγαπιόμαστε ακόμα, γιατί τα φαντάσματα συμπαραστέκονται το ένα στο άλλο, όταν οι ζωντανοί υπερεκτιμούνται, με κοιτάς στο σκοτάδι, αλλά ακόμα κι έτσι, μπορώ να ξεχωρίσω, είμαι προπονημένη, εξασκημένη, και θα συνεχίζω να εξασκούμαι μέχρι να αποκτήσω νυχτερινή όραση γιατί αυτή μετράει περισσότερο από την κανονική.

Arcade Fire - Keep the car running

Grace

2007-03-09T15:07:00.000+02:00

She said I'll throw myself away
they're just photos after all
I can't make you hang around
I can't wash you off my skin

Outside the frame

is what we're leaving out

you won't remember anyway

I've been caught with red hands

Nothing ever spoiled on me

[For M.]

Novocaine for the soul

2007-03-08T13:48:00.000+02:00

Πόσο θα ήθελα να είμαστε τώρα στη Φλωρεντία, να περιμένουμε στην ουρά για το Ουφίτσι και να σχολιάζουμε ανηλεώς τις βλαχοαμερικάνες από την Γιούτα που περίμεναν από πίσω μας, που μιλούσαν για γκόμενους και πρόβες στις μαζορέτες και φόραγαν ροζ κραγιόν και έλεγαν πόσο great είναι εδώ στην Ευρώπη.

Και μετά να κάναμε βόλτες στον ήλιο, μέχρι να πρέπει να πάρουμε το τρένο της επιστροφής. Τα βήματά μας στο πλακόστρωτο μέχρι να φτάσουμε στο Ντουόμο και για λίγο να μην πιστεύω ότι είμαι πράγματι εδώ.

Αλλά τώρα είμαι εδώ, όχι εκεί.

Εντάξει, δεν έχει Ντουόμο ούτε μπορεί να πέσω κατά τύχη πάνω στη Μέδουσα επειδή έστριψα λάθος σε μια σκάλα στο μουσείο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να πετρώνω.

Τώρα, όμως, μπορώ να κάνω κι άλλα πράγματα.

Ασκούμαι, σαν εκείνον στο Ghost Dog πάνω στην ταράτσα. Από το καθετί που εξατμίζεται, περνά ή επιμένει να είναι, διαγράφω και προσθέτω, με σίγουρη την αποτυχία, γιατί στα μαθηματικά ποτέ δεν τα κατάφερνα.

Ακούω συνέχεια το long snake moan, το eternal flame και το all my little words, διαβάζω το βιβλίο μου και ζαλίζομαι, και ναι, τελικά ίσως να επιλέγουμε τη θέση μας, ίσως και όχι, υπάρχει όμως, γιατί την έχουμε ανάγκη.

Γι'αυτό καλύτερα να στέκομαι όρθια. Έχει και καλύτερη θέα.

Και εξορίες που δεν γνώρισα ποτέ μου

2007-03-07T13:09:00.000+02:00

Αναγνωρίζω, με όλο μου το κορμί, τις μικρές κωμοπόλεις που διέσχισα σε παλαιότερα ταξίδια μου στην Ουγγαρία και στη Ρουμανία. *

Στην πραγματικότητα, δεν κοιτάζει τίποτε - συγκρατεί προς τα μέσα την αγάπη του και το φόβο του: αυτό είναι η Ματιά.

Όμως η ματιά, αν επιμένει (κι ακόμα περισσότερο, αν διαρκεί, διανύει με τη φωτογραφία, το Χρόνο), η ματιά είναι πάντοτε δυνητικά τρελή: είναι ταυτόχρονα πράξη αλήθειας και πράξη τρέλας.*

Andre Kertesz: Καθρέφτης μιας ζωής.
Από την Παρασκευή έως τις 20 Μαϊου στο Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης.
Στην Αθήνα θα φιλοξενηθεί από το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

[*Ρολάν Μπαρτ, Ο Φωτεινός Θάλαμος]

Such a beautiful child again

2007-03-06T12:28:00.000+02:00

Γράφει η Lady Elle

Τώρα τελευταία οι μέρες φεύγουν γρήγορα, σαν τα δέντρα που προσπερνάω τρέχοντας στην Εθνική, γεμάτες με πολλές υποχρεώσεις, πρόβες και καφέδες, ξυπνάω τα πρωινά και αναρωτιέμαι τί μέρα είναι σήμερα και πόσο ακόμα αργεί το Σαββατοκύριακο. Σαν όνειρα που ξέρεις ότι τα είδες αλλά δεν μπορείς να τα θυμηθείς ακριβώς, η μνήμη του χρυσόψαρου, και η Α. με διαβεβαιώνει στρίβοντας τσιγάρο ότι «αυτά είναι τα καλύτερά μας χρόνια», ενώ η Ε. κουνάει το κεφάλι με σιγουριά, απλώνοντας λάδι στα χέρια της και λέγοντας πως η μοίρα των ανθρώπων είναι ο χαρακτήρας τους.
Και οι αναμνήσεις; Είναι αυτό που θα έχω για πάντα ή αυτό που δεν θα έχω ποτέ πια; Οι αναμνήσεις μου από εσένα είναι μόνο δικές μου, δεν μπορεί να μου τις πάρει κανείς, τις αλλάζω και τις τροποποιώ κατά βούληση, δεν μ’ ενδιαφέρει να είναι ακριβείς, θέλω να μου αρέσουν, απορρίπτω όλα τα δυσάρεστα και κρατάω μόνο τα καλά, το βλέμμα σου επάνω μου, την ήρεμή σου ανάσα όταν κοιμάσαι, το στραβό, πονηρό σου χαμόγελο.
Οι αναμνήσεις μου από εσένα είναι μόνο δικές μου, δεν μπόρεσες να μου τις πάρεις φεύγοντας, κι εγώ δεν ήθελα να τις αφήσω, έχω γαντζωθεί επάνω τους, με ορίζουν και τις ορίζω. Η παρουσία σου με άλλαξε, αλλά η απουσία σου ήταν καθοριστικότερη, πιο ισχυρή, με σκλήρυνε και με θύμωσε πολύ, περισσότερο από όσο πίστευα ότι άντεχα ή ότι μπορούσα.
Όμως τώρα πια έχω δυναμώσει, δεν έχω ανάγκη ούτε εσένα ούτε τις αναμνήσεις σου, η ζωή μου προχωράει κι εγώ μαζί της, σκέφτομαι καθώς περπατάω γρήγορα στην Πατησίων. Δεν σε χρειάζομαι πια, είμαι δυνατή, σε αφήνω όπως με άφησες, άλλοι άνθρωποι πήραν τη θέση σου, άλλα βλέμματα, άλλες ανάσες, άλλα χαμόγελα, ναι, η απουσία σου δε με πληγώνει τώρα, έχω καλύψει το κενό, ψιθυρίζω στον εαυτό μου και μετά κοντοστέκομαι κοιτάζοντας τους περαστικούς.

Άραγε ξεγέλασα κανέναν;

Χρονοκαθυστέρηση

2007-03-05T11:04:00.000+02:00

- Τι κληματόβεργα είναι αυτή που έχεις φορέσει;
- Πρόσεχε μην χορεύεις πολύ γιατί το ΤΕΒΕ δεν καλύπτει τα ατυχήματα!
- Τα παγάκια να μην είναι πολύ λιωμένα.
- Μην την κόψεις, έρχομαι!

Ευχαριστώ.

Εκείνη τη μέρα την ξέρω καλά.
Ήτανε Μάρτιος κι είχα απωλέσει την όρασή μου.

Χάνω όραση, κερδίζω όραση, μέσα στην άνοιξη.

What I said was get me a drink, alright?

But baby doesn't want just anything, she wants everything

It started out with a kiss

I leave it in my head

[Πέρσι τέτοια μέρα και τέτοια ώρα ήμουν στη Ρώμη. Με τόσο ήλιο έξω, θα ήθελα όσο τίποτα να διακτινιστώ εκεί]

Mars Volta

2007-03-02T14:06:00.000+02:00

- Πάντως άκουσα δύο πράγματα.
1) τα μοντέλα τρώνε και αυτά τα νύχια τους και τα δάχτυλά τους
2) διαβάζουν τον Αλχημιστή του Κοέλιο
- Ε, άμα διαβάζεις Αλχημιστή, πως να μην τρως τα χέρια σου μετά!!;; Άλλοι έχουν πάθει και χειρότερα!

- Τι κρέμα προτείνεις για την ιδεολογική αφυδάτωση;
- Μία με ιχνοστοιχεία Ντεριντά κι ένα serum Καστοριάδη για γρήγορα αποτελέσματα.

Μπήκε ο Μάρτης και να δω πως θα τα φέρω -και κυρίως που θα πάω- βόλτα.

John Legend - Save room

I draw a line

2007-02-27T12:24:00.000+02:00

Όσο πιο δημοκράτης είσαι, τόσο περισσότερο λογοκρίνεσαι.

Τι θα ήμασταν χωρίς τα οξύμωρα να πετάγονται σαν μανιτάρια;

Οξύμωρα κι εμείς οι ίδιοι, σέρνουμε την αντίφασή μας όπως ο Linus την κουβερτούλα του*.

Μου φτάνει η καλύτερη κοτόσουπα της Αθήνας, με πρώτο πιάτο μια αγκαλιά κι επιδόρπιο τη φωνή σου και τη νύχτα.

Kristin Hersh - Me and My Charms

Madrudaga - On your side

Magnetic Fields - Meaningless

Esclaves, ne maudissons pas la vie.

[*errata: την κουβερτουλα σέρνει ο Λάινους και όχι ο Τσάρλι Μπράουν. Επιμελής αναγνώστης μου το επισήμανε και τον ευχαριστώ.]

Bouncing cigarette

2007-02-26T11:26:00.000+02:00

Αργοπορημένα ραντεβού. Μπύρες και έκπληκτα βλέμματα. Μας λείπετε.
Ωτακουστές. Κρύο. Μου στρίβεις ένα τσιγάρο.
Κονιάκ. Astronauts. Κι εκείνη την κασέτα που τους πρωτοάκουσα, κάπου την έχω.
Kaiser και αφηγήσεις μέσα στις αόρατες πόλεις.
Παρδαλές κάλτσες. Βιβλία.
Πατάω το next.
Δεν σημαίνει τίποτα αυτό. Απλώς σημαίνει ότι δεν θέλω πια. Ίσως και ότι δεν μπορώ πια.
Οι Κυριακές οφείλουν να είναι ράθυμες.

Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένο δέρας της υπάρξεώς μας.

Julian Cope - Safesurfer

Rufus Wainwright - Beautiful Child

Λιλή η σκανδαλιάρα (Παναγιώτης Τούντας - Ρόζα Εσκενάζυ με το χράτσα χρούτσα του 1931)

If someone asks, this is where I'll be

2007-02-22T15:29:00.000+02:00

Τι έχει σημασία για μένα; αναρωτιόμουν συχνά. Δεν ήξερα. Όμως ήξερα ότι από τη στιγμή που θα το μάθαινα, δε θα'χε πια καμιά σημασία.

Tori Amos - Happiness is a warm gun

Επαρκεί ιδίως απογεύματα

2007-02-19T20:55:00.000+02:00

Σ' αυτή την πόλη, υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δεν είναι σίγουροι...

Υπάρχουν, όμως, εκεί έξω.

Για κάποιες ώρες, που γεμίζουν απ' όλα.

Μουσική, γέλιο και μια συνεννόηση, από εκείνες που είναι σαν μικρά νήματα, κλωστές που μας ενώνουν, κόκκινες ή πράσινες, ή μαύρες, τις πιάνεις από τη μία άκρη και στην άλλη ανακαλύπτεις κάτι δικό σου.

Ακούς και αφηγείσαι και σκέφτεσαι ότι όλοι τρώμε τη ροπαλιά, άπαξ και βγούμε από τη σπηλιά μας. Τα περισσότερα πράγματα είναι ασκήσεις. Φυσικής, άλυτες.

Deerhoof - The perfect me

Λένα Πλάτωνος - Αναλύζα

PJ Harvey - Shame

DJ Shadow - Meets his maker

Κάλλιο πέντε και στο χέρι

2007-02-19T18:43:00.000+02:00

Ο αγαπημένος μου Αδερφή , η ντίαρεστ Άννα, o φίλος της φίλης μου και η Σελάνα μου έστειλαν ραπόρτο με τον μπάτλερ να γράψω πέντε πράγματα για μένα.

1) Πιστεύω ότι όλα εδώ πληρώνονται.
2) Αγοράζω διαρκώς σημειωματάρια που δεν χρησιμοποιώ.
3) Μου αρέσει να φτιάχνω ιστορίες, κοιτάζοντας τους περαστικούς, την ώρα που περνάω το φανάρι.
4) Φοβάμαι ότι δεν θα προλάβω να κάνω όλα όσα θέλω (αυτά τουλάχιστον που εξαρτώνται από μένα).
5) Είμαι θεραπαινίς της λειτουργικής αταξίας. Αν συμμαζέψω, θα πελαγώσω.

Στέλνω ραβασάκι στους

Rainman
Παπαρούνα
Northaura
Κατερινάκι
Αρετή

But my mind holds the key

2007-02-16T10:59:00.000+02:00

Είμαι ξανά εδώ, ύστερα από περίπου ένα χρόνο. Ξανά στο τρένο, να καλπάζω στα δέντρα που προσπερνάμε, τις πίσω αυλές, τη σκοτεινιά και να κρυφοχαμογελάω. Κάτι δικό μου είναι πάντα εδώ, ακόμα εδώ και παραμένει εδώ, να το βρίσκω όποτε έρχομαι, να με βρίσκει όποτε το έχω ανάγκη. Είναι το μυστικό που χαρακώνει την επιφάνεια.

Πάντα θα κοντοστέκομαι μπροστά στον Bacon. Θα ψάχνω το τέρας μέσα στο κόκκινο.

Μου λες πράγματα που ίσως και να μην είμαι σε θέση να ακούσω, κάθομαι όμως και τα εισπνέω, όπως και το βλέμμα σου, που ποτέ δεν λοξοδρομεί. Ακόμα κι αν δεν το ξέρεις, αυτά που μου λες μένουν μέσα μου και αναδύονται σε ανύποπτο χρόνο.

Περπατάω στη βροχή. Κι όταν η βροχή σταματάει, δεν μπορώ να ξεχάσω το καταφύγιο που μου προσέφεραν αυτοί οι δρόμοι. Μόνο που αυτή τη φορά, μπορώ να γελάσω. Πολύ.

Νιώθω να επιπλέω στον αφρό των ημερών. Βρίσκομαι μόνο εδώ, τώρα, τα πάντα αποκτούν τη σημασία που μπορούν να έχουν μόνο οι στιγμές, που είναι αυτούσιες και αυθύπαρκτες, χωρίς μπρος και πίσω, χωρίς παρελθόν και μέλλον. Μου χρωστάω κάτι και θα μου το χαρίσω. Επιφανειακή από βάθος.

Σε ακούω ξανά μετά από μήνες. Δεν πέρασε ούτε μια ώρα. Είσαι πάντα εδώ. Όπως τότε. Όπως μόνο εσύ μπορείς να είσαι.

Πολλές σανγκρίες και πολλά τσιγάρα μετά, ξέρω ότι για όσο μπορούμε ακόμα μεταξύ μας, δεν φοβάμαι. Κάνουμε τα ίδια με ελάχιστη χρονική διαφορά, σχεδόν ταυτόχρονα, σχεδόν παρόμοια, αλλά από άλλη μεριά. Εδώ που φτάσαμε, δεν είμαστε παρά στο ίδιο σημείο. Κι όλο αυτό, ενώ στα στενά ακούγονται τα γέλια μας.

Ξέρω πως μπορώ να σου πω ότι μου έλειψες.

Goldfrapp - Utopia

[Μου λες, κοίταξέ με. Κι όλο αυτό αποκτάει ξαφνικά μια διάσταση ακόμα, που δεν μπορώ να ονομάσω. Είσαι εδώ κι αυτό φτάνει. Και με κοιτάς.]

Η συστολή και η διαστολή

2007-02-08T15:49:00.000+02:00

Βραδινό μήνυμα. Συνεχίζω να σε σκέφτομαι. Δεν σε έχω ξεχάσει.

Πρωινό τηλέφωνο. Καλημέρα μικρή μου ουτοπία. Ξέρεις πόσοι άνθρωποι απαρνιούνται τη στοργή;

Κλαις και σε αγκαλιάζω, γιατί ξέρω ότι εκείνη την ώρα, χάνεις κυρίως τον εαυτό σου. Μετά ακολουθούν οι εικόνες, οι απεικονίσεις, οι αναπαραστάσεις, τα όσα νομίζουμε, ελπίζουμε, θέλουμε, φανταζόμαστε, προσδοκούμε. Μετά έρχεται ο Άλλος.

Ευτυχώς έχω πάντα κονιάκ στο σπίτι.

Εκείνο το μαύρο πανόδετο ημερολόγιο, είναι μια μεγάλη παγίδα. Όπως κάνω συνήθως στις παγίδες, χαρίζω το καλύτερό μου βλέμμα και βουτάω. Απ' ότι φαίνεται, κι εγώ εξακολουθώ να θυμάμαι, αν και όχι πολύ φανατικά. Απόψε, όμως, μπορεί και να δακρύσω με κάτι που είδα στις πίσω μου σελίδες.

Ψιθυρίζουμε τους ίδιους στίχους, στο ημίφως. Μικρές αναπνοές, σαν στιγμές.

Δεν ξέρω αν φταίνε τα μάτια μου ή αν έχουν μεταβληθεί τα λιμάνια,

αν κάθε τι καινούριο κρύβει κι ένα χωρισμό, ή μόνο τα μάτια γερνούν,

όλο και πιο πολύ ησυχάζουν,

ο χρόνος καταπιεστικά μας περιφράσσει στα χαρακώματα.

Κι όλο ζητάω να βρω καινούριες προβλήτες, καινούρια περίπτερα, τόπους καινούριους,

άλλους ορίζοντες, ξένα φανάρια, γιατί φοβάμαι, τρομάζω την κάθε επιστροφή,

δεν αντέχω την επαιτεία σε χώρους που τόσο αγάπησα.

Έρχομαι.

Archive - All time